Immigrations, customs en de aankomst in ons huis

Daar staan we dan, op Pearson International Airport in Toronto!

Eerst aanschuiven bij Immigrations. De rij gaat vlot vooruit, en wanneer we aan de beurt zijn ziet de man dat we immigranten zijn, dus hij verwijst ons door naar een ander bureau wat verderop.

Bleek dat we aanvankelijk in een foute rij stonden aan te schuiven. Het was ook “Immigration”, maar toen we daar aan de beurt kwamen (gelukkig al heel snel!) verwees men ons door naar een volgende zaal. Daar dus weer aanschuiven. Het valt ons op dat wij zowat de enige ‘blanke Westeuropeanen’ zijn die staan aan te schuiven. We zien Indiers, o.a. een jong koppel met twee kleine kindjes die bij ons op het vliegtuig zaten, en die ik in Zaventem nog geholpen heb om hun spullen te dragen tot in het vliegtuig. En we horen in de rij ook talen die we thuiswijzen in Oost-Europa. Hier duurt het aanschuiven wat langer, er valt immers telkens wat papierwerk door te worstelen. Wanneer wij aan de beurt zijn, gaan we met ons drietjes vol ongeduld en spanning op het loket af. En daar maken we voor de eerste keer kennis met iets typisch Canadees: een Canadees zal een boodschap niet snel negatief zeggen, of je zal hem ook niet snel “neen” horen zeggen. Zij beheersen de kunst om zich daar netjes omheen te werken terwijl jij toch duidelijk de boodschap krijgt. Zo ook hier dus:
mevrouw aan loket: “You two can sit over there”, zei ze tegen Dario en mij, terwijl ze naar een soort wachtzaaltje wees.
Erwin: “But do you mind if they wait here?”
mevrouw, op een vriendelijke doch zeer besliste toon “They can sit over there.”
De boodschap was zeer duidelijk, Dario en ik mochten er dus niet bij blijven staan, Erwin is de principal applicant, en hij moest het dus afhandelen, ook al was ik diegene die heel de administratie gedaan had.

Natuurlijk is Erwin een paar keer tot bij mij moeten komen om te vragen waar bepaalde documenten zaten, want ik had alles wel in een map gestoken, maar dat was natuurlijk een hele boterham.
Ondertussen zei de mevrouw dat hij dus gerust tot bij mij kon komen, ‘no need to hurry’.

Helemaal op het einde mochten Dario en ik dan ook tot daar komen, en moesten we onze handtekeningen plaatsen. Zo, nu was het echt, nu waren we ‘landed immigrants’.
We kregen de voorlopige papieren mee, de Permanent Resident Card wordt met de post opgestuurd.

Dat ging dus al vlotjes!

Eerst nog even langs 2 verschillende info standen passeren waar we een volle tas met documentatie en informatie meekregen. En toen op naar de volgende stop: Dusza!

We moesten naar de hal waar de koffers toekwamen, en daar zouden we ook Dusza kunnen vinden, had men ons gezegd. In die hal toegekomen vroegen we aan een personeelslid waar we Dusza zouden kunnen vinden. De man wees ons vriendelijk de weg naar de oversized luggage en zei dat ze ons miste. Dario liep al vooruit, en we zagen inderdaad de bench al staan. Als enige hond stond zij tussen kinderwagens en andere grote spullen.

Dusza was door het dolle heen! Ze had geen plasje of kakje in de bench gedaan. Dus de washandjes en zo die ik bij had, hebben we niet nodig gehad. Eigenlijk mag je de hond daar helemaal nog niet uit de bench halen maar moet je wachten tot na customs. Maar we deden maar of we dat niet wisten, deden snel haar leiband aan (voor in geval dat ze er vandoor zou willen gaan) en haalden haar uit de bench. Kwispelend en knuffelend viel ze ons aan, zo blij en opgewekt om ons weer te zien.
Aan een waterfonteintje ging ik haar drinkbakje vullen, want dorstig was ze wel na zoveel uren avontuur en spanning! Net op het moment dat we haar terug in de bench wilden zetten, kwam er een beambte aan die met een glimlach op zijn gezicht zei dat je de hond eigenlijk niet uit de bench mocht halen. Zagen we daar een knipoogje?
Dusza terug in de bench, en wij met 3 volle trolleykarretjes op naar de volgende halte: customs.

Bij customs verliep ook alles vlot. We overhandigden de lijst met de spullen die we bijhadden. Die papieren bekeek hij niet eens. “Als ik wil weten wat je bij hebt, dan kan ik dat zien”, zei hij al lachend. Toen gaven we hem de lijst van de ‘goods to follow’. Elke pagina werd afgestempeld, en 1 exemplaar van die lijst kregen we terug, samen met nog een ander formulier dat we moeten afgeven wanneer we onze container gaan inklaren.
Hij vroeg of we op de hoogte waren dat we $ 50,00 moesten betalen voor de hond. Dat wisten we inderdaad. Toen bekeek hij het paspoort van Dusza en haar papieren van de dierenarts. Er volgde een kort gesprek over welk soort hond het was, en toen overhandigde hij ons alles terug  en zei dat hij “You know what? I’m not gonna charge you for the dog”. Wij hebben hem bedankt voor dit leuke welkomstgeschenk!
En daarmee was het administratieve deel van het landen als immigrant afgehandeld.

Op naar de volgende halte: de aankomsthal. Karine en Mark gingen ons komen ophalen, maar we moesten nog iemand met een gsm te pakken zien te krijgen om hen op te bellen dat we er waren, want de gsm die ik in april gekocht had, had geen geldig belkrediet meer, daar moest ik nog een nieuwe prepaid kaart voor kopen. Gelukkig stonden ze ons gewoon al op te wachten. Enthousiast begroetten we elkaar.
Mark ging ons wat te drinken halen, en daar waren we wel aan toe! Ondertussen even bijkomen en kort vertellen hoe de trip geweest was.

En dan op naar weer een volgende halte:
Eerst gingen we onze bagage en Dusza naar hun auto’s brengen. Die Ford Explorers waar zij mee rijden zijn toch ontzettend groot! Er was dus meer dan plaats genoeg voor de bagage en de bench.
Dan naar de balie van National, waar we via usareisen.de weer een midsize suv gehuurd hadden. We mochten kiezen uit een aantal wagens, en Mark raadde ons aan om de Ford Escape te nemen. Dat is immers een auto die we overwegen aan te kopen, dus zo konden we al eens proefrijden. We kregen er eentje met lederen zetels en een sun roof.

En weer op naar een volgende halte: ons huis in Oakville. Met 3 auto’s in rij reden we dus naar Oakville. Mark omzeilde de drukke wegen, want het was spitsuur en dan is het niet evident om met 3 auto’s samen te kunnen blijven.

De wijk waar ons huis ligt viel direct goed mee. Verzorgde huizen, sommige losstand, sommige geschakeld, veel hoge bomen, nette tuintjes en zo. Wat ze hier dus een “mature neighbourhood” noemen. Aanvankelijk wist ik niet goed wat dat wou betekenen, ik vroeg me af of dat misschien wou zeggen dat er geen (kleine) kinderen welkom waren. Maar het duidt dus op een wijk die niet, zoals zovele hier in de GTA (Greater Toronto Area) pas de afgelopen paar jaartjes gezet is, zodat de bomen nog niet volgroeid zijn.
En ook de eerste indruk van ons huisje was goed. De slaapkamers vielen zelfs nog ruimer uit dan we gedacht hadden, er was een grote ingemaakte kast in de doorgang naar de ruime badkamer (master bedroom). Op Dario zijn kamer kom je in een gangetje waar rechts de badkamer ligt, dan een ingemaakte kast, en dan kom je in de slaapkamer zelf. Er staan 2 eenpersoonsbedden, en er is ook een heel ruime ingemaakte kast.
(ik zal eens een keer kijken of ik een filmpje kan maken van het huis, en dat hier plaatsen. Maar dat zal moeten wachten tot ik wat meer tijd heb, want momenteel ren ik nog steeds de dag door)
De grootste verrassing was dat we een basement hadden! Dat stond niet in de beschrijving, dus we dachten dat we de garage ook als bergruimte zouden moeten gebruiken. Maar neen hoor, in de basement bergruimte genoeg, en daar staat ook de wasmachine en de droogkast.

Na de rondgang door het huis nog even een beetje kletsen, en dan zijn we iets te eten gaan zoeken. Vlakbij bleek een Boston Pizza te zijn, en daar hebben we van een deugddoende maaltijd genoten.
Daarna zijn Erwin, Dario en Mark terug naar ons huis gereden. Zij hebben ondertussen eens bekeken waar de dichtstbijzijnde winkels zijn die we de komende dagen kunnen gebruiken. En Karine en ik zijn de hoogstnodige inkopen gaan doen bij de Metro die vlakbij is.

Niet lang daarna zijn Karine en Mark terug naar Utopia gereden, en zijn wij in ons bedje gekropen. Want van heel die trip waren we aardig moe geworden.
We hebben heerlijk geslapen, net zoals al de andere nachten die sindsdien al volgden.

Karine en Mark, nogmaals bedankt voor dit alles!!!

Advertenties

13 thoughts on “Immigrations, customs en de aankomst in ons huis

  1. Wat een fijne aankomst, wat zullen jullie je welkom gevoeld hebben. Ik ben erg benieuwd naar jullie huisje!

    Wij zijn dan wel niet geemigreerd, maar wel over grote afstand verhuisd een aantal jaren geleden. Ik kan me ook nog herinneren dat we alles opnieuw moesten zoeken. Waar doen we boodschappen, waar kunnen we terecht bij tandarts en huisarts, etc etc. Spannend, maar wel ook erg leuk om te doen!

    Heel veel succes en heel veel plezier de komende tijd!

  2. Wat een prettig gevoel moet het geweest zijn ..voet aan grond daar te zetten .Opluchting je hond terug te zien .
    Heel veel succes daar in Canada !

  3. Fijn dat de reis en de aankomst in Toronto zo voorspoedig zijn gegaan. Zoals je de beambten beschrijft gaat het er in Canada gemoedelijker en vriendelijker aan toe dan in de VS. Een prettig welkom!

  4. Zo leuk om je uitgebreide verslag over jullie aankomst te lezen.Wat aardig dat jullie niet voor de hond hoefden te betalen.
    Gelukkig dat jullie huis zo in de smaak viel.

  5. Heel veel succes met het opbouwen van jullie leven in Canada.
    Wat fijn dat ik mee mag lezen in het avontuur van uw gezin. Petje af voor de durf! Zelf heb ik in 1996/1997 een schooljaar in Mississauga en Brampton gewoond bij in totaal 3 gastgezinnen. Ik was uitwisselingsstudent via Rotary International. Nog altijd kriebelt het om ooit naar Canada terug te gaan. Maar huis, man en kindje (1,5) maken dat ik die droom nog niet laat bovenkomen.
    In Oakville woonde mijn counselor, ik herinner me rustige straten en mooie natuur. Hopelijk heeft uw zoon net zo’n toptijd als ik op school (Chinguacousy Secondary School). De beste oplossing om snel te integreren was voor mij meedoen aan de sporten. Nooit gedacht dat ik meidenrugby leuk zou vinden, maar het was super!!
    Hartelijke groet,
    Christie Steenbakker
    Heinkenszand, Nederland

    • Christie, dat zal ook een hele ervaring geweest zijn, zeker als je bij 3 verschillende gezinnen gewoond hebt! Wil je ooit gewoon terug op reis naar daar, of overweeg je ook een immigratie? Dario zal zeker naar het rugby gaan kijken, want de jongens waar hij nu mee optrekt spelen in het team. Oakville Trafalgar high school blijkt een zeer goed rugbyteam te hebben.

  6. Gelukkig is alles goed gegaan. Intussen zullen jullie je draai alweer wat beter gevonden hebben! Wanneer moet Dario naar school, ook morgen, zoals de kinderen hier?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s