We hebben het huis!

We hebben het huis! Dat stond zondagavond om 21.58u vast (jaja, hier werken de makelaars ook op zondag!). Maar zoals gebruikelijk hadden we als voorwaarde wel dat we een Home Inspection zouden laten uitvoeren. Daarbij huur jij als kandidaat-koper een home inspector in, en die gaat gedurende ongeveer 2,5 uur door je huis, waarbij hij kijkt naar de structuur van de woning, de elektriciteit, de verwarming, airco, humidifier, de isolatie, de werking van ramen en deuren, enz. Dit kost je een paar honderd dollar, maar het kan je veel ellende besparen. Want wat weten wij nou van al die dingen?
Hij heeft me trouwens een korte handleiding gegeven bij de apparaten i.v.m. gebruik maar ook onderhoud. Maar als ik nadien nog aan iets zou twijfelen, dan mag ik hem gerust bellen. Het hoort bij zijn service dat hij dan eventueel langskomt om het te demonstreren of om ons verder op weg te helpen. Dat vind ik niet slecht! Want ik speel liever op safe, als je zulke dingen fout behandeld, dan kan je snel duizenden dollars kosten hebben.

Besluit was dat het een stevige constructie was en dat het huis in een bovengemiddeld staat was voor zijn leeftijd (9 jaar). Dat hoor je natuurlijk graag.

Wel vond hij dat er nader onderzoek moest komen naar enkele haarscheurtjes in de kelder, die achter de isolatie verdwenen. Maar dan moet je eerst de toestemming vragen van de eigenaar om die isolatie los te mogen maken om daar achter te kijken. De home inspector wou zeker zijn dat er geen vochtinsijpeling in de kelder was, ook al zag je bv. nergens op de vloer sporen van plasjes of zo.

Dus gisteren waren we terug in het huis, samen met de eigenaar, om de isolatie los te maken. We hebben dat op 2 plaatsen laten doen, maar nergens was enig spoor van vocht te zien, en het bleek werkelijk om gewone haarscheurtjes te gaan, wat normaal is bij de werking van beton. Dus ook dat punt was positief afgerond.

Concreet: op 8 november is de overdracht van de sleutel!

Ik heb nog kort met de huidige eigenaar gesproken. Het leek me een lieve man. Hij zei dat de buren echt allemaal geweldig fijne mensen waren, en dat een van de buren ondertussen zelfs zijn beste vriend geworden was. Dus hopelijk valt het dan voor ons ook mee met die mensen.

 Hier nog wat sfeerfoto’s van hoe het huis momenteel is (en neen, we hebben de meubels niet overgekocht!).
Ik had ze mooi op volgorde gezet van hoe je de kamers in het huis tegen komt, maar daar bleek het wordpress systeem zich niet veel van aan te trekken. Maar als je met je muis op de foto gaat staan, dan zie je een nummer en wat uitleg verschijnen.

Advertenties

Ijshockey – Vervolg huizenjacht

Gisterenavond zijn we voor de eerste keer naar een ijshockeywedstrijd gaan kijken, in het Hershey stadium in Missisauga. Het was een wedstrijd van een jeugdploeg, waarvan de jongste spelers van Dario’s leeftijd zijn. Tijdens het spel hebben we al wat spelregels geleerd van Martijn, en meer en meer werden we meegesleurd in het spel. Het was dan ook heel erg spannend, en de wedstrijd eindigde op gelijkspel, waardoor er verlengingen kwamen waarin de thuisploeg in de laatste 20 seconden van de overtime scoorde!

’t Was ook leuk om Amanda en Jesper nog eens terug te zien, en natuurlijk hadden zij hun kleine spruit Julia ook bij. Wat een schattige en rustige baby! Zij hadden ook vrienden vanuit Nederland op bezoek, en bleek dat die man ooit ook in hetzelfde bedrijf als mijn echtgenoot gewerkt heeft. Maar ze kenden elkaar niet.

 Vandaag zijn we dus twee huizen voor de 2de keer gaan bekijken, samen met onze vrienden David en Danute. De makelaar had eerst een afspraak geboekt in het huis met de walk-out basement. En dit huis heeft echt heel aantrekkelijke punten:
– een hele leuke tussenverdieping/library
– 4 i.pv. 3 slaapkamers
Natuurlijk is een library geen essentieel onderdeel van een huis, maar voor mij als boekenliefhebber is het toch wel heel erg aantrekkelijk. En ja, we zijn maar met z’n drietjes. En we hebben niet de indruk dat we veel bezoek vanuit België moeten verwachten de komende jaren. Waar heb je dan die 4de slaapkamer voor nodig? Trouwens, twee van de vier slaapkamers lagen aan de zijkant van het huis, en de huizen staan daar heel erg dicht tegen elkaar, dus je kijkt uit op een gemetste muur. Maar los daarvan komt er ook nog eens heel weinig licht binnen. Dus is het niet leuk om voor Erwin daar zijn home office in te richten. En vond Dario het ook niet leuk om zo’n kamer als slaapkamer te hebben… Daar sta je dus met een kamer op overschot, en niemand wil ze!

De tuin was klein, met weinig privacy. De keuken viel uiteindelijk toch ook wel klein uit, en een uitweg om meer spullen op te bergen was er dan enkel in de basement, en telkens trap-op-trap-af is ook niet zo leuk.

Het huis is wel heel degelijk gebouwd en zo, maar de minpunten wogen toch zwaarder door dan de pluspunten, en we hadden na nog eens een half uur rondwandelen in dit huis besloten dat we toch maar geen bod gingen uitbrengen.

Dus toen reden we naar het tweede huis. En net zoals die eerste keer toen we er waren, voelde dit zo goed  aan.  Ook Danute en David waren heel erg gecharmeerd door dit huis. Woorden als ‘zeer gezellig’ en ‘heel erg praktisch’ en ‘heel ruim’ en ‘heel veel lichtinval’ en ‘mooie ruimtes’ typeerden de verdere rondgang van het huis.

Dus hebben we vanavond ons eerste bod op een huis in Canada gedaan! Tot morgenavond 22.00u hebben de eigenaars de kans om ons iets te laten weten. Maar we verwachten al wel sneller nieuws, want we weten dat hun makelaar om 10.00u een afspraak met hen heeft.

Er zijn mogelijk ook nog wel kapers op de kust, want er zouden nog 2 andere bezichtigingen zijn dit weekend. Al weet ik niet of je zoiets echt moet geloven, of dat het enkel maar een verkoopstruck is.

In ieder geval hebben wij voor onszelf beslist hoe ver we willen gaan, en over die lijn gaan we niet, dan vinden we wel een ander huis, aanbod genoeg hier, en voorlopig zitten we goed waar we zitten.

Maar spannend is het nu dus wel… Morgen dus misschien meer nieuws!

Permanent Resident Cards arrived!

Schrijf ik hier net een heel verhaal over onze huizenjacht, vergeet ik nog iets anders belangrijks te zeggen:

VANDAAG ZATEN ONZE PERMANENT RESIDENT CARDS in de brievenbus!

Op fora las ik dat sommigen daar al maanden op zitten te wachten (4 maanden en meer!), maar wij waren vandaag bij gelukkigen, na slechts anderhalf maandje wachten.

Komt onze huizenjacht ten einde?

Wat dit blog betreft, lijk ik mezelf constant achterna te lopen. Het gaat natuurlijk vlotter als je bv. elke avond voor het slapen gaan een routine hebt waarbij je je schrijfsel op het net plaatst, maar ik heb echt niet elke dag iets te melden dat het vermelden waard is. Of ik wil de dingen eerst nog wat meer laten bezinken alvorens er iets over te schrijven (bv. betreffende onze huizenjacht). Of ik moet eerst de foto’s nog overladen zodat ik die ter illustratie bij het blog kan plaatsen. Zo zijn we afgelopen maandag naar Lake Ontario geweest. Dat klinkt ver, want als Belg reden we wel eens naar zo’n groot water, de Noordzee, maar dan zat je voor 1,5 uur in je auto. Nu rijden we 5 minuten en we zijn er. Maar die foto’s volgen dus nog.

Morgen gaan we twee huizen bezichtigen. Weeral, want we hebben er al heeeel veel bezocht hoor de afgelopen weken, o.a. vandaag nog 3! Maar nu hebben we het idee dat een van deze twee huizen wel eens ons huis zou kunnen worden.
Aan de buitenkant hebben we ze al vaker gezien, maar morgen gaan we ze dus voor de 2de keer binnen bekijken. Samen met John Christiani, onze makelaar  en met Danute en David. ’t Is leuk dat zij mee willen gaan, met 4 (+ onze makelaar) zie je toch altijd weer meer dan met z’n tweeën, en aangezien wij nog niet zozeer vertrouwd zijn met de praktische voor- en nadelen van de huizenconcepten hier, is het toch ook leuk om input te krijgen van een local.

Een huis kopen gaat hier anders dan in België. Wij werken hier met een makelaar die de ‘buyers agent’ is. En hij zal dus onderhandelen met de makelaar van de verkopers, de ‘listing agent’.
In België stap je naar een makelaar, en hij laat jou de huizen zien die hij zelf in portefeuille heeft. Wil je een huis dat niet in zijn portefeuille zit, dan kan hij je niet helpen, dan moet je naar die andere makelaar stappen die dat huis in zijn aanbod heeft. En zo kan het dus zijn dat je uiteindelijk met 5 of 6 of zelfs meer makelaars te doen hebt. In Canada stap jij naar een makelaar en die gaat jou vertegenwoordigen op de markt. Hij put dus niet uit zijn eigen beperkte aanbod, maar heeft toegang tot het ganse aanbod op de markt en gaat dus samen met jou die huizen bekijken (ook al staan ze via een andere makelaar te koop). Dat is wel handig natuurlijk! Telkens er dus een huis op de markt komt dat aan onze eisen voldoet, krijgen we een update mail van John. Soms zijn er dat meerdere per dag, sommige dagen dus geen.

De huizen die we nu op het oog hebben zijn heel erg verschillend van elkaar, met elk hun plus- en minpunten. Idealiter zou ik dus de keuken en de garage van huis 1 nemen, en die in huis twee zetten. Want huis twee is groter en heeft 4 mooie slaapkamers terwijl huis een er maar 3 heeft. En huis twee heeft een hele leuke tussenverdieping die we als bibliotheek zouden kunnen inrichten. Huis twee heeft ook een ‘basement’ die je bezwaarlijk zo kan noemen en die je dus beter een ‘lower floor’ noemt omdat deze volledige ramen heeft die bijna tot op de vloer komen en waarvan de deur gewoon uitkomt in de tuin.  Terwijl de basement van het eerste huis echt in de kelder ligt.
Voor ons zal het een moeilijke keuze worden… We zullen dus moeten zien welk huis we het liefst hebben, om daar dan een bod op te doen. En als dat niet aanvaard wordt, moeten we beslissen of we dan voor het andere huis gaan, of gewoon verder blijven zoeken.

Maar vanavond gaan we eerst genieten van een ijshockeywedstrijd. We zijn uitgenodigd door Martijn en Amanda, waar we in april reeds op bezoek gingen. Ik ben benieuwd!

Maar hier alvast wat fotootjes om jullie in de huizensfeer te brengen:

HUIS 1: de voorgevel

 

Het huis heeft een formal dining and formal living room. Maar het heeft ook een family room, die naast de keuken ligt.

HUIS 2:

Dit is de family room van huis nr. 2:

Die ruimte hier boven, daar zouden we onze bibliotheekhoek van kunnen maken.

En hieronder is de basement. Die zouden we (op termijn) volledig willen laten afwerken, zodat we enerzijds een deel hebben dat echt als bergruimte zou dienen, maar anderzijds dus dit deel hebben waar we ook een mooie ruimte van kunnen maken, bv. voor Dario, waar hij vrienden kan ontvangen en zo.

Onze eerste Canadese Thanksgiving

Op de 2de maandag van oktober viert men in Canada “Thanksgiving”. Dit als een soort van dankzegging voor het oogstseizoen dat nu afgelopen is.

In bijna elke provincie is dit een officiële (dus betaalde) feestdag. En alhoewel de feestdag zelf op een maandag valt, kan men dit zowat het hele weekend vieren. Men kan dus zijn traditionele maaltijd ook houden op zaterdag of zondag.

Het is ook het laatste verlengde weekend van het jaar waarop men nog lekker weer kan hebben. We genieten hier momenteel immers van een Indian Summer, met zeer zonnig weer en temperaturen van een graad of 22. Dus heel veel gezinnen trekken er ook op uit voor het weekend. Voelt leuk aan: wandelend in je bloesje of T-shirt op een bed van knisperende gele herfstblaadjes, terwijl de bomen rondom je gehuld zijn in prachtige gouden of dieprode kleuren!

 Op zaterdag zijn we met Chris en Liliane gaan wandelen langs de oevers van de Credit River in Streetsville, Mississauga. Na die wandeling zijn we met z’n allen gaan eten in een Italiaans restaurant, Si Andiamo   
Heerlijk was dat! Het gewone menu was al moeilijk om uit te kiezen, en toen bleek er nog een speciaal menu te zijn waarbij een aantal restaurants in Streetsville een deel van hun winst af stonden aan een plaatselijk kinderziekenhuis. We hebben dus met veel plezier ons steentje bijgedragen.

Zondag waren we bij Danute en David en zijn vader George (aka grandpa) uitgenodigd om onze eerste Canadese Thanksgiving te vieren. Dat was ook heel erg gezelllig.

Dario had wat last van zijn dubbele knieschijven (hij had gisteren ook al mee gewandeld), dus hij is met grandpa George en Danute op de kalkoen blijven babysitten, terwijl Erwin, David, ik en Dusza gingen wandelen in het bos. Maar eerst maakten we nog een stop aan een apple farm. “Buy local” wordt hier in Ontario best veel gepromoot, en dit is daar dus ook een voorbeeld van. De farm had een grote keuze aan allerlei verschillende appels. De boer liet ons een appel proeven die volgens hem op dit moment de lekkerste was. En ja hoor, heerlijk van smaak was die! Niet te zacht, niet te hard, en niet echt zuur maar ook niet zoet. We hebben dus een doos gekocht. Geen idee hoeveel kilo dat is, maar we betaalden 10 dollar. En we kregen nog het advies om over 2 weken terug te komen omdat er dan weer een oogst van een andere appel was die ook heel lekker is.

Na de wandeling zijn we terug naar hun huis in Markham gereden. Daar had Danute ondertussen wat snacks klaarstaan: zalmmousse, leverpate (waar zelfs Dario fan van was!), diverse soorten kaas en crackers en stukjes stokbrood. Hmmmm! Nog wat druifjes voor de frisse toets, en een glaasje appelcider en lekkere wijn om het door te spoelen.

De Thanksgiving maaltijd was dus heel traditioneel: gevulde kalkoen, veenbessensaus, aardappelpuree, gegrilde squash, vleessaus, side salade (die ik had gemaakt), gemengde koude groenten (met o.a. paprika en artisjokken). En als dessert was er pumpkinpie en applepie. Onze buikjes werden dus lekker rond gegeten!

 ’t Was ook leuk om met grandpa George kennis te maken. Deze kranige man (hij is 83 jaar) rijdt dus nog helemaal van Burlington naar Markham in zijn auto, kruipt nog op het dak na een storm om de takken van zijn dak te halen, en is een fijne verteller. Hij is afkomstig van Litouwen, maar bracht een groot deel van zijn leven door in Europa (Parijs, Londen, Cornwall, en zelfs Brussel!). Hij is een kunstenaar en blijkt dat werk van hem ooit België vertegenwoordigde op een wereldtentoonstelling. LOL! De galerij had namelijk niet verteld dat hij eigenlijk geen Belg was, en tenslotte was zijn werk wel vervaardigd in België met Belgische materialen (aluminium).

Dus tot nu toe hebben we al een geslaagd Thanksgiving weekend gehad. Straks eten we nog de overschot van de kalkoen, en gaan we wandelen langs Lake Ontario.

Afvalrecyclage en de walk-in clinic

Afval sorteren gaat hier anders dan in België. We hebben hier:
– blauwe bakken: papier, karton, plastic flesjes, glazen bokalen, blik,…
– groene bakken: organisch afval
– bruine zakken: tuinafval
– grof huisvuil
– grijze (of groene) grote vuilzakken: restafval

Vooral de combinatie van wat in die blauwe bak mag, vind ik dus vreemd aangezien wij gewoon zijn om die dingen redelijk apart in te zamelen. In ieder geval heeft Erwin aan den lijve mogen ondervinden dat het best gevaarlijk is. Hij duwde het materiaal in de blauwe bak wat bij elkaar (het lijkt op van die curverboxen), en plots sneed hij zich aan zo’n metalen blikje. Echt een jaap van een snede! En vreselijk bloeden natuurlijk, na een half uur was het nog erg aan ‘t bloeden. Dus ik wou gelijk naar de walk-in clinic rijden. In de urgent care van een ziekenhuis ben je met zoiets niet dringend genoeg en zit je misschien wel een halve dag te wachten. Maar Erwin wou niet mee, want hij had even later nog een telefonisch interview voor een job…

Dat gesprek ging echt heel goed, morgen heeft hij al een vervolggesprek met de  Vice President van de afdeling! En gelukkig wou hij na dat gesprek dus wel mee naar de walk-in clinic.

Men vroeg natuurlijk direct naar onze health card, maar aangezien we 3 maanden wachttijd hebben vooraleer we recht hebben op OHIP (Ontario Health Insurance Plan), legden we uit dat we nieuwkomers waren in hun wachttijd, maar dat we wel een privé verzekering hadden.
Na een half uurtje wachten mochten we in de behandelkamer. Daar vroeg de verpleegster of men ons had ingelicht dat een consultatie minstens  $ 75 zou gaan kosten. Maar we stelden haar gerust dat dat geen probleem was. De wonde werd mooi uitgewassen, maar omdat het geen mooie rechte snede was, de snede ook heel diep liep en deze ook nog gedeeltelijk in de plooi van zijn wijsvinger zat, vond dokter Katarey het raadzaam om dit niet te naaien, maar trachten te plakken met van die strips. Daar stuurde ze de verpleegkundige weer voor. Maar dat plakken van die strips was makkelijker gezegd dan gedaan! Het bloeden was nog steeds niet gestopt (ondanks mijn poging tot knelverband die ik thuis gemaakt had). Dus die strips verdronken telkens in het bloed… Men heeft het dan zo goed mogelijk ‘gestript’, en er dan een verband  om gelegd, en nadien heel de vinger in zo’n soort ‘kousje’ stopt. Met de opdracht deze vooral niet te bewegen, niet nat te maken, onmiddellijk met antibiotica te starten (oh ja, een tetanusprik hebben ze ook nog gegeven), en als het bloeden morgen (vandaag dus) niet helemaal gestopt was, moesten we terugkomen.
We moesten $ 85 betalen. Dat viel goed mee. Maar de baliebediende zei wel dat mevrouw de dokter iets niet aangerekend had, wat mogelijk wel aangerekend zou worden indien we een andere dokter zouden gehad hebben.
We zijn dan langs de apotheker (Shoppers) gegaan, en daar moesten we voor een potje antibiotica, een tube zelfbereide antibacteriële zalf en een doosje Tylenol pijnstillers iets van een $ 52 betalen. Ach, het kon erger dan dat. En gelukkig hebben we een expatplus verzekering bij Van  Breda International die ons meer dan €1000/maand kost, dus dit brengen we in als kost!

Maar vandaag zijn we dus terug geweest. Niet dat het echt nog bloedde, maar er kwam wel nog vocht uit, en die strips zaten ondertussen natuurlijk ook helemaal onder het geronnen bloed. De wonde zag er helemaal niet netjes uit, en ik durfde het niet aan om dat uit te gaan wassen en er zelf van die strips die in ons EHBO-kistje zaten op te plakken. Stel je voor dat er toch een infectie in zat of zo…

Vandaag kregen we mijnheer de dokter. Die was niet zo vriendelijk als die mevrouw van gisteren (die trouwens zijn echtgenote bleek te zijn). Maar hij verzorgde de vinger wel heel mooi, en op het einde zag de wonde er een stuk beter uit! En omdat het niet echt meer bloedde, konden er dus nu wel mooi strips over gekleefd worden.
Het onderste hoekje heeft de dokter open gelaten, om het wondvocht een uitweg te laten krijgen. Zelf mogen we er nu 2 dagen niet aankomen, en dan elke dag goed ontsmetten en er een nieuw verband om leggen. Minstens een week. En ook minstens een week zo min mogelijk bewegen met de vinger (omdat de snede dus tot in de plooi van het vingerkootje gaat), en zeker niet nat maken. Deze keer moesten we een pak meer betalen: $ 125.

Ik zal mijn ventje de komende dagen dus goed mogen verzorgen. Zijn haren wassen, hem wassen als hij in bad gaat, zijn biefstukje snijden, enz…

We zijn dus weeral een Canadese ervaring rijker…

En we gaan het inzamelen van afval in die blauwe bak hier anders organiseren. We hebben een grote en een kleinere bak, en in die kleinere gaan we dus het gevaarlijke spul verzamelen in plaats van –zoals het gewoon wel mag- alles in een bak.

foto’s van de verhuis

Hier nog wat sfeerbeelden van het inpakken van onze inboedel en het verzenden ervan.

Eigenlijk moet je van onder naar boven scrollen om de juiste volgorde te zien, hahaha!