Nu voelt het “echt” – Kosten medisch onderzoek

Het afgelopen weekend hebben we garageverkoop gehad. Dit was werkelijk een heel erg groot succes! We verkochten allemaal kleine spulletjes (bloempotten, kaarsen, boeken, speelgoed, kledij, boormachine e.a. werkgerief, serviesgoed e.a. keukenspulletjes, decoratiemateriaal, enz). Allemaal dingen die ik eigenlijk de afgelopen jaren niet meer gebruikte, dus niet echt iets bijzonders. Opbrengt: 330 euro! En dat terwijl heel veel dingen een zacht prijsje hadden ergens tussen de halve euro en de 5 euro.
Carine kocht onze BBQ. Ik hoop dat ze nog eens aan ons denken als ze daar hun stukje vlees op leggen. En ze nam ook nog een uitgietbak mee die hier nog splinternieuw stond (was de bedoeling dat deze in het tuinhuis ging komen). Dat zal heel handig voor hen zijn op hun nieuwbouw!

Heel wat mensen toonden ook al interesse in de ‘grote’ stukken: plasma flatscreentv, wasmachine, droogkast, diepvries… Maar dit kan ik de komenden 2 maanden nog niet wegdoen wegens zelf nog erg nodig.

A la minute verkocht ik zondag ook nog onze 2 lampedairs die op het dressoir van de eetkamer stonden, een bronzen lamp (soort beeldhouwerk) en het espresso-apparaat. Ik had alles al opgeruimd toen deze mensen hier aan kwamen, zij waren gestuurd door Johnny, de vader van onze poetshulp. Eigenlijk was ik nog niet van plan om die dingen nu al te verkopen (had het trouwens te druk gehad om ook dat nog allemaal in waarde te bepalen). Maar zij wilden het dolgraag. En zo verkocht ik een espresso-apparaat van 550 euro dat nog geen 2 jaar oud was voor 100 euro. Had misschien beter toch een beetje meer gevraagd, maar ach, beter 1 vogel in de hand dan 10 in de lucht zullen we maar denken.

En op die manier begint het natuurlijk wel ‘echt’ aan te voelen. Ik zie nu dat ik dingen mis in huis en een deel van de zolder is al leeg. Joepie!!!

Zondagavond zijn we nog in Hof ter Rielen gaan eten met Luk en Carine. ’t Was heel erg gezellig en lekker.
Het doet wel vreemd aan om te beseffen dat dit een van de laatste keren is dat ik Carine zal zien. Zij vliegt namelijk niet. Bij andere mensen denk/hoop je nog dat zij ooit eens in Canada op vakantie gaan en dan op bezoek komen, maar van mensen als Carine weet je dus op voorhand dat dat nooit het geval zal zijn. Doet raar.

Vandaag nog een heleboel betalen gedaan. En zo kan ik ook de eindafrekening maken van de medische keuring:
rontgenopnames: 105 euro
keuringsarts: 180 euro
kosten labo: 73,14 euro
Totaal: 358,14 euro om als alle 3 medisch gekeurd te hebben.
Dit is blijkbaar een pak minder dan wat de Nederlanders moeten betalen. Buysse had ons namelijk gezegd om zo’n 660 euro te begroten. Het kostte ons maar de helft! Dat was dus eens een financieel meevallertje, en dat is ook welkom!

Nieuwe wetgeving maakt emigratie naar Canada nog moeilijker!

Het is nu officieel: vanaf 26 juni is emigreren naar Canada nog moeilijker geworden. Men heeft o.a. in het Federal Skilled Worker program weer verstrekkende aanpassingen doorgevoerd.
Moesten wij onze aanvraag nu pas willen indienen, dan kwamen we niet meer in aanmerking.

In de oude procedure van voor 2008 kwamen honderden beroepen in aanmerking. Daardoor ontstond er een achterstand van 640.000 aanvragen en duurde het in sommige landen tot 6 jaar vooraleer je je visum kreeg. Dat is natuurlijk onmenselijk, en daarom wijzigde men de procedure aanzienlijk in 2008 en beperkte men de lijst van beroepen tot de zogenaamde Priority Occupations List, waar nog maar 38 beroepen op stonden.

Maar blijkbaar is zelfs dat nog teveel, en volgens de overheid stemde die lijst ondertussen ook al niet meer overeen met de economische realiteit. Daarom voerde men nu nog meer beperkingen in:

1) Er komen nog maar 29 beroepen in aanmerking.
Dit is de lijst van beroepen

2) Ze behandelen nog maar maximaal 20.000 aanvragen per jaar. En voor elke beroepsgroep worden nog maar maximaal 1.000 visa uitgekeerd.
Lees dit goed: ze behandelen maar 20.000 *aanvragen*! Wordt een aanvraag afgekeurd, dan is het niet zo dat nummer 20.001 een kans krijgt!

Ook in andere categorieën brengt men grote wijzingen aan.  Onder het motto “we krijgen zoveel aanvragen van investeerders, dus zullen we die bedragen ook maar even de hoogte in trekken”: als investeerder kon je vroeger een visum aanvragen indien je CAD 800,000 investeerde. Nu is dat enkel nog maar mogelijk vanaf CAD 1,600,000.

Voor de lijst van al de wijzingen:
http://canadagazette.gc.ca/rp-pr/p1/2010/2010-06-26/html/notice-avis-eng.html#REF3
en
http://www.cic.gc.ca/english/department/media/releases/2010/2010-06-26.asp

Aardbeving in Toronto

Erwin krijgt net een Twitter binnen dat er een aardbeving is geweest in Toronto.
De Toronto Star heeft nog niets online staan, het is dan ook nog geen half uur geleden gebeurd. Maar de Globe  and Mail zegt:

Toronto — Globe and Mail Update Published on Wednesday, Jun. 23, 2010 1:46PM EDT Last updated on Wednesday, Jun. 23, 2010 2:06PM EDT

More to come

A magnitude 5.5 earthquake hit central Canada this afternoon, rattling buildings from Windsor to Montreal and several U.S. states.

The Toronto newsroom of The Globe and Mail shook just before 1:45 p.m. EDT. The Ottawa newsroom was evacuated at about 1:43 p.m.

Twitter users as distant as Springfield, Massachusetts and Traverse City, Michigan reported feeling tremors. A Globe reporter in Montreal said that city also shook.

The earthquake rattled buildings in Ottawa, where the streets are crowded with office workers who evacuated their workplaces.

An eyewitness saw items flying off the shelves at a pharmacy in Gatineau, QC.

“We felt the building shake. It was actually it was pretty serious. It was definitely the strongest quake that I ever felt,” said Dennis Choquette, a Globe and Mail online editor based in Ottawa.

The shaking lasted about 15 seconds, Mr. Choquette said.

The severity of the earthquake is not yet known. It is not yet known whether there have been any reports of injuries.

Nog eentje over de (conservatieve) banksector in Canada

De banksector in Canada is ongehavend uit de financiële crisis gekomen. De crisis is zelfs perfecte imagocampagne gebleken. “De crisis heeft ons op de kaart gezet”, zegt Janet Ecker tijdens een bezoek aan de regio rond Toronto, de hoofdstad van de provincie. […]

Als Ecker spreekt, wordt er geluisterd in Canada. Ze was zeven jaar minister in de regionale regering van Ontario, onder meer voor Financiën. Nu is ze directeur van de sterke Toronto Financial Services Alliance en een gerespecteerd expert van ‘s lands financiële systeem.

Ecker was niet verrast door de weerbaarheid van de Canadese banken in crisistijd. Dat de Canadese banken van saaiheid hun handelsmerk hebben gemaakt, klopt volgens haar volledig. “Het leidt geen twijfel dat onze businesscultuur conservatiever is. We hebben niet de risico’s genomen die financiële spelers in andere landen namen.” Zo lieten de Canadese banken zich niet verleiden tot de handel in risicovolle producten zoals herverpakte kredieten (de zogenaamde collateralized debt obligations of CDO’s, nvdr). Canada ontwikkelde bijgevolg, in tegenstelling tot de VS, ook geen subprime markt (rommelhypotheken).

Ecker wijst er op dat Canada ook strenge regels heeft voor afbetalingen en een beter risicobeheer eist van banken. “Van het zogenaamde ninja lenen, no income, no jobs no assets, is in Canada gewoon geen sprake, noch van aftrekbaarheid van hypotheken.” De Canadese banken zijn ook steeds voorzichtiger geweest in het investeren in schuldpapier.

Die conservatieve houding werd opgedrongen door de overheid. Zo mogen De Canadese banken niet alleen minder kredieten hebben uitstaan in vergelijking met andere landen, maar moeten ze een grote kapitaalbuffer aanleggen. Bovendien namen ze tijdens de crisis bijkomende maatregelen om het kapitaal te beschermen. Door die sterke kapitalisatie konden de banken ook in crisistijd leningen toestaan, en kunnen ze nu proactiever zijn in hun groeistrategie. “Ze moeten geen energie steken in het herstellen van hun balansen”, zegt Ecker, die eraan toevoegt dat de sterke prestatie van de Canadese banken ook te danken is aan hun intensieve communicatie met de overheid, regulator, centrale bank en de Canada Deposit Insurance Corporation (een door het parlement opgericht orgaan dat het spaargeld van de Canadezen verzekert tegen het faillissement van een van zijn leden, nvdr).

 Lees het volledige artikel in Trends magazine van deze week.

Onwerkelijk

 “We gaan naar Canada!” is de opgewekte leuze die hier meermaals per dag door Dario of Erwin door het huis geroepen wordt. Vaak gevolgd door een vreugdesprongetje of een gek dansje. En hoewel ik ook even vrolijk “We gaan naar Canada, we gaan naar Canada” scandeer, is het duidelijk dat het voor mij toch totaal anders aanvoelt dan voor mijn twee mannen. Voor hen voelt het heel erg concreet aan.

Maar voor mij is het allemaal zo onwerkelijk. Ja hoor, ‘ik’ ga naar Canada. Maar die ‘ik’ is niet deze ik van vlees en bloed, maar een andere ‘ik’ die in een droom of zo ergens leeft, in een andere wereld dan mijn echte dagdagelijkse wereld. Voor mij is het niet te geloven dat ik die ‘ik’ ben die naar Canada gaat gaan, dat dit mij nu echt staat te gebeuren… Het lijkt mij nog steeds een droom. Een leuke, maar wel maar een droom.

Medische keuring – deel 3

Vandaag mocht ik naar de dokter bellen voor de laatste resultaten, namelijk die van de longen. En ook die waren helemaal in orde. Hij gaat het dossier maandag doorsturen naar de Canadese ambassade in Parijs.

En dan begint weer een periode van wachten. Hoe lang wachten, dat is moeilijk te voorspellen. Ergens tussen de 5 tot 12 weken…

Gelukkig doen ze bij Erwin niet moeilijk: stel dat we half augustus ons visum hebben, dan mag hij al vertrekken (ipv eind september).

Medische keuring – deel 2 / Ontslag

Vandaag mocht ik naar de keuringsarts bellen voor de uitslag van het urine- en bloedonderzoek. Dat was dus tip top in orde. 🙂
Vrijdagmiddag mag ik terugbellen voor de uitslag van het longonderzoek.

Erwin heeft vandaag zijn ontslag ingediend. Hij zal in principe tot eind september in dienst blijven, maar met de mogelijkheid om reeds vanaf 1 september te stoppen indien we ons visum zouden hebben.

Verslag medische keuring – deel 1

Vandaag, exact 8 maanden nadat we onze aanvraag voor een permanent resident visum naar Canada opgestuurd hebben, zijn we op medische keuring geweest.

Om 10.30u moesten we in Vorst (Brussel) in het Molière Longchamp ziekenhuis zijn, op de afdeling radiologie. Ze zijn hier duidelijk gewoon aan kandidaat-immigranten voor Canada, want al dat papierwerk ging vlotjes. En we moesten aan radiologie 3 x €10 betalen. Waarom? Geen idee, voor de ‘administratieve kost’, denk ik.

Nadat we een paar minuutjes moesten wachten, werd ik als eerste binnen geroepen. Brrr, dat is maar koud als je met ontbloot bovenlijf tegen die koude plaat moet gaan staan voor de longfoto’s. En dat heb ik maar liefst 5 keer mogen doen! Wat bleek: mijn longen zijn blijkbaar heel lang, en aan de basis ook heel breed, en telkens viel er ergens een stukje long van de foto! Dus moest die verpleegkunde elke keer opnieuw proberen.

Nadien was Dario aan de beurt, en enkele minuutjes later Erwin. Bij hen lukte het van de eerste keer.

Dan naar de balie ‘Betalingen’ was. Na het betalen van €75 kregen we onze sis-kaarten terug. Ik informeerde nog even of er nog een rekening achterna ging komen, maar dat zou niet het geval zijn.
Totaal van het longonderzoek: €105

Nadat we in het ziekenhuis rustig op ons gemakje nog even een broodje/slaatje gegeten hadden -het was tenslotte middag- zijn we richting Sint-Lambrechts-Woluwe gereden, waar de praktijk van keuringsarts dr. Yves Balon-Perin gelegen is. Natuurlijk waren we nog veel te vroeg, maar het weer was heerlijk, dus we hebben nog een klein wandelingetje gemaakt, en zijn toen in zijn wachtzaal gaan zitten. Rond 13.40u kwam de dokter vertellen dat hij eerst nog een andere patiënt moest verder helpen. Maar hij gaf ons alvast de bekertjes om onze urine in op te vangen. Waren wij daar gelukkig mee, want we hadden alle drie “hoog water” en we durfden niet naar de toilet gaan, want natuurlijk kan je dan niet een half uurtje laten weer plassen.

Om 14u zaten we dus in het dokterskabinet. Eerst wat algemeen papierwerk. Op vraag van Erwin kwamen we te weten dat hij zowat wekelijks een keuringsonderzoek voor Canada heeft! Dat stemt je natuurlijk ook gerust, want je merkt meteen dat die man heel duidelijk de procedure voor Canada kent.
Er werden de algemene vragen gesteld, zoals of je ooit al in het ziekenhuis opgenomen geweest bent, of je lijdt aan bepaalde ziektes van de lever, longen, kanker,… Wat je rook- en drinkgedrag is,…

Als eerste was Erwin aan de beurt. Eerst werden ogen, oren en keel nagekeken. Dan werd de bloeddruk genomen, werd er naar de longen geluisterd, de hartslag werd opgenomen, een buisje bloed getrokken, even voelen aan de keel en de buik, enz. Dan de weegschaal op en tot slot werd de lengte gemeten.

Nadien volgde Dario (oh, wat is die toch altijd bang als hij een spuit moet krijgen of bloed moet laten trekken!), en tot slot ik.

Ik had ook onze vaccinatiekaarten bij, maar daar heeft hij niet naar gekeken.

Wat de dokter betrof zag alles er ok uit.

Volgende week dinsdag of woensdag krijgt hij de uitslag van het bloed- en urine-onderzoek binnen. Dan mag ik bellen om te horen of dat allemaal ok is, want als dat niet zo is, dan moeten we een nieuw onderzoek uit laten voeren. Maar dat mag dan bij een labo hier in de buurt onderzocht worden. Hij wil geen gegevens opsturen naar Parijs die niet 100% in orde zijn, want ze zijn er ontzettend streng, wist hij te vertellen. Dus als iets er niet goed uit ziet, geeft hij je eerst de kans om een tegencontrole te laten doen. Als hij het namelijk eerst opstuurt naar Parijs, dan gaan er nog zeker 2 maanden overheen alvorens je te weten komt dat je het onderzoek moet overdoen.

Einde volgende week is ook de uitslag van de thoraxfoto’s binnen, en dan mag ik nog eens terugbellen.

Het is een zeer aangename dokter, een rustige man. ’t Is wel grappig, het gesprek verliep afwisselend in het Nederlands, Frans en Engels.

Bij de dokter betaalden we nog eens €180. De rekening van het bloed- en urine-onderzoek volgt later per post.

Totaal voor vandaag: €285

Keuring / Examen / Afscheidsfeestje / Graspop

Zo, morgen hebben we dus de medische keuring… Beetje spannend toch, ook al ben je 99% zeker dat alles in orde is.

Dario zijn examen zijn vandaag gestart. Frans was zijn eerste vak, en het ging heel goed. Morgen Fysica, maar dat moet hij dus inhalen over twee weken, op de laatste examendag.
Hij is volop bezig met zijn afscheidsfeestje. Zijn vrienden wilden het heel graag bij ons thuis doen (ipv bijvoorbeeld naar de pizzahut te gaan). Dus dinsdag 29 juni komen ze in de namiddag naar hier. Als het goed weer is, dan gaan ze steengrillen. En als het slecht weer is, dan ga ik allerlei broodjes halen bij de broodjesbar. Alhoewel, eigenlijk kunnen ze dan even goed steengrillen. Ik zet twee grote tafels in de garage, en dan doen ze maar! Ruimte zat voor hun.
Ze zijn ook afspraken aan ’t maken wie voor welke muziek zorgt en zo, want hun muzieksmaakt loopt blijkbaar nogel fel uiteen, en het is de bedoeling dat het toch voor ieder wat wils zal worden.

Bij wijze van afscheid hebben we hem ook toegestaan met een paar maten naar Graspop te gaan. Niet dat we daar nou zelf echt wildenthousiast over zijn, hij is tenslotte nog maar 15 jaar. Maar we wisten dat, toen hij versneld door zijn schoolloopbaan liep, we ooit met deze dingen geconfronteerd zouden worden. En ja, we zouden toen “op veilig” gespeeld kunnen hebben, en hem gewoon op leeftijd hebben laten zitten. Maar hij verveelde zich te pletter, had erge symptonen van AD(H)D, leerde totaal geen studiehouding, en kreeg ondertussen als signaal dat naar school gaan gewoon diende om wat vrienden te ontmoeten maar niet om te leren.  Zonder die versnelling zouden we natuurlijk nu niet met een 15-jarige in het 5de middelbaar gezeten, die graag naar een metalfestival zou gaan. Maar hoe zou hij zich dan ondertussen ontwikkeld hebben? Nu hebben we een zeer levenslustige tiener, die graag naar school gaat (deels ook omdat daar zijn vrienden zitten, maar toch ook omdat hij een deel van de vakken leuk vindt). Hij voelt zich goed in zijn vel, heeft vrienden, geniet van het leven… Er gaat geen week voorbij zonder dat hij duidelijk heel gelukkig zegt “Mam, pap, ik voel mij ZO gelukkig!”, terwijl hij een big smile op zijn gezicht heeft en ons een dikke knuffel geeft. Wat  wil je nou nog meer met een tiener?! Dus we geven hem dat vertrouwen, en hij mag gaan. Mam en pap doen wat water bij de wijn, dat hadden we immers zo afgesproken ondertussen vele jaren geleden. Alcohol is uit den boze, maar een concert dus niet. En ik hoop dat hij een hele leuke dag gaat beleven. Wel moeten ze nog kiezen op welke dag ze gaan.

Berend Botje

Gisteren zijn we voor de 2de keer naar een Berend Botje bijeenkomst geweest. Dit is een avond die ingericht wordt door onze immigratieconsultant Buysse. Mensen die via hun bezig zijn met een verhuis naar Canada, komen tijdens die avond samen. Ongelooflijk hoe een diverse groep mensen dat is! Allemaal met een andere achtergrond, uit diverse lagen van de bevolking, jonge koppels met kleutertjes, oudere mensen met kinderen (nou ja, op 21 wil je zo echt niet meer genoemd worden, hahaha) die zich nu plots bedenken omdat ze een liefje hebben, een homo-koppel, alleenstaanden,… De meesten trachten een (tijdelijk) werkvisum te pakken te krijgen. Sommigen hadden er al 3 pogingen opzitten, allen afgewezen! Dat is ook wel triest…

Wij hebben eindelijk eens kennis gemaakt met Natasja, iemand waar ik online al wel contact mee had. Het is dan leuk om elkaar eens in het echt te ontmoeten. Spijtig genoeg kon haar echtgenoot Andrew er niet bij zijn, die zat in Zwitserland. Wie weet zien we elkaar een volgende keer in Canada. Al zijn zij eerder van plan om naar British Columbia te trekken. Dat is een populaire bestemming, net als Alberta.
Dan was er nog een koppel uit Zichem. Voor hun is het nu echt wel heel erg spannend! Zij hebben een tijdelijk werkvisum gekregen om ginder met de vrachtwagen te gaan rijden. Beiden zijn chauffeur, dus dat is wel zo gezellig om dan samen onderweg te zijn. Want zij zullen weken aan een stuk door onderweg zijn, door Canada en de Verenigde Staten. Op 20 juni vertrekken ze.

Eigenlijk waren er opvallend veel Belgen! Bijna de helft van de groep! Ik had ook gehoopt iemand te ontmoeten die me vorige week contacteerde via dit blog, maar zij bleken er niet te zijn. Volgens Femke hebben ze beslist de procedure toch niet op te starten. Elke, als je dit hier leest: ik hoop dat alles goed gaat met jullie! Misschien was het nu niet het juiste moment? In ieder geval nog veel succes met wat jullie besluiten verder te doen!

Het was een deugddoende avond die Canada gevoelsmatig weer enkele uurtjes dichterbij heeft gebracht.
We spraken nog met Frans Buysse en dossierbeheerder Femke over het verdere verloop van onze procedure. In ieder geval hopen we toch midden september te kunnen vertrekken. Al zou het met wat geluk ook begin september zijn, of met wat pech eind september. Indien we half augustus onze paspoorten nog niet hebben moeten inleveren, neemt Femke terug contact op met de ambassade.

Vorige week, na onze oproep medical, betaalden we de Right for Permanent Residence Fee. In totaal €720. Maar met die koerswisselingen van het moment blijkt dat ik dadelijk nog even €40 extra moet overschrijven op de rekening van de Canadese ambassade. Dat zullen we dan maar eens gaan doen!

*Deze link voor diegenen die niet weten wie Berend Botje is.