Hoe is het weer daar?

Wij genieten hier nog maar, want heel erg lang zal de zomer nu niet meer duren.
Sinds we hier gekomen zijn hebben we elke dat al prachtig weer gehad! Altijd >20 graden, en heeeel uitzonderlijk eens een drupje regen (maar dan meestal niet de moeite om een paraplu boven te halen).
Vandaag hebben we zelfs een van de meest warme 24 septembers ooit beleefd! Toen ik Dario om 14.40u van school ging halen noteerde we 33 graden!!! En weet je wat het morgen gaat worden?… (onvoorstelbaar in Belgie!) -> 15 graden!
Tegen mid volgende week gaan we dan weer wel naar een graad of 20, maar dat is maar 1 dagje, en dan duiken we voor de komende dagen weer richting 15 graden.

Als je het weer hier wilt volgen, dan kan je dat hier doen: The Weather Network
(rechts boven = “search for locations” en daar kan je dan “Oakville, Ontario” invullen).
In principe zouden zou het goed moeten weten, want een van hun kantoren is hier in Oakville. 😉

Oktober wordt een drukke maand! Volgende week zijn we uitgenodigd op een wafelenbak in Kingston, de week daarna vieren we onze eerste Thanksgiving in Canada bij Danute & David, en de week daarna zouden we nog naar een party in Guelph moeten. En tussendoor zouden we dan ook nog eens willen afspreken met een ander Belgisch koppel dat in Mississauga woont en waar we in april ook al langs geweest zijn. We hebben al wel telefonisch contact gehad, maar het moet toch nog eens lukken om ook in het echt weer af te spreken.
Druk sociaal leventje hier, hahaha!

Erwin zoekt ondertussen nog verder naar werk. Hij is momenteel op een aantal plaatsen in de running, en op twee bedrijven zijn er al meerder gesprekken geweest. Eigenlijk bij drie, maar dat derde bedrijf heeft momenteel geen senior IT functies, maar zij blijven contact houden.
Vroeg of laat zal hij wel iets vinden. Maar natuurlijk kriebelt het bij hem ontzettend om weer uit de startblokken te schieten.

Tijdens het weekend gaan we naar open-house. Via de Canadese Immoweb (of voor de Nederlanders: het Canadese Funda) speuren we naar huizen die ons lijken aan te staan (en die binnen ons budget vallen, dat is een heeeel belangrijk detail als je in Oakville iets zoekt). Soms hebben die huizen dan een open-house tijdens het weekend. Dat wil zeggen dat je geen afspraak moet maken of niet met een makelaar langs moet gaan, maar gewoon even tussen 14 en 16u binnen mag springen om zelf eens door de woning te lopen.
Dit geeft je natuurlijk een goede indruk dat de huizen, en wat je voor welk budget mag verwachten in welke buurt. We hebben echt al paretjes van huizen gezien, maar als je er dan beter over nadenkt, dan zouden ze wel schitterend passen in zo’n boekjes over binnenhuisinrichting, maar komen ze eigenlijk helemaal qua indeling niet overeen met hoe wij ons leven graag inrichten.
Soms gaat het razendsnel met die huizen: ze staan dan niet eens een week te koop! Vooral niet als de prijs redelijk scherp staat, of als ze in een super trendy buurt liggen (en in die mees trendy buurt, zijnde Oak Park, staan dus veel van die prachtige huizen die we dan toch niet zo praktisch vinden).
We leren dus weer heel veel bij.
Huurhuizen gaan momenteel iets trager. Mogelijk wijken we daar tegen het einde van het jaar naar uit. We zien nog wel.

Morgen gaan we naar de Ontario Universities’ Fair in het Metro Convention Centre (downtown). Hier komen alle universiteiten uit Ontario zich voorstellen, met voordrachten en informatiestanden. Samen met Dario gaan we daar eens op verkenning gaan, want het aanbod aan vervolgstudies is hier ontzettend groot en zo totaal anders dan in Belgie. We kunnen ons dus maar beter op tijd voorbereiden!
Over enkele weken is er een soortgelijk initiatief van de ‘colleges’. Vergelijk dat met de hogescholen in Belgie. Zij het dan dat je na sommige bachelor studies aan een college hier naadloos overgaat naar een Master.

Advertenties

De dagen voor de verhuis…

Natuurlijk moesten we zo’n speciale goedgekeurde transportkooi voor Dusza kopen, zodat ze haar eerste vliegreis in comfortabele en veilige omstandigheden door kon brengen. Vraag was of ze dit nieuwe ‘huisje’ wel zo leuk zou vinden… Maar het antwoord kwam al tijdens het in elkaar steken van die bench: ze ging er spontaan in liggen nog vooraleer ik klaar was!:

En als we dan ook nog voor een dak boven het hoofd zorgen, en een deurtje, dan heeft Dusza weer een nieuw huis:

Ook Dario genoot nog een laatste keer van het gezelschap van zijn vrienden:

Even later gevolgd door Erwin die “tot ziens” zei tegen zijn collega’s:

Dolgelukkig was ik toen we naar Kasterlee verhuisden! Kasterlee is immerd DE woonplaats van de kabouterkes. En mij is altijd verteld geweest dat dat zeer ijverige ventjes zijn. Dus keek ik reikhalzend uit naar hun tussenkomst in mijn huishouden of tuin. Hoe vaak hebben we niet zitten wachten tot zij de herfstblaadjes kwamen opruimen? Of tot ze de ramen kwamen wassen, het onkruid uit de tuin zouden halen,… Maar neen hoor, niks geen kabouterkes. Ik denk dat dat allemaal maar ferme propaganda is van Kasterlee om het volk naar daar te lokken. Alhoewel, ze bestaan wel, die kabouterkes. Want Dario heeft ze ooit gezien. Veel veel jaren geleden, nog vooraleer we onze bouwgrond kochten in Kasterlee, tijdens een Kabouterkeswandeling op de prachtige Kabouterkesberg.
Die Kabouterkesberg is voor ons dan ook altijd het symbool van Kasterlee geweest. En daarom hebben we het laatste weeked weer eens een wandelingetje naar daar gemaakt, en hebben we twee potjes gevuld: deels met (zwart) zand uit onze tuin, deels met het (gele) zand van de Kabouterkesberg. Deze potjes zullen nadien een plaats krijgen in ons huis, als aandenken aan onze jaren in Kasterlee:

En neen, ik ben natuurlijk weer vergeten om mooie foto’s te maken van die spectaculaire boomwortels op de Kabouterkesberg, dus die foto ben ik even op het internet moeten gaan lenen:

Foto’s!!!

Zo, eindelijk eens tijd genomen om dat kabeltje te zoeken en foto’s over te laden. Niet dat dat de moeite is, ik vergeet namelijk foto’s te maken (of delete ze weer omdat ze onscherp waren of zo).
Maar de komende berichten zal ik  hier even de schade inhalen.

We beginnen met ons bezoek aan Parijs, begin augustus. We moesten naar de Canadese ambassade om onze paspoorten af te geven en nadien terug op te halen met ons visum er in.
Aanschuiven in de rij voor de ambassade:

En nadien natuurlijk weer aanschuiven om de paspoorten met visum terug op te halen:

Institut du Monde Arabe. Een pareltje architectuur dat een beetje verborgen ligt voor de doorsnee toerist:

Arene du Lutece, ook een beetje verborgen en niet zo ver van het Institut du Monde Arabe:

Container + leuke dag voor Dario + autoverzekering

Maandag zijn we dus naar Taylor International gereden om onze douanedocumenten te overhandigen en om de papieren te tekenen waarmee we hen toestemming gaven om in onze naam alles verder aft e handelen. En zaterdag komt onze container toe! Aanvankelijk wou men dat vandaag laten doen, maar Erwin heeft weer een gesprek met een recruiter vandaag, en dus kwam zaterdag beter uit.
Nu moet ik dus nog eens grondig de lijst van dozen bekijken die in onze container zitten, om te bepalen wat naar welke slaapkamer moet, wat in de basement geplaatst mag worden, wat in de garage, de keuken, … En de overschot (en dus ook die enkele meubeltjes die we over laten komen hebben) gaan nog tot het einde van het jaar in de opslag bij die verhuisfirma. Zij vragen daar een schijn van een prijsje voor, in tegenstelling tot de honderden dollars per maand die we hier in self storage zouden moeten betalen. Enige ‘nadeel’: het wordt in grote kratten gestoken, en die worden in een geklimatiseerd warehouse geplaatst. Je kunt er dus niet meer tussentijds aan, tenzij je extra handelingskosten gaat betalen. Maar he, die spullen die we denken nodig te hebben, die laten we in ons huis. En de rest is voor als we verhuizen naar een huur- of koopwoning. Momenteel kan ik dus niets doen met tafelkleedjes, handdoeken, Tupperware, decoratiemateriaal, lakens en dekens, potten en pannen, kampeermateriaal, een tuinstel enz. Alles wat we nodig hebben is immers in de huis aanwezig.

Dario had gisteren een wel heel erg leuke dag op school:
– tijdens het eerste lesuur wiskunde was hij als eerste aan de klas. De leerkracht kwam naar hem toe, en zei dat hij een dikke proficiat verdiende omdat hij de enige van de 3 wiskundeklassen was die een perfecte test had afgelegd!
Dit is natuurlijk heel goed nieuws, want volgens semester is het de bedoeling dat hij naar grade 12 Advanced Functions zou gaan, maar dan moet hij op grade 11 Functions natuurlijk wel goede punten behalen. Een deel van wat ze nu leren is voor Dario wel herhaling. Er zijn sommige stukken die zij nu (nog) niet doen, en die hij ook al leerde (bv. om de functies om te zetten in grafieken, dus werken met de grafische rekenmachine). Maar anderzijds zien ze binnen die functies dan weer wel dingen die hij nog niet eerder gezien heeft (ik geloof iets met vermenigvuldigen of zo, maar eerlijk gezegd ken ik daar weinig van)
– toen hij in het lokaal van Entrepreneurship kwam, riep de leerkracht plots 3 namen van leerlingen af, en zei dat ze moesten gaan rechtstaan. Dario’s naam was er ook bij, en vol verbazing vroeg hij zich af wat hij mispeuterd zou hebben… De leerkracht zag de verbazing op Dario’s gezicht en zei “Don’t worry, this is good!”. Toen ze rechtstonden vroeg hij de klas om een applaus te geven voor deze 3 medeleerlingen. Wat is namelijk het geval? Aangezien sommigen bij de aanvang van deze les nog geen break gehad hebben, mogen ze snel een snack halen en die dan nog opeten tijdens de eerste minuten van de les. Afspraak is dus wel dat ze dan alles netjes opruimen. Indien de lkr 3 keer een opmerking geeft omdat ze de klas niet netjes achter laten, mag de ganse klas een hele maand geen snack eten tijdens zijn les. Woensdag hadden leerlingen hun spullen dus niet opgeruimd, en Dario en 2 meisjes van zijn klas hadden dat opgemerkt dus zij hebben dat dan snel opgeruimd bij het verlaten van de klas. De lkr had dat gezien, en nu moest de klas hun dus danken door dat applaus omdat zij er voor gezorgd hadden.
Die man heeft wel zijn manier om dingen duidelijk te maken. Want een eerdere les waren sommigen gewoon te lang weggebleven (toen ze hun snack gingen halen). Dus besloot hij om de deur op slot te doen, zodat ze buiten moesten blijven wachten. En ondertussen zei hij dat hij een test af ging nemen van de andere leerlingen.
Vraag 1: Welke dag is het vandaag?
Vraag 2: Wat is de meest dominante kleur van het gras buiten?
Vraag 3: Welk is jouw lievelingsgetal?
De aanwezige leerlingen scoorden dus een 3/3, ROFL! En diegenen die te laat waren een 0/3.
In een maatschappij waar punten dus echt zeer cruciaal zijn (want die bepalen of je toegelaten wordt tot een goede universiteit of niet +je kunt er studiebeurzen door krijgen), is dit dus een zeer efficiënte methode, veel doeltreffender dan het laten schrijven van een straf of het laten nablijven.

Maar de lol was nog niet over! Toen we thuis kwamen van school stond er een grote doos voor de deur, van Amazon Canada. Dario is namelijk een grote fan van Halo (Xbox), en er kwam nu een speciale editie uit van Halo Reach. Als je een pre-order plaatste, dan kreeg je nog een heleboel extra’s. En dat was wat hij voor zijn verjaardag gevraagd had, wetende dat de doos wel maar na zijn verjaardag zou arriveren. Dit was dus De Doos die voor de deur stond.
Gelukkig komt de Xbox dus dit weekend uit de container.

Ondertussen ben ik er ook in geslaagd om een autoverzekering af te sluiten.
Sommige maatschappijen willen je niet eens verzekeren omdat je een nieuwkomer bent. En de prijzen van een autoverzekering zijn hier ook ontzettend hoog in vergelijking met Belgie.
Enerzijds heb je hier in Ontario een deel dat de maatschappijen verplicht moeten in hun polis steken (dat gaat dan vooral over lichamelijke schade en zo). En dat kan je dan zelf aanvullen indien je ook de auto zelf wilt laten verzekeren. Elke provincie heeft zo zijn eigen regels. Bijvoorbeeld in BC of New Brunswick zou de basisdekking veel lager zijn qua bedragen (dixit de makelaars), maar die premie kost dus ook maar de helft van wat we in Ontario betalen.
De prijzen laten eigenlijk allemaal vrij dicht bij elkaar. We betalen nu voor een Chevrolet Equinox LT van 2005, een All Wheel Drive met 3.4l motor en V6, iets van een $ 3,500. Daar zit dan inbegrepen een beperkte verzekering voor de inboedel van ons huis (kost iets van een $ 15 per maand en de korting die je daarmee kreeg op je autoverzekering was een stuk groter dan de kostprijs van die verzekering). We zijn verzekerd bij State Farm. Bedoeling is dat we over een half jaar terug gaan ‘shoppen’, en hopelijk wat korting krijgen.

Het leven, zoals het momenteel is ten huize Van Hout

En ondertussen razen we hier maar gewoon door. De dagen vliegen in een wip voorbij, maar we zijn ontzettend productief. J

Om je een idée te geven een kleine weerslag van vandaag:

– 6.45u: de wekker loopt af. Erwin springt in zijn kleren en gaat met Dusza een wandelingetje maken.

Ondertussen zet ik Dario uit zijn bed. Even online kijken naar het weerbericht, want het lijkt wel koud deze ochtend. We starten met 16 graden een mogelijk een bui in de voormiddag, om dan naar de 22 graden te gaan. Dus geen warme trui nodig, enkel een vest voor ‘s morgens. Klaar maken, eten, en om 7.40u rijden we naar school.

– rond 8.10u ben ik terug thuis. Erwin leest de mails door die vanwege het tijdsverschil met Europa reeds binnen gekomen zijn, en ik lees mijn berichten. Vandaag wordt ons huis in Kasterlee bij de notaris overgedragen aan de nieuwe eigenaars. Daartoe hebben we een notariële volmacht laten uitschrijven zodat de juriste van onze notaris in onze naam aanwezig kan zijn en kan tekenen.

Vriendin Carine is deze voormiddag (Belgische tijd) al langs geweest om de meterstanden te noteren, samen met de kopers. En nadien heeft zij alle documenten en sleutels afgeleverd bij de notaris. Dat is allemaal vlotjes verlopen.

– afgelopen weekend hebben we een auto gekocht, een Chevrolet Equinox. Aangezien het heel belangrijk is om credit history op te bouwen (een term die menig Amerika- en Canada liefhebber heel erg bekend in de oren zal klinken!), willen we niet alles cash betalen. Maar omdat we nog geen job hebben, kunnen we geen lening krijgen via de dealer, ondanks al het geld dat we kunnen aantonen dat we hebben.  Dus vandaag moet ik naar onze bank, TD Trust. Eigenlijk wilden we iets van een 2000 dollar financieren, maar dat blijkt niet mogelijk te zijn, we moeten minstens 7.500 dollar doen. De logica hiervan ontgaat me, maar ach, maak niet uit. Ook bij hen krijgen we natuurlijk niet zomaar een lening. Dus we storten 8000 dollar van onze spaarrekening op een secured deposit, en in ruil kan ik dan 8000 dollar lenen. Ik leen dus eigenlijk mijn eigen geld, LOL. Omdat wij met een secured deposit werken wordt dit onmiddellijk goedgekeurd. In principe mag ik nu dat bedrag over 3 jaar gespreid terugbetalen, maar dat doen we natuurlijk niet, want ondertussen betaal je 5,5% interest. Dus we betalen 1 maand gewoon de afbetaling, en de volgende maand betalen we het ganse bedrag in 1 keer terug. Voor de opbouw van de credit history maakt dat geen verschil, en zo heb ik maar 1 keer interest moeten betalen.

In ieder geval hebben we nu al 2 credit Lines uitstaan: beiden hebben we van de bank een (onsecured!) visa kaart gekregen waarmee we per maand per persoon tot $1,000 mogen uitgeven, en daar komt nu nog deze lening bij. Straks nog de utility bills, en we zijn goed bezig.

– bellen met de dealer om te laten weten dat alles financieel rond is. Bij de zoektocht naar een wagen hadden we ons bij laten staan door Marc. Hij is thuis in de autowereld (sorry Marc, ik gebruik waarschijnlijk niet de juiste term?). Maar daarnaast is hij nog een goed onderhandelaar, want hij negotieerde voor ons ook nog 4 spatlappen en een bug shield. Die zijn besteld en moeten nog geïnstalleerd worden. Donderdag gaan we onze huurauto terug inleveren op Pearson Airport, nadat we onze eigen wagen afgehaald hebben in de garage in Mississauga.

– ondertussen is het al middag. We eten wat, en rijden dan naar Drive Test Ontario.

http://www.drivetest.ca/en/license/License.aspx

Nu we een auto gekocht hebben, moeten we deze verzekeren, en dan hebben we natuurlijk ons Canadese rijbewijs nodig. Trouwens, met ons Belgische rijbewijs mogen we maar 3 maanden rijden hier. Gelukkig heeft België een overeenkomst met Ontario, dus in tegenstelling tot de Nederlanders mogen wij hier gewoon ons rijbewijs omwisselen (na het afleggen van een oogtest en het betalen van $ 75,00).  We krijgen een voorlopig rijbewijs mee, het echte volgt over 4-6 weken per post.

Het is hier laaaang aanschuiven, er is 23 man voor ons…

– om 14.40u zijn we klaar met het rijbewijs. We vertrekken nu naar Burlington. Daar zit Taylor International. Dat is de firma die de Canadese kant van onze verhuis op zich neemt.

Onze container is afgelopen weekend in de haven van Toronto toegekomen, en eind deze week wordt deze bij ons afgeleverd. Aangezien wij alle douaneformaliteiten op de luchthaven al vervulden, moeten we nu gewoon even langs gaan met wat documenten (bewijs van landed immigrant, kopie paspoort, bewijs van ‘goods to follow’ en de douaneafhandeling op de luchthaven, …), en we tekenen een papier dat zij in onze naam de container mogen gaan claimen. Joepie, dat bespaart ons weer een trip en wachten! Einde deze week staat de container hier voor de deur. Dat is vlotjes gegaan, vertrokken op 24 augustus en 17 september al hier!!! Vaak hoor ik dat die dingen 7 weken onderweg zijn.

We proberen nog wel of ze zaterdag kunnen komen leveren ipv vrijdag, want Erwin heeft weer job interviews, en die verzet je natuurlijk niet graag. Morgen weten we daar meer over.

– we rijden een kilometertje of zo verder, naar de Ikea. Een van de eerste dagen kochten we daar voor Dario een bureautafel, zodat hij goed de ruimte had om zijn schoolwerk te doen. We gaan nu nogmaals dezelfde tafel kopen, deze keer voor Erwin.

Na deze drukke dag trakteren we onszelf op de befaamde gehaktballetjes van de Ikea. Voor Dario nemen we een pizza mee. Die is ondertussen natuurlijk al lang thuis van school (hij komt rond 15u thuis), en voor hem zal het zeker geen straf zijn om pizza als maaltijd te krijgen.

– het verkeer is druk op dit tijdstip, we doen er dus een kwartiertje langer over (45 minuten) om thuis te geraken. En we beseffen dat we hier al aardig onze weg kennen. Dat doet deugd.

– thuisgekomen eerst even de mails checken. De notaris laat weten dat de overdracht vlot gegaan is, de kopers van ons huis laten ons per mail weten dat ze heel blij zijn om zo’n proper huis in handen te krijgen. Wendy is drie jaar lang heel trouw onze hulp geweest bij het poetsen, en we hadden haar gevraagd om afgelopen weekend nog eens een keer grondig door het huis te gaan en de ramen te wassen. Haar vader was het gras ook nog komen afrijden. Fijn dat de kopers dat toch opmerken en de moeite er voor nemen om ons te danken. Ik zal dadelijk dus ook nog mijn dank per mail overbrengen aan Wendy!

Nog even met Carine chatten, zij hebben momenteel problemen met de bouw van hun woning, we zijn nu weer helemaal bij.

– Marc en Karine laten weten dat alles voor de auto in orde is, en dat we waarschijnlijk geen extra hulp gaan nodig hebben als ze de container komen lossen

– ondertussen heb ik ook wat zitten babbelen met onze zoon. Die had weer een fijne schooldag gehad en zit vlijtig zijn huiswerk te maken. Tussendoor voert hij ook nog wat gesprekjes met zijn Belgische vrienden.

– Erwin komt zeggen dat hij maandag weer een jobinterview heeft met een van de grote consultancy bedrijven. Dat wordt gesprek nr. 6 met dit bedrijf. Ze doen er lang over om beslissingen te nemen…

Hij forward ook een leuke mail van Nicole, een voormalige collega. Leuk om zo’n berichten te lezen! Ze zijn ons nog niet allemaal vergeten.

– tussen de bedrijven door typ ik dit bericht, en nu is het 19.45u. Ik ga dadelijk even van een tasje thee genieten, en dan moet ik nog wat telefoontjes doen. Met Liliane om te horen of zij nog wat oude dekens/lakens heeft die we hier op de slaapkamers op het tapijt kunnen leggen. We gaan een aantal dozen op onze kamer laten zetten (die is gigantisch groot, ik denk wel 30m2!), en we willen het tapijt niet beschadigen. Dan nog mailen met Danute, die ik een bericht voor haar zoon Darius wil geven. Hij vertrekt over enkele dagen terug naar de UK om aan zijn Phd te beginnen.

Daarna nog eens een wandeling maken met Dusza, en dan is het al weer donker.

Je ziet, we blijven druk bezig!

Dario zijn vakken op school

Met de verhuis naar Canada stonden we voor het vraagstuk of we Dario gewoon verder zouden laten gaan naar het laatste jaar (grade 12), zoals hij dat in Belgie ook zou gedaan hebben, of dat we hem zijn 5de jaar zouden laten overdoen.

Het voordeel van grade 12 zou zijn dat hij dan mogelijk toch een beetje (meer) uitdaging zou vinden in zijn schoolvakken, het nadeel zou zijn dat hij zich op dat jaar niet voldoende credits zou kunnen halen om automatisch toegelaten te worden aan een goede universiteit. Dat zou hij kunnen opvangen door evening classes te volgen + summer school en nog een extra semester. Natuurlijk krijg je dan wel een heel erg zwaar schema te verwerken, en we dachten dat dat toch net weer teveel zou zijn, tenslotte verhuisde ook toch ook naar een nieuw continent en moest hij school lopen in een taal die niet zijn eerste taal is.
Nadeel van grade 11 zou zijn dat hij mogelijk niet voldoende uitdaging in de vakken zou kunnen vinden.

De school heeft dit trachten op te vangen door hem voornamelijk in grade 11 te zetten, maar met vakken op University level, en elk semester 1 hoofdvak in Grade 12.

Een schooljaar wordt hier ingedeeld in twee semesters. En voor beide semesters heb je een apart lessenrooster (time table).

Dario zijn vakken voor semester 1:
1ste lesuur = 8.10 – 9.24u: Biology (grade 12)
2de lesuur = 9.29 – 10.43: English
3de lesuur = 10.48 – 12.02: Entrepreneurship
4de lesuur = 13.26 – 14.40: Functions (wiskunde)

In het 2de semester wordt dit zijn schema:
1: Phyciscs (Fysica)
2: Computer Science
3: Visual Art (kunst)
4: Advanced Functions (wiskunde), grade 12

Op de oneven dagen (de 1ste, 3de, 5de, enz van de maand) heeft hij het bovenstaande schema, en op de even dagen worden het eerste en het laatste lesuur omgekeerd, dus dan start hij met Functions en rondt hij de dag af met Biology.

Hij volgt deze vakken op wat ze hier noemen “University level”. Dat wil zeggen dat zij je toegang geven tot de universiteit. Of beter: zij geven je de mogelijkheid om te solliciteren voor een plaats bij de universiteit. Want in tegenstelling tot Belgie is het hier niet zo dat jij, als je het 6de jaar ASO met success afgewerkt hebt (of voor de Nederlanders: laatste jaar VWO) je zomaar naar de universiteit mag. Je moet daar namelijk voor ‘solliciteren’.

 Ergens tussendoor gaat hij ook nog een special examen English Literacy moeten afleggen om zijn einddiploma te kunnen behalen. Waarschijnlijk zal hij dat in het 2de semester gaan doen, ofwel volgend jaar. Men ging eerst even een tijdje aanzien hoe het met zijn Engels staat, en of hij nog veel bijschaving nodig heeft om te kunnen slagen in dat examen. In ieder geval is zijn Engels goed genoeg om geen English As a Second Language (ESL) te krijgen! Meer nog, op een test woordenschat Engels vorige week bleek hij een van de topscoorders te zijn! “He’s European and he probably reeds a lot of books”, was de uitleg van de klasgenoten. De meesten kunnen het blijkbaar  niet geloven dat hij nog maar 2 weken in Canada woont…

In ieder geval zijn de eerste 2 schoolweken al heel goed meegevallen. Daarnet gingen we met Dusza haar avondwandelingetje maken, en toen zei hij “Ik kijk echt weer uit naar school morgen”… Wie had dat ooit kunnen denken!!!

Thuis + De eerste schooldag

Gisteren tijdens de avondwandeling die we met Dusza maken, verbaasden Erwin en ik er ons over dat we hier nog maar 11 dagen wonen. Het voelt allemaal al zo vertrouwd aan!

We hebben het zeker naar onze zin in ons huisje en voelen ons hier echt al thuis. Zeker nu ik mij een deftige stofzuiger aangeschaft heb. Een Miele, een echte ‘canister’, dus zo’n Europees model i.p.v. die rechtopstaande lompe Noord-Amerikaanse gevallen.

Het is een hele aanpassing om van zo’n riante woning zoals we in Kasterlee hadden, plots te verhuizen naar een rijhuis met veel minder ruimte en amper 30 vierkante meter tuin. Maar toch voelen we ons hier goed in Oakville. De locatie is zeer handig: op 7’ van het Go Train station van Mississauga, en op 10’ minuten van het station van Oakville. Die Go trein is de commuter trein naar downtown Toronto. En we zitten op 5’ van de oprit van de autostrades.
De omgeving is groen, met heel wat parkjes en trails, en veel grote bomen tussen de huizen door.

Natuurlijk is het wel de bedoeling dat we op termijn verhuizen naar een ruimere woning. En waarschijnlijk gaan we eerst nog een tijd naar een huurwoning, zodat we de regio toch nog beter kunnen leren kennen alvorens een huis te kopen. Al hebben we afgelopen weekend echt wel een droomhuis te koop gezien. Maar vergelijkbaar met ons huis in Kasterlee kunnen we niet gaan wonen, die huizen kosten hier makkelijk 1,5 miljoen dollar!

Dario beleefde gisteren, op zijn 16de verjaardag, zijn eerste Canadese schooldag. Die is heel goed meegevallen. Hij werd onthaald door een andere jongen van Grade 11, en hij is onmiddellijk opgenomen geweest in een groepje van een 7-tal kerels, die allen met hem Wiskunde volgen.

Hij gaat naar de Oakville Trafalgar High School.  

De verschillen met school lopen in het Sint-Jozef College/Belgie zijn groot!
De leerlingen zijn hier op zijn leeftijd vele zelfstandiger en hebben veel meer vrijheid. Je ziet hier dus geen ouders rondlopen op school, behalve dan die van de 9th graders, die dus net gestart zijn op high school. Dario regelt alles dus ook zelf, en dat doet hij goed.

Ze mogen tijdens de pauze ook gewoon buiten het schoolterrein gaan. En aangezien er een plaza valkbij is (zo’n plein met allerlei winkels), trekken ze daar dan naartoe. Ze gaan bij de Tim Hortons een wrap en een pop (frisdrank) eten, of gaan binnen in de Sobeys (de Canadese Carrefour) om een bagel en wat drinken te kopen, en wandelen dan terug naar school.

Ze mogen bijvoorbeeld in het biologie laboratorium tijdens het uitvoeren van proeven gerust een ipod opzetten. En ook een Blackberry is niet verboden in de school.

Verder wordt je al nieuwkomer erg goed opgevangen en opgenomen in de groep. En dat heeft Dario in het verleden toch anders meegemaakt in de Belgische scholen.
Besluit: hij voelt zich echt in zijn nopjes!

Dario heeft ‘maar’ 4 lesuren, maar de lesuren duren hier i.p.v. de 50 minuten van België, wel 74 minuten. Verder hebben we op woensdagnamiddag geen vrije halve dag, maar lopen ze dus van maandag t.e.m. vrijdag school van 8.10 tot 14.40 uur. Dus als je het herrekent naar uren van 60 minuten, dan hebben ze hier een 2-tal uren per week minder les.
Tijdens elke leswisseling hebben ze 5 minuten pauze om van lokaal te wisselen9.24u, en de volgende begint dan om 9.29u. (daarmee ‘winnen’ ze weer wat tijd op Belgie, waar men gewoon binnen de 50 minuten die een les’uur’ duurt van lokaal moet wisselen)

Het volgende bericht zal ik wat meer schrijven over de vakken die Dario hier volgt.