Moeilijk te geloven… “de laatste”…

Hoe vaak heb ik al niet “de laatste” Oudejaar in België voorbereid? Jaren geleden gebeurde dat nog hoopvol en vol vertrouwen. Vol overtuiging vierden we toen “de laatste”. En met de jaren verdween het vertrouwen, en werd de (wan)hoop groter. En nu ben ik weer bezig met de voorbereidingen van ons Oudejaarsfeestje. Iets wat we al sinds 2004 gewoon met ons 3-tjes vieren. En ja, die gedachten aan “de laatste” komen ook nu weer tevoorschijn. Enerzijds maakt het je blij, want ein-de-lijk gaan we die stap naar de andere kant van de oceaan kunnen zetten. Anderzijds is het ook triest, want we laten hier geweldig lieve vrienden achter die veel meer waard zijn dan familie… Durven we werkelijk denken dat dit de laatste is? Na al die tegenslag van de afgelopen jaren durf je dat bijna niet meer. Er lijkt wel een vloek op die gedachten te liggen. Maar heel voorzichtig, af en toe, springt toch die stille en hoopvolle gedachte aan “de laatste” in onze gedachten. En heel voorzichtig, vooral niet uitbundig, durven we hopen dat het nu Echt zo gaat zijn. Mag dat onze wens zijn voor het nieuwe jaar dat nog slechts enkele uurtjes van ons verwijderd is?…

Advertenties

2009 -> 2010

Er razen deze laatste dagen van het jaar zoveel dingen door mijn hoofd… Dingen uit het verleden, maar ook dingen voor de toekomst. Die wirwar laat ik maar lekker in mijn eigen hoofdje zitten. Wat jullie betreft wil ik vooruitkijken naar de jaarovergang.

Wij wensen je
frisse vooruitzichten
de pit om ze aan te pakken
de kracht om ze waar te maken
en heel veel tijd om ervan te genieten

verslag 3 dagen Parijs

Zo, we zijn terug. Hebben met onze vrienden 3 hele leuke dagen in Parijs gespendeerd. Heel gezellig, leuk gebabbeld, veel gelachen en plezier gemaakt, en ondertussen genoten van het mooie wat Parijs ons te bieden had. (en soms wel eens denken aan “de laatste keer”)

Maandagochtend hebben we bijna 2 uur gereden op een rit die we anders op een uurtje doen. Gelukkig hadden we daar vanwege de sneeuwval rekening mee gehouden. Eenmaal in het station hebben we van de sneeuw/het ijs geen last meer gehad. Vreemd genoeg hebben we in Parijs zelfs geen sneeuw gezien! Enkel hier en daar nog een beetje verijsde sneeuw.
We zaten in een goed hotelletje vlakbij de Eiffeltoren, aan Trocadero: hotel Floride Etoile waardoor de uitspraak “Kijk, de Eiffeltoren!” in de loop van de drie dagen evolueerde in intonatie van euforie (“He, kijk daar nou eens, wat leuk!”) tot gespeelde wanhoop (“Oh neen, weeral die Eiffeltoren!”). 😉

 Maandag wandelden we eerst tot aan de Arc de Triomphe en vandaar over de Avenue des Champs-Elysées waar we in de Disney store nog wat aankopen deden voor de kleinkinderen van een van onze reisgenoten.
De Canadese ambassade bleek daar niet zo ver vandaan, dus daar moesten we natuurlijk ook eens langs gaan! En ik moet zeggen dat je dat dan toch wel iets doet hoor. De vlag zagen we al van ver wapperen. Weten dat daar ondertussen ons dossier ligt… Je afvragend of het ergens redelijk van boven ligt, of kreunt onder een stapel andere dossiers…

We brachten ook nog een bezoekje aan een onderdeel van het Musée Guimet, namelijk aan het Panthéon Bouddhique. Dit is een redelijk klein museum over Boeddhisme in Japan en China, met heel wat beelden. Spijtig genoeg was de Japanse tuin tijdelijk gesloten (wegens teveel ijs).

De avond hebben we afgesloten met een bezoek aan de lichtshow van de Eiffeltoren.

 Op dinsdag hadden we ’s morgens een reservatie voor een trip naar de top van de Eiffeltoren. Net zoals maandag was ook nu de top in de mist gehuld, maar gelukkig mochten we naar boven! Het uitzicht was beperkt, maar toch wel de moeite.

Omdat niet iedereen in het gezelschap even makkelijk de kilometers al wandelend maalt, hebben we een ticket gekocht van de Batobus, een soort hop-on hop-off. Dat was wel leuk. Je gaat rustig in de boot zitten die langs heel wat grote bezienswaardigheden vaart, en zo geniet je van het uitzicht.

We hebben ons eerst tot aan de vroegere Gare d’Orsay laten voeren, waar nu het Musée d’Orsay gevestigd is. Een heel mooi museum met een afwisselende collectie.

Na ons museumbezoek namen we de laatste Batobus terug tot aan de terminus aan de Eiffeltoren, zodat we nog een heel mooi zicht hadden op Parijs in het donker vanaf de Seine.
Op aanraden van de receptionist van het hotel zijn we gaan eten in een Italiaans restaurant, Il Conte, vlakbij het hotel. Dat was inderdaad een aanrader in die prijscategorie!
We hebben allen lekker gegeten. Het enige wat een beetje tegenviel was de Tiramisu als dessert (die duidelijk niet met mascarpone gemaakt was).

Onze laatste dag zijn we naar de Jardin des Plantes geweest. Daar heb je diverse musea en een kleine zoo vlak bij elkaar liggen. We zijn gestart in La Grande Galerie de l’Évolution. Spijtig dat het er zo donker is en dat je geen flits mag gebruiken, anders had ik hier heel wat leuke plaatjes kunnen schieten.

Daarna wandelden we naar Les galeries de Paléontologie et anatomie comparée. Heel erg indrukwekkend als je daar binnen stapt en plots oog in oog staat met een grote hal vol met geraamtes!

En toen werd het stilaan tijd om terug naar huis te gaan keren. Dus langs het hotel om de koffers op te halen, en dan naar de Gare du Nord voor de Thalys naar Brussel. Met zowat anderhalf uur vertraging zijn we in Brussel toegekomen. Moe maar blij na deze leuke 3 dagen.

(ik moet de foto’s nog even opladen, en zien of ik ze hier op het blog geplaatst krijg. Dat volgt dus, als alles goed gaat, later)

En ook wij gaan naar Parijs

Niet alleen ons dossier zit momenteel in Parijs, ook wij gaan volgende week naar Parijs met een aantal vrienden. En ik  heb er zin in!
Eigenlijk hadden we voor de zoon van vrienden gepland om de Eiffeltoren nu eindelijk eens tot helemaal van boven te ‘beklimmen’, maar blijkt dat het bovenste deel tijdens de winter gesloten is. Pech dus.

De komende dagen zal ik eens op Tripadvisor lezen om een idee te krijgen over mogelijke restaurantjes die we kunnen opzoeken om wat te eten. Voorlopig hebben we ook geen ontbijt geboekt in het hotel, omdat we hopen ook wat dat betreft iets leuks te kunnen vinden.
Suggesties zijn dus altijd welkom, zowat wat betreft “must see’s” als wat betreft leuke plaatsen om te eten (of te drinken, aperitieven, desserten,…)

4 december vertrok ons dossier naar Parijs

Ik heb net onze Tijdlijn even aangevuld. We hebben namelijk bericht gekregen dat vorige vrijdag, 4 december, ons dossier per koerier naar Parijs gestuurd is!!!
Weeral een stapke dichterbij dus!

In principe hadden wij 120 dagen de tijd (tot 17 maart) om ons volledige dossier op te sturen. Maar zo lang hebben wij niet gewacht.
Op fora zijn er mensen die beweren dat het geen zin heeft om je dossier eerder op te sturen, dat men het toch gewoon laat liggen tot die 120 dagen voorbij zijn. Maar in de praktijk heb ik toch al mensen gezien die het binnen de 120 dagen opstuurden, en die ook binnen die 120 dagen hun oproep medical kregen. Dit werd tevens bevestigd door het hoofd van het Departement Immigratie van de ambassade in Parijs, die zei ons dat zij werken op basis van “first in, first served”. Dus: wij zijn “in”. Hopelijk willen ze ons nu snel “serven”. 😉

De eerste week van de kerstvakantie gaan we met een groepje vrienden naar Parijs. Ik denk dat ik daar toch maar eens een kerkske binnenstap (liefst eentje dicht in de buurt van de ambassade) om daar een kaarske te branden.

Wat zijn de volgende stappen?
Men gaat nu ons dossier bekijken, en dan kunnen ze:
a) ofwel besluiten dat wij op interview moeten komen (gebeurt soms at random, en soms ook omdat men bijkomende vragen heeft over je dossier)
b) besluiten dat we niet op inteview moeten komen
In ieder geval krijgen we (eventueel na een interview) een “oproep medical”. Dat wil zeggen dat we op medisch onderzoek moeten. Als we daar gezond genoeg blijken te zijn, dan volgt enkele weken later ons visum!
Buysse schat dat dat binnen de 4-6 maanden zal zijn. Maar zoals al eerder gezegd: ze hebben niet echt Vlaams vergelijkingsmateriaal, dus wat dat betreft gaan wij voor hen de toon zetten.

Wachten duurt lang (1)*

Wachten duurt lang. En we zijn er ons van bewust dat we nog veel langer dan dit zullen moeten wachten. Maar toch hadden we gehoopt dat ons dossier deze week naar Parijs vertrokken was. Femke had gezegd “Als ik de brief van Dexia en de uittreksels van strafregister ontvangen heb, verwacht ik het dossier met een week naar Parijs te kunnen sturen”. En vorige vrijdag bevestigde ze dat ze alles toegekregen had…

Donderdag was er ergens in Nederland een nitwit die eens een Twitter experiment wou doen. Daartoe verspreidde hij het bericht dat
a)    emigratie naar Australië en Canada zeer sterk terugloopt
b)    als gevolg daarvan emigratiekantoor Buysse  uit Culemborg overweegt om de deuren te sluiten

Hier wou ik toch wel even het fijne van weten (wat gaat er met de afhandeling van ons dossier gebeuren indien zij de deuren sluiten?). Dus zo sprak ik Frans Buysse op donderdagochtend. Nou, die man was niet zo gelukkig met dit bericht. Deel a) is natuurlijk juist, dat weten we allemaal. De immigratieregels zijn zodanig streng geworden; daar waar op de toegestane beroepenlijst van Canada en Australië voordien nog duizenden beroepen stonden, zijn deze teruggebracht tot amper 40 beroepen. Slechts weinigen maken dus nog kans om gewoon maar in aanmerking te komen. Want voor Canada moet je dat beroep dan ook nog op het juiste niveau doen (kaderfunctie) om zonder concreet joboffer binnen te mogen komen.

Maar deel b) was dus compleet uit de lucht gegrepen. Tuurlijk is een dergelijke wijziging voor zo’n kantoor geen luxe! Want zij verdienen hun geld niet door mensen die wel willen emigreren, maar aan mensen die effectief in aanmerking komen om te emigreren.
Als je wel wat centjes hebt, en eventueel nog wat ondernemingsgeest, dan kan je ook op een andere manier het land in geraken, namelijk door een eigen bedrijf op te richten (of er eentje over te nemen). Maar die (financiële) drempel is voor veel mensen dan toch weer te groot. Kapitaal wordt dikwijls grotendeels gehaald uit de verkoop van hun huis, en dat loopt de laatste tijd ook niet altijd zo vlotjes. Vooral niet in Nederland. Daar hoor ik regelmatig mensen die hun huis al meer dan 2 jaar te koop hebben staan en die al een aanzienlijk bedrag van de oorspronkelijke vraagprijs gedaan hebben… Laat ons maar hopen dat we van die toestanden in Belgie gespaard blijven, en dat we over enkele maanden ons huis te koop kunnen zetten met een redelijke kans dat het binnen het jaar verkocht is.

Maar soit, donderdag bleek Femke dus niet op kantoor te zijn. Dus hoopte ik stiekem dat we vrijdag bericht gingen krijgen dat ons dossier naar Parijs vertrokken was. Maar ook gisteren niks. Ik hoop dus dat ik maandag hier nog eens goed nieuws mag komen vertellen.

*: Waarom die “(1)*” in de titel? Ik heb zo het vermoeden dat ik dat titeltje de komende maanden nog wel vaker ga gebruiken.