Bonsaigeluk

Al drie dagen heb ik de kriebels in mijn lijf. Neen, correctie: de kriebels in mijn brein. Ken je dat, dat je je zonder aanwijsbare oorzaak heel erg gelukkig voelt? Dat je het gevoel hebt dat er iets heel erg aangenaams staat te gebeuren? Dat je omringd bent met ‘positive vibes’?
Wellicht daarom ben ik al drie dagen na elkaar gaan kijken of ons dossier inmiddels gelogd staat in Parijs, maar volgens de website is dat niet het geval. Spannend… wat staat me dan te wachten?

Natuurlijk heb ik alle reden om gelukkig te zijn: we hebben het heel fijn met ons drietjes samen, onze puber voelt zich goed in zijn vel, we staan op het punt dit jaar te verhuizen naar Canada, we zijn gezond, mijn man heeft werk,… (OK, die laatste moet ik minsten aanvullen met “het is wel al meer dan 2 jaar een echte shitjob waar hij niets meer bijleert en heel erg gefrustreerd van geraakt”) Maar die dingen zijn het niet, het gaat niet over die alledaagse ‘gelukjes’.
Over alledaagse gelukjes las ik vorige week nog een heel mooie column van Linda Asslebergs in Knack Weekend (Knack nr. 3 van 2010):

Kneutergeluk
Yvonne Kroonenberg […] beweerde ooit dat ze niet geschikt was voor het grote geluk. “Hevige passie is mij vreemd”, zei ze. “Ik ben meer het type van de kleine genoegens.” Kijk, daar kan ik mij wel in vinden. Er hoeven niet per se grootse dingen te gebeuren om mijn dag goed te maken. […] Overigens blijkt kruimelgeluk merkwaardig genoeg universeel te zijn, althans volgens een Britse enquête ter zake. Het grootste kleine genot? Een nacht goed doorslapen. […] En ja, zo kan ik nog wel een paar bonsaigelukjes bedenken. […]

Weet je dat gewoon het woord ‘bonsaigelukjes’ mij al gelukkig kan maken? Ik vind het een woord dat heerlijk klinkt, en wat direct een heleboel aangename dingetjes oproept. Zoveel om gelukkig voor te zijn. Ik was die uitdrukking nog nooit eerder tegengekomen dus ik ben het eens gaan googelen, om tot de ontdekking te komen dat het niet eens bestaat! En dat vind ik zo merkwaardig, want dit woord geeft zo heel goed weer waar het om gaat! Voor mij is dit dus al het woord van het jaar 2010! Dankjewel, Linda Asselbergs, voor jouw bijdrage aan mijn bonsaigeluk.
Maar terug naar het begin: de afgelopen drie dagen heb ik het gevoel dat er mij iets veel grootser dan bonsaigelukjes boven mijn hoofd hangt. Misschien iets meer van het type sequoia.
Sequoiageluk…

Wat ik mij nou afvraag: kennen jullie ook van dat bonsaigeluk? Wat zijn jullie bonsaigelukjes? En hou je vooral niet in om je sequoiageluk met mij en de lezers te delen! Gedeeld geluk is immers dubbel geluk.

4 maanden = bijna 50%? Of 30%? Of nog minder?

Ondertussen zijn er al 4 maanden van onze procedure verstreken. Bij de nieuwe procedure stellen ze dat je je visum hebt rond de 9 maanden (of je leest ook wel eens tussen de 6-12 maanden).
Als ik het positief hoopvol zien, en kan ik zeggen dat we bij-na halfweg zijn. Maar als ik het minder optimistisch bekijk, dan zitten we nog maar op 1/3 van de procedure…
En negatief zullen we nog maar niet worden. Canada is in het verleden altijd heel optimistisch aan hun immigratieprocedure begonnen wat de timing betreft, maar in de praktijk bleek vaak dat de vooropgestelde doorlooptijd wel eens heeeeel erg (jaren!) kon uitlopen…
Dus ik wacht vol ongeduld op mijn verjaardag. Want als alles naar wens verloopt, dan gaan we rond die tijd (beetje later) een oproep medical krijgen…

Zucht… wachten duurt zoooo lang….

Gelukkig zijn we al heel wat jaren lid van VIW (Vlamingen in de Wereld)  Telkens kijk ik uit naar hun tijdschrift, vol met boeiende verhalen van Vlamingen op allerlei plekjes in de wereld.
Maar wij hebben een abonnement met ‘full service’, dat wil zeggen dat we via hen ook in contact kunnen komen met Vlamingen die ons voorgegaan zijn naar Canada.
Inge Roggeman had gisterennamiddag maar amper mijn lijstje met concrete vragen gekregen, of deze ochtend kreeg ik al een 9-tal contacten door in Ontario! BC gaat nog volgen.
Dat leert mij dat
   1. VIW ontzettend snel is (en dat hebben we in het verleden ook al gemerkt. Bedankt, Inge!)
   2. De Vlamingen in Ontario direct klaarstaan om je advies te geven Hopelijk kunnen wij dit jaar ook toegevoegd worden aan het lijstje van hulpvaardige Vlamingen. 😉

P.S.: ter mijner verdeding tegenover diegenen die denken dat ik me aanstel na slechts 4 maanden wachten:
– eigenlijk zijn we al 5 jaar aan ’t wachten op een emigratie
– eigenlijk hadden we in mei-juni al kunnen starten met de procedure, ware het niet dat de testcentra voor de IELTS-test al volgeboekt waren, en we dus moesten wachten tot na de zomervakantie