Weeral een week voorbij…

… een week waarin ik ECHT gedacht had dat we De Brief gingen krijgen. Niet dus.

We hebben wel de eerste bezichtiging van ons huis gehad. Die mensen vonden het huis wel leuk, lijkt me, want:
– ze hebben samen met de makelaar zowat 50 minuten door ons huis en de tuin gelopen
– ik zag die man gisteren met iemand anders (zijn vader?) nog eens terug hier voor de deur stoppen. Ze zijn uitgestapt en zijn op de grond hiernaast gewandeld om van daaruit ook naar het huis te kijken
Maar ik weet dat ze ook naar andere panden gaan kijken zijn. ‘k Weet niet of we moeten hopen dat ze een bod uitbrengen of niet…

Advertenties

Festival van de Canadese kreeft

Na de VS is Belgie de grootste importeur van Canadese kreeft. Sinds 2007 is er een samenwerking tussen de importeur Lobster Fish, de provincie Nova Scotia en de Canadese ambassade. Zij steunen het “Festival van de Canadese kreeft”. Honderderd Belgische restaurant hebben tussen 21 mei en 20 juni speciale aandacht voor diverse bereidingen op basis van Canadese kreeft! Op de website van de Canadese ambassade staat een lijst met al de deelnemende restaurants.

 Bron: http://www.brusselnieuws.be/artikels/eten-en-drinken/in-het-voorjaar-op-z2019n-best

Kennismakingsreis Toronto en omgeving – deel 3

In deel 2 van dit ‘verslag’ vertelde ik al over hoe we Toronto als stad ervaren hebben. Maar daarnaast hebben we ook nog wat andere plaatsen bezocht. Een aantal daarvan liggen wel binnen de GTA (Greater Toronto Area), maar zijn toch echt geen downtown Toronto.

MARKHAM
Het grootste deel van onze reis verbleven we in downtown Toronto, het andere deel bij onze vrienden in Markham. Markham, dat is China-in-Ontario. Beter kan ik het niet omschrijven. Overal waar je gaat zijn er Aziaten (nog veel meer dan in Toronto zelf). En blijkbaar kan je hun huizen herkennen aan de meer kleurige garagepoorten. Je ziet er dus wel eens knalgroene of in een soort fuchsia! Er zijn ook overall ‘plaza’s’ met Chinese winkels (waar je dus ook amper Engelstalige teksten ziet).
Hoe die Chinezen er trouwens ooit in slagen om die IELTS-testen goed te kunnen, daar snap ik niets van! Je verstaat die mensen langs geen kanten. En blijkbaar geraak je er ook niet echt aan gewoon als je er al wat jaren woont…
De Chinezen zien in Markham (de stadsvorm?) iets van een draak, en dat zou de reden zijn waarom ze echt massaal daar wonen, want een draak brengt hen geluk. Er wonen dus dubbel zoveel Chinezen als Canadezen in Markham. Het is een erg dure stad, en net zoals op vele plaatsen in de regio Toronto, staan de huizen heel erg dicht op elkaar. Ook de huizen die bijvoorbeeld meer dan CAD 800,000 kosten!


Ik denk dat er een meter of 3 tussen de huizen is. En ook het achtertuintje is heel erg klein, een meter of 10 diep! Dat is dus wennen als je van woont op 12 are zonder buren links, rechts of achter je…

UNIONVILLE
Vlak bij Markham is Unionville. Dit kleine stadje is vooral bekend om zijn Main Street. Een naar Canadese begrippen oude hoofdstraat met leuke charmante oude gebouwen waar nu heel wat winkels en restaurants in gevestigd zijn.

We ontdekten er dankzij Danute en David een heerlijk Indisch restaurant. Dat was trouwens onze eerste keer Indisch, en zeker niet onze laatste keer. Vooral onze zoon is er wild van, en des te pikanter, des te beter voor hem!

STOUFVILLE / VAUGHAN
Hier ga ik niet veel over zeggen, enkel dit: we bekeken hier enkele huizen omdat er ontzettend veel nieuwbouwwijken zijn en deze ook wel goedkoper zijn dan in Markham terwijl downtown Toronto nog steeds relatief dichtbij ligt (per GO-train). En daarmee hebben we dan ook alles gezegd. 😉

MISSISSAUGA
Hier bezochten we de Vlamingen Chris en zijn echtgenote Liliane, een heel sympathiek koppel! Net als in Markham staan ook de huizen hier heel erg dicht bij elkaar. En blijkbaar zijn er ‘goede’ en ‘slechte’ wijken. Maar waar zij woonden was het duidelijk ok! Ze wonen in een heel gezellig huis.
Samen met hen zijn we trouwens naar de Toastmasters meeting geweest. Dat was ook een belevenis op zich! Zoonlief heeft er ons versteld doen staan op het einde van de avond, door spontaan ook even een voordracht te gaan houden over het belang van spreken in het openbaar. We wisten dat zijn Engels goed was, maar ZO goed…. Hij kreeg een staande ovatie en ook achteraf is er nog over zijn opmerkelijke toespraak gesproken.
Er is in ieder geval een goed visrestaurant in Mississauga, dat hebben we ook al ontdekt!

OAKVILLE
Dit stadje sprak ons het meeste aan om er te gaan wonen! Leuke buurten (ja, ook hier staan de huizen heel dicht bij elkaar), met heel wat groen ook, gezellige stad, aan Lake Ontario,… En het stikt er van de Europeanen. Zeer vreemd, als je al dagen Aziaten gewoon bent. Waarschijnlijk gaan we hier kijken om iets te huren, tenminste als mijn man aan de ‘juiste’ kant van Toronto werk vindt. Stel dat je een job vindt in Markham, dan is forenzen vanuit Oakville een beetje een waanzinnige optie, maakte men ons duidelijk. Duurt veeeeel te lang.

Trouwens, overal waar je kwam zag je dat men nog massa’s huizen aan ’t bouwen was. Duidelijk geen crisis wat dat betreft! De huizenmarkt is ook waanzinnig. De regio heeft duidelijk niet te leiden gehad onder de crisis, wat huizenprijzen betreft. Als je een koopwoning ziet die al meer dan een maand op de markt staat, dan is dat dus lang! Iets wat wij ons hier niet kunnen inbeelden! Vooral ook omdat het echt niet om goedkope huizen gaat, dit gaat allemaal over huizen die > CAD 500,000 kosten! En het is dus ook niet vreemd dat bv. een huis te koop gezet wordt met een vraagprijs van 650,000, maar verkocht wordt voor 680,000! Omdat er zoveel kandidaat-kopers zijn die tegen elkaar op gaan bieden. Idem met de huurhuizen. Wil je een vrijstaande woning met minstens 3 slaapkamers en 2 garages, dan moet je gaan denken aan prijzen die echt boven de CAD 2,000 gaan. Een halfopen bebouwing met 1 garage ga je nog kunnen vinden voor iets van een 1,800/maand (of duurder). Slik! Ja, dat is even aanpassen zeg! Van ons groen rustig dorpje met een groot huis op een groot stuk grond, maar suburbia, waar de huizen heel erg dicht tegen elkaar staan, een tuin iets is wat zo groot is als het terras dat wij nu hebben, met prijzen die ontzettend duur zijn. En toch zien wij dat zitten. Al begrijp ik dat sommigen dat niet zullen snappen.

We bezochten ook nog wat andere leuke plaatsen, maar dat was dan meer in onze rol als toerist. Zie volgende bespreking.

Oh jee!

Oh jee, daar gaan we weer. Ze weten er de spanning weer goed in te houden, daar in immigratieland…
Er zitten weer wijzigingen aan te komen. Blijkbaar gaat men de lijst van beroepen die in aanmerking komen voor emigratie naar Canada, de zogenaamde beroepen op de POL-lijst (Priority Occupatians List) , weer maar eens inkorten, ergens tegen de zomer.
Deze lijst is al van honderden beroepen ingekort geweest naar 38 (toen wij in die nieuwe procedure gestapt zijn), maar nu gaan er dus nog eens 3 beroepen afvallen. Waaronder deze waarin mijn echtgenoot zich kwalificeerde…
Daarnaast komen er ook nog andere wijzigingen:

Weinig nieuws, maar dat er wijzigingen aankomen is duidelijk. Voor de Skilled Worker categorie betekent dat de visumroute met een permanent goedgekeurd werkaanbod (AEO) wordt aangepast of gaat verdwijnen en de beroepenlijst korter wordt. Beroepen als ICT-manager, financial manager en vocational/college teacher komen op de nieuwe lijst niet meer voor. De bedragen voor het investeerdersvisum worden verdubbeld.”  bron

Tot op heden is het altijd zo geweest dat, indien Canada zijn immigratieregels aanpaste, de mensen die reeds in process waren gewoon verder gingen volgens de oude procedure/eisen. Het zou ook helemaal niet fair zijn als je zo dicht bij de finish er plots uitgezwierd werd. Maar toch, zoiets lezen geeft toch wel een beetje stress.

Laat nou potverdorie die oproep voor dat medisch onderzoek eens snel in onze brievenbus terecht komen!!!

Van “an honorary member of the Third World” tot “The least-bad rich-world economy”

Op Itinerablog (blog van Itinera Institute, Belgie’s onafhankelijke denktank) stond vandaag een verwijzing naar een artikel over de Canadese economie uit The Economist. Vandaag dus geen deel van het verslag, maar wel dat artikel.

Daar waar The Wall Street Journal in 1995 nog sprak over Canada als “an honorary member of the Third World”, spreekt men naar aanleiding van de manier waarop Canada de huidige economische crisis doorstaat over “The least-bad rich-world economy”. Lijkt me een goede evolutie. 😉

Het ganse artikel is hier te vinden: The least-bad rich-world economy
Men verwijst in dat artikel ook nog naar een ander artikel: Canada’s resilient economy
Hier volgen enkele stukjes uit beide artikels:

Good policies, good behaviour and good fortune: if only others could be as lucky

* Despite its umbilical links with America, Canada’s economy suffered only a mild recession and is now well into a solid recovery. […] When Stephen Harper, the prime minister, hosts the get-togethers of the G8 and G20 countries next month he will be able to boast to his visitors that his country’s economy is set to perform better than that of any other rich country this year.
* The main reason for the country’s economic resilience is that neither its financial system nor its housing market magnified the recession. The banks remained in profit. House prices held up fairly well and are now rising. And for that regulators deserve a chunk of the credit.
* Canada’s banks face high capital requirements and a cap on their leverage, such that their assets cannot exceed 20 times their capital (a lot less than the corresponding figure for many Wall Street firms and European banks). Canadians who take out mortgages worth more than 80% of the value of the property must also take out insurance against default from a federal agency.
*  By 1995 Canada’s chronic fiscal deficits, towering public debt and stagnant economy prompted the Wall Street Journal to call it “an honorary member of the Third World”. Years of deficit cutting followed. The result was that Mr Harper’s government could easily afford the modest stimulus it applied in 2008. Government debt in Canada is still below 36% of GDP (and will soon fall), little more than half the (rising) ratio in the United States.
Maar ook een mindere noot:
*  And Canada’s fiscal health will soon come under strain from the treasured but expensive public health-care system and an ageing population. There is little sign that the country’s politicians are ready to deal with either.
* Strict financial regulation and a new commodity boom have turned “boring” Canada into an economic star.
* Their economy is so intertwined with their neighbour’s that when the United States plunged into recession, Canadians assumed they would be dragged along for the ride. […] Yet whereas the United States has still not officially declared its recession over, Canada is nine months into recovery from its mildest and shortest downturn in recent history. Unemployment has been falling since last August.
* Jim Flaherty, the finance minister, attributes Canada’s strong performance to its “boring” financial system. Prodded by tight regulation, the banks were much more conservative in their lending than their American counterparts.
* The volume and value of home sales in Canada are now at record highs. In some areas the market looks downright frothy: a modest house in Ottawa listed at C$439,000 ($435,000) recently sold for $600,000. “A lot of homes are selling in one day, and often for over the asking price,” says David Cullwick, a local estate agent. Rising prices have bolstered the construction industry and sellers of furniture and building materials.
En dat hebben we ter plaatse allemaal goed kunnen merken! Niet dat dit natuurlij nieuws is voor ons. Toen we onze aanvraag voor een visum verstuurden, kregen we voor elke euro 1,6 Canadese dollar. Ondertussen krijgen we niet eens meer 1,3 Canadese dollar… Heel wat centjes minder dus om een huis te kopen! En dat terwijl de huizenprijzen waanzinnig zijn en nog verder stijgen. We zijn er ons dus van bewust dat we qua huis moeten gaan inleveren, maar dat vinden we geen ramp.

Kennismakingsreis Toronto en omgeving – deel 2

Tot nu toe heb ik altijd al aan het raampje gezeten als we ergens naartoe vliegen, maar deze keer niet. Dat vind ik spijtig, ik hou er van om een land al een beetje te verkennen vanuit de lucht.

Bij aankomst op dinsdag zijn we eerst naar Markham gereden. Daar hadden we namelijk afgesproken met Mark en Karine, een sympathiek Vlaams koppel dat een jaar of 2 geleden met hun 16-jarige zoon naar Ontario is getrokken. Zij wonen in Barrie. Maar over onze ontmoetingen volgt nog een volgend verslagje.
Woensdag had manlief dan een sollicitatiegesprek niet zo ver daar vandaan, en pas donderdag zijn we naar Toronto getrokken.

Toronto voelt helemaal niet aan als een miljoenenstad.
Het is een heel erg ‘open’ stad, met heel brede stoepen (zodat je haast nooit de idee hebt dat je verzwolgen wordt in de mensenmassa), heel proper, luchtig.

Op het eerste zicht vind ik Vancouver qua architectuur mooier. Hoewel ik niet echt een fan ben van moderne architectuur, staan daar toch een aantal mooie glazen constructies die heel mooi passen in het gehele plaatje. Ook in Toronto staan moderne/glazen constructies, maar ze springen er qua schoonheid niet uit (maar zijn ook niet lelijk).

Opvallend is ook dat er heel wat residentiële losbouw in de stad staat. En wanneer je de CN Tower beklimt, dan valt er nog iets heel anders op: de vele bomen in de stad. En dan heb ik het niet over parken of zo, maar gewoon over bomen; langs de straten, tussen de huizen,… Zoiets is me nooit opgevallen in Londen of Parijs, terwijl er momenteel nog niet zo heel veel bomen in bloei stonden (heel wat bomen hadden nog niet eens blaadjes!).

(fotootje geleend van het internet, we hebben zelf geen helicoptervlucht gemaakt)

Er staan wel mooie oude gebouwen in Toronto. Daar zal ik in mijn volgende bericht iets over schrijven.

En ja, ik weet het, wij zijn boekenfreaks. Vooral in de US of Canada trekken de boekenwinkels ons heel hard. Ze zijn meestal minstens 2 verdiepingen groot, hebben veel en hulpvaardig personeel, een geweldig assortiment, en vaak is er ook nog een Starbucks of een ander koffiezaakje aan verbonden. Wij zijn dus fans! En natuurlijk hebben we weer heel wat boekenwinkels bezocht in Toronto. Ik zal niet overdrijven als ik zeg dat we 10 keer een boekenwinkel binnengegaan zijn!
We gaan dus niet omkomen van de leeshonger wanneer we ons daar vestigen.

Op Yonge street kan je bijvoorbeeld een mooie winkelcentrum vinden: Eaton Centre. Het bestaat uit verschillende verdiepingen.

(niet toevallig hoor, Indigo is een geweldige bookshop met coffeeshop)

Als je hier helemaal naar beneden gaat, dan kom je in PATH. Dit is een stad onder de grond.

Volgens het Guinness World Records is dit het grootste ondergronds shopping centre, in totaal 28 km lang!
Er is vanuit PATH een rechtstreekse toegang tot meer dan 50 kantoorgebouwen, 20 parkings, 5 metrostations, …

Wat in Toronto ook erg opvalt, is dat er overal volop gebouwd wordt. Je kan haast nergens kijken zonder dat je grote bouwkranen ziet. Dit gaat dan zowel over condominiums als over kantoorgebouwen, hotels, …

 We hebben tientallen kilometers gewandeld in Toronto, en ons nergens onveilig gevoeld.
Al wandelend krijg je een goede indruk van de diverse ‘sferen’ die er heersen, bv. in Chinatown, of in de studentenbuurt.

Je leest wel eens over de mist die vaak boven (in!!!) Toronto hangt. Wel, dat hebben we 1 keer aan den lijve mogen ondervinden, die eerste donderdag. Het was fris weer, regenachtig. En de mist komt dan vanuit Lake Ontario recht Toronto binnen. De toppen van de gebouwen zijn de niet meer zichtbaar! Dat geeft een heel apart sfeertje! (en verdorie, wat was het toen koud, we zijn van ellende Eaton en Path ingedoken, onze regenjassen waren duidelijk niet warm genoeg)

Als je een dag doorbrengt in Toronto, dan begin je na een paar uur niet naar rust te snakken (zoals ik dat in Athene wel heel erg ervaarde!). Zoals al gezegd: het is druk, maar er is tevens ruimte genoeg. Het verkeer verloopt vrij rustig, zonder opgefokt getoeter of auto’s die de radio helemaal luid hebben staan en hun favoriete muziek dan nog met je willen delen door hun raam open te zetten. De verkeerslichten worden goed gerespecteerd,… Het enige wat aan het einde van de dag aan rust toe is, dat zijn je voeten. 😉

Kennismakingsreis Toronto en omgeving – deel 1

Op dinsdag 6 april vertrokken we voor een kennismakingsreis naar de regio Toronto. Bedoeling was dat we op 16 april huiswaarts zouden keren.
Maar toen we de goden verzochten om ons daar nog wat langer te laten blijven omdat we het er zo naar onze zin hadden, waren we uit het oog verloren dat die goden in het verleden al wel vaker blijk hadden gegeven van een sterk ontwikkeld gevoel voor drama. Ze porden het vuur in een vulkaan op Ijsland iets te hevig aan, met als gevolg dat de Eyjafjallajökull kuren begon te krijgen. De aswolk die het gevolg was van die uitbarstingen, sloten het Europese luchtruim dagen aan een stuk.
Pas 6 dagen later dan gepland, op de avond van 22 april, konden we het vliegtuig richting Europa instappen. Niet dat we rouwig waren om die extra vakantie, we hebben ons nog goed geamuseerd in Toronto, zeker omdat we T-shirtjesweer hadden.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat ik per dag een klein verslagje zou maken. Maar eenmaal ter plaatste kwamen er zoveel indrukken op me af die ik toch ook weer wil verwerken vooraleer er over te schrijven. Verder was ons programma zeer goed gevuld, waardoor er weinig schrijftijd overbleef. Maar op velerlei verzoek wil ik hier dan toch nog een weerslag van die 2,5 weken in de GTA (Greater Toronto Area) maken.
Ik kies er niet voor om dat dag per dag te doen, maar eerder te werken rond ‘thema’s’, zoals bv. de toeristische uitstapjes die we gemaakt hebben, de mensen die we ontmoet hebben, onze indruk over het wonen en het leven,…
Verwacht hier niet om te gaan lezen waarom wij nu perse toch die stap willen zetten, het zijn louter indrukken die we hebben opgedaan, geen motivaties. 😉

For the record ook nog even een stand van zaken: We wachten nog steeds op die laatste fase van onze emigratie, namelijk de oproep voor het medisch onderzoek. Die had er al lang kunnen zijn, maar niemand kan ons momenteel enig uitsluitsel geven hoe lang het nog gaat duren. Dat is dus het nadeel van een nieuwe procedure waarbij je geen voorgangers in dezelfde situatie kan vinden… We hopen alsnog heel erg hard dat we toch voor september ginder kunnen zijn, zodat zoonlief de start van het schooljaar mee kan maken. Vanaf de oproep medical moeten we tellen dat we nog 2-3 maanden nodig hebben vooraleer we kunnen landen. Dat is mede afhankelijk van hoe snel de keuringsarts ons kan ontvangen, hoe lang hij er over doet om het verslag op te maken en door te sturen, en natuurlijk hoe snel men dat dan weer verwerkt in Parijs. Heel hard duimen voor ons is toegestaan. Kaarskes branden ook. En ons het allerbeste en veel voorspoedige dingen toewensen wordt ook in dank afgenomen. 😉