Bruisend!

De voorbije paar weken heb ik al een aantal keren gedacht dat ik wel hoogzwanger leek. Niet vanwege mijn dikke buik, maar wel vanwege mijn boost aan energie en de ongelooflijke drang om te gaan poetsen en op te ruimen. “Nesteldrang”. Maar dan in omgekeerde volgorde, want natuurlijk zijn we ons hier niet aan ’t nestelen.

De afgelopen dagen heb ik de dressing helemaal leeg gemaakt. Die wordt volgende week opnieuw geschilderd. De bezetter is gisteren de muur terug egaal komen maken.
En volgende week wordt ook de living en de hall terug opnieuw geschilderd. Dan is alles pikko bello mooi voor de kandidaat-kopers voor ons huis. Deze ochtend heb ik dus de kasten in de living leeggehaald (al het vaatwerk, glazen, zilverwerk,…). Manlief ontmantelt morgen het surround systeem dat in de living staat, want hij vertrekt maandag weer eens naar Amerika. Gelukkig komt vertrekt hij op donderdag al terug en komt hij dus vrijdag weer thuis. Tegen die tijd hoop ik dat de schilder klaar is, en dat ik alle weer netjes ingeladen heb.
En vanaf dan zou er wel eens een kandidaat-koper mogen komen… Ik wil eigenlijk wel eens weten hoe zo’n ‘vreemde’ mensen je huis bekijken, wat zij positief en negatief vinden (en of we daar iets aan kunnen of willen veranderen). Een vriendin die de afgelopen jaren de gang van zaken in het vastgoed in deze regio goed gevolgd heeft (wegens zelf op zoek), heeft eens gekeken, en zij vindt dat we heel goed gepositioneerd zijn met ons huis hier in de streek… Ook de makelaars vonden het allemaal een heel erg aangename woning die werkelijk instapklaar is en een hoge afwerkingsgraad had… Maar hoe zien toekomstige bewoners het huis?

Maar ondertussen bruis ik van de energie! Heerlijk is dat! Lijkt wel of ik de afgelopen 5 jaar in een soort winterslaap heb gezeten. En ach ja, zo ervoer ik het soms ook…

We zijn er nu ook achter dat we iets teveel spullen hebben om in een kleine container te passen. De vraag is nu dus:
– gaan we proberen om 20m3 aan spullen weg te werken, zodat alles in een 20 foot container kan?
– nemen we een 40 foot container (die dan natuurlijk niet helemaal vol is) Moeilijke afweging… We gaan dus eens goed moeten kijken wat we eventueel in geval van nood nog willen achterlaten, om dan te kunnen zien of die spullen de meerkost waard zijn. Dat is dus een werkske voor de komende maanden.
Blijkt dus ook dat het verschepen van je spullen tussen 15 juni en 15 september een aantal honderden euro’s duurder is vanwege het hoogseizoen, iedereen wil dan namelijk verhuizen.
Hopelijk krijgen we de komende maand wat meer zicht op alles (vooral op de datum van ons medisch onderzoek), zodat we wat meer concreet te werk kunnen gaan.

Advertenties

Application Status

Op 17 november kregen we bericht van het Central Intake Office in Sydney (NS) dat we ons volledige dossier binnen de 120 dagen naar het Visa Office in de ambassade van Parijs moesten sturen.
Dat dossier is vertrokken op 4 december. En dan is het wachten…

Op de website van cic.gc.ca kan je dan, met het Immigration File Number dat we in november ontvangen hebben, je status nakijken via de Client Application Status pagina.

Al die tijd gingen we meermaals per week kijken, maar steeds stond er

Centralized Intake Office Sydney (CIO-S) – Eligibility Review Complete
The review at the CIO-Sydney has been completed. A letter with additional information has been mailed.

Niets om ons zorgen over te maken, liet Femke van kantoor Buysse weten. Het duurde vaak maanden vooraleer men die status een update gaf. We wisten dat ons dossier toegekomen was in Parijs, alleen stond het nog niet officieel zo genoteerd. Als ze einde februari nog niets vernomen hadden, dan zouden zij even contact opnemen met Parijs.

En ondertussen hoopten we dat men ons dossier niet gewoon die 120 dagen ging laten liggen om het dan pas te gaan bekijken, maar dat men op een First in, First served” basis werkte (zoals de “big boss” van het visa office ons gezegd had tijdens Destination Canada), en dat men dus eerder ons dossier zou behandelen.

En joepiedepoepie, sinds gisteren staat er:

 Received by Visa Office
The application and documents have been received by the visa office.

We received your application for permanent residence on September 21, 2009.

 We reviewed your application and sent you a letter on November 17, 2009. Please consider delays in mail delivery before contacting us.

Your application and supporting documents were received by the Paris office. They are pending review.

We transferred your application to the Paris office on November 24, 2009. The Paris office may contact you.

Buysse gaat nog tot volgende week wachten om te zien of er ondertussen nog nieuws is, en anders contacteren ze het visa office in Parijs. Maar vermoedelijk laat dus de oproep medical niet lang meer op zich wachten!!!

Oh ja, ons huis staat sinds 13 februari te koop. Nog geen kandidaten tot nu toe. We gaan er van uit dat het een jaartje zal duren, het is een klein vijvertje waar we in vissen met onze prijs. Maar er mogen natuurlijk altijd wonderen gebeuren.

“De buren zijn gek geworden”

“De buren zijn zot geworden” Dat is wat onze buren zondag moeten gedacht hebben toen wij plots met de grasmaaier begonnen rond te rijden. Natuurlijk maaien wij ons gras niet in het putteke van de winter! We waren gewoon begonnen met de tuin een extra beurt te geven.
Zaterdag zijn we eerst in het tuinhuis begonnen; alles wat we de afgelopen 6 jaar niet gebruikt hebben, hebben we naar het containerpark gevoerd.

klaar voor een rit naar het containerparkNadien hebben we ook het terras afgeschuurd, met ons drietjes. Zwaar karwei, maar best wel leuk.
En zondag constateerden we dat er toch nog best wat herfstbladeren op het gras en in de kanten lagen (tja, hoe kan dat ook anders met al die eikenbomen hier?). Dus besloten we die ook op te ruimen. Aanvankelijk gingen we met de bladrijf aan de slag, maar dat ging traag. En toen kreeg ik de idee dat we het met de grasmaaier konden doen als we die op hoogste stand zette. Het karweitje was in een mum van tijd klaar. En de stempel van ‘gek’ hebben we waarschijnlijk even snel verdiend. LOL

Waarom we dat allemaal doen? Omdat ik vandaag de bibbers heb. Deze namiddag komt namelijk de makelaar. We gaan het contract tekenen waarna zij aan de slag gaan om ons huis te verkopen. En hij/zij brengt ook direct de fotograaf mee.
Dus de afgelopen dagen ben ik eens extra kritisch door het huis gegaan, kijkend of het toch niet te rommelig zou zijn. ’t Kwam er op neer dat we voornamelijk de fotokaders weggehaald hebben, en hier en daar een beeldje minder gezet hebben. Volgens de regeltjes moet je de kandidaat-kopers het gevoel geven dat zij zich dadelijk thuis voelen in je huis. En dat is blijkbaar moeilijker als overal foto’s en kunstwerkjes van jouw kind(eren) hangen en staan. Ach, da’s minder werk om af te stoffen de komende tijd. Maar ik zit nu dus nog wel altijd met die bibbers…

Vijf jaar lang zijn we klaar geweest om te verhuizen, maar dit is toch weer anders. Van de afgelopen vijf jaar kunnen we zeggen dat het een droom was, een fantasietje, een soort van spelletje binnen ons gezin waarin we deden alsof we naar het buitenland gingen verhuizen (maar dat in het echt helemaal niet van plan waren). Want uiteindelijk hebben we niets echt ingrijpends gedaan. Meer nog, we kochten 2 jaar gelden nog een nieuw salon en ik een nieuwe auto. Maar nu gaan we onze handtekening plaatsen onder een document waardoor ze ons huis gaan verkopen. Dat gaat dus wel echt heeeeel erg ver. Nu is het helemaal geen spelletje meer. 😉 De generale repetitie is voorbij, nu gaat het voor het echt.
En dan begint die spannende tijd van wachten, hopen op kandidaat-kopers, hopen dat zij een bod doen. Hopen dat dat bod binnen onze normen mag liggen, hopen dat zij de lening kunnen krijgen… En vooral ook hopen dat wij snel ons visum hebben. Bibber de bibber de bibber.