Eindelijk: foto’s!

Maar liefst 3 nieuwe berichten vandaag:
eentje met foto’s van in het nieuwe huis,
eentje met een foto van de lucht bij valavond,
en eentje over Canadese mosselen.

Maar eerst dus de foto’s:

Dit is mijn nieuwe wagen, toen deze nog bij de dealer stond te wachten om af te leveren.

Ik ben er trouwens heel tevreden over, over die Scion XD!

Dit is een zicht op onze family room zoals ze op dit moment is: met een zetel die al geleverd is (de andere 2-zit aka loveseat hebben we meegebracht uit Belgie en die staat nog in storage).

Verder zie je ook nog 2 stoelen van de eetkamer staan, en een zitbank. En nog wat lege dozen.
Het krantenpapier op de grond (helemaal achteraan) heeft het formaat van onze Belgische zetel. ’t Was om te kijken welk formaat we er nog bij konden plaatsen. Je ziet wel maar een deel van de (papieren) zetel. 😉

Dit is een zicht vanuit die family room op de keukentafel (met de twee ander stoelen) en de keuken. Ik ben daar nog volop dozen aan ’t uitpakken.

Nog eentje van mijn rommelige keuken…

En dan nog eentje van Erwin in aktie. Hij was een van de boekenkasten voor zijn bureau in elkaar aan ’t steken:

Advertenties

Bijzondere lucht

Er gaat hier zelden een dag voorbij zonder dat ik de lucht sta te bewonderen. Je ziet hier kleuren en formaties zoals ik deze nooit in Belgie heb ervaren, en ik vind het prachtig en kan daar echt van genieten.

Gisterenavond was ik op weg van Pine Glen (ons nieuwe huis) naar het huurhuis en stopte ik nog snel bij de Shoppers Drugmart omdat ik een brief op de post moest doen. Bij het buiten komen trof het me weer en gelukkig had ik deze keer mijn fototoestel in de auto liggen. Dus trok ik een foto op de parking van de plazza, zodat jullie mee kunnen genieten:

Canadese mosselen

Waar ik het ooit gehoord heb, dat herinner ik me niet meer. Maar als zeer groot liefhebber van de Zeeuwse mosselen was mij ter oren gekomen dat de Canadese variant niet erg in de smaak zou vallen als je van de Zeeuwen houdt. Omgekeerd zouden de Canadezen de Zeeuwse mosselen wel weten te smaken.
Ik was dus stiekem gaan hopen dat men op de ambassade in Toronto de Nationale Feestdag zou vieren met geïmporteerde mosselen. Een reden voor mij om daar dan aanwezig te zijn!

Maar twee weekends geleden waren we op de Wine and Food expo, en daar boodt men ook Canadese mosselen aan om te proeven. Van Prince Edward Island (door Canadezen P.E.I. genoemd), een eiland helemaal in het Oosten van Canada.

Die kans kon ik natuurlijk niet laten gaan! En wat een geluk dat ik dat ‘risico’ durfde te nemen, want deze mosselen smaken heerlijk lekker hmmmm!

Het is een iets vollere mossel, te vergelijken met onze jumbo’s, maar dan wel in het formaat schelp waar onze gewone mosselen in zitten. De smaak is lichtjes anders, een beetje zilter. Het proeft dus effectief meer als iets wat uit de zee komt, en dat kan je bezwaarlijk zeggen van de Zeeuwse mosselen.
Dus kocht ik deze week in de Sobeys mosselen. Natuurlijk deze van P.E.I. En gisteren heb ik deze klaargemaakt op de klassieke wijze: een ui in schijfjes snijden, enkele wortelen in stukjes er bij, een prei en een pak groene selder in stukjes, en dat alles in de pot samen met de mosselen die een tijdje in water hebben gestaan. Dit alles aan de kook brengen op hoog vuur, en een tijdje door laten koken. Natuurlijk peper toevoegen, en regelmatig de pot opschudden.

Dan ondertussen een mosselsausje maken: een beetje mayonaise en wat mosterd, wat citroensap en een beetje kookvocht van de mosselen. (dat van het kookvocht is een tip die ik ooit van Magda kreeg en het geeft een veel fijnere smaak aan het sausje) Alles goed mengen, en je hebt je mosselsausje.

En hier hebben ze gesmuld! Het was om duimen en vingers af te likken, en zeker voor herhaling vatbaar. Ik heb al Canadezen die kandidaat zijn om het te komen proeven (want ze wisten zelf niet hoe ze dat eigenlijk moesten bereiden).

En wij? Wij hebben weeral een reden minder om naar Toronto af te zakken voor een Belgen-onderonsje.

Eerste sneeuw

We hadden gisteren de eerste sneeuw. Maar het was op z’n Belgisch: er viel wat uit de lucht, een uurtje of twee zag het wit, en nadien was alles verdwenen.
En ze verwachten niet echt meer sneeuw de komende dagen. Toch niet in Oakville. In gebieden niet eens zo ver weg (uurtje rijden) heeft het al een aantal keren volop gesneeuwd.

Gisteren zijn ze onze tafel komen leveren. Deze keer zonder beschadigingen. Ze ziet er leuk uit.
Met het bed dat de afgelopen week ook geleverd is, de rekken die we in de garaga al in elkaar gezet hebben, de keukenkasten die stilaan vol geraken van de dozen die ik uit aan ’t laden ben, de zetel die geleverd is en de kasten van Erwin zijn bureau die we gisteren in elkaar gestoken hebben, begint het steeds meer als *ons* huis aan te voelen. En dat is leuk! We voelen ons er in ieder geval thuis, en zien het echt een gezellige woning worden.
Morgen zal ik eens bellen met de verhuisfirma om ook het materiaal dat nog in storage staat te komen leveren.
Tegen half december staat in ieder geval de achterste wand in de basement, die het gedeelte dat louter als opslag moet dienen gaat scheiden van de rest van de basement. Zo kunnen we daar stofvrij spullen wegzetten.

Foto’s staan op het fototoestel (dat ik natuurlijk in het nieuwe huis heb laten liggen). Maar ze komen er dus aan. 😉

Vandaag gaan we nog naar de Ikea om nog een spiegelkastje bij te halen en spotjes om er boven te hangen. En we moeten ook twee planken terugdoen waar een barstje in zat.
En dan ga ik ook eens kijken naar dat Pax systeem van ze, om de dressing efficienter in te richten. Dat zal mijn kerstcadeautje worden. 🙂
We stoppen ook nog bij de Best Buy om af te spreken wanneer ze de TV en het home cinema system mogen komen leveren en aansluiten. Jaja, onze verhuis komt stilaan dichterbij, dat is duidelijk.

Druk weekend

Zaterdag zijn we druk bezig geweest: eerst twee keer over-en-weer naar de Ikea in Burlington, waar we o.a. stapelrekken voor de garage en de basement gaan halen zijn, boekenkast en ook nog wat klein spul (dat al snel heel wat plaats in de auto inneemt). Nadien moesten we het ook allemaal nog in elkaar prutsen… en zo werd het al snel heel laat. Tussendoor nog om de hoek Chinees gaan halen, bij Cynthia’s Place. Een echte aanrader! Terwijl Dario en ik stonden te wachten op onze bestelling konden we eens goed rondkijken in het restaurant zelf. Het was ontzettend druk, heel smaakvol aangekleed, het personeel liep in Chinese klederdracht en er speelde een stemmige muziek. We gaan hier zeker en vast ook eens op restaurant gaan.
Tijdens het wachten viel plots mijn frangske: we hebben geen bestek in ons nieuwe huis! Dus hebben we maar Chinese eetstokjes gevraagd, maar gelukkig had ik ook nog 2 koffielepeltjes liggen in het huis, dus we konden ons wel behelpen, LOL! Een tafel hebben we ook nog niet, want bij de levering bleek er iets mis te zijn en ze komen volgende week de nieuwe tafel leveren, dus zaten we ook nog eens met z’n allen rond de grote transportkooi van Dusza die als tafel diende. ’t Was daar een schoon zicht! Zondag zijn we met David en Danute naar de Food and Wine Expo in Toronto geweest. Er staan dan importeurs/verkopers van wijnen uit allerlei streken (binnen Canada, maar ook uit Chili, Argentinia, Frankrijk, Griekenland,…). Je koopt vooraf een blad met bonnekes, elk bonneke heeft een waarde van $ 1. En je kan dan wijn gaan proeven. Per fles staat aangegeven hoeveel bonnekes je in moet leveren. De meeste zijn 2 of 3 dollar, soms ook eentje van 1 dollar maar uitzonderlijk kon je er ook vinden van 9 dollar! Je krijgt dan in je wijnglas (dat je bij binnenkomst krijgt) 1 tot 2 cm wijn in je glas geschonken. We deelden telkens per koppel een glas, want als je van elke wijn die je wilt proeven zoveel moet drinken, dan ben je ladderzat!
Her en der staan ook standjes met voeding, vooral kazen uit diverse landen. De kaas van Quebec was heel erg lekker, en ik heb 3 soorten kaas gekocht. Heel wat andere kazen kon je ook gewoon in de speciaalzaken hier vinden, dus dat kan ik achteraf nog altijd kopen. ’t Was heel gezellig om dat zo eens te doen! En ik ben in ieder geval fan geworden van wijnen uit Argentinia!
Achteraf zijn we nog wat gaan eten in een leuk restaurantje op King Street.

We kwamen eerder thuis dan Dario, die met vrienden gaan bowlen was. Samen nog wat bijbabbelen over onze zondag, en dan maar weer gaan slapen. Erwin moest om 5.30u al opstaan want hij moest maandagochtend in London zijn.
Zijn job valt tot nu toe echt heel goed mee! Er is nog heel veel werk aan de winkel, en daar houdt hij wel van!

Deze ochtend samen met Dusza naar ons nieuwe huis gereden. Ze kwamen immers ons bed leveren. Amai, wat is dat hoog! Maar ’t ziet er wel leuk uit. Natuurlijk staat er enkel maar het bed, de nachtkastjes en zo moeten nog uit de opslag komen. Dat zal voor over een week of 2 zijn, denk ik.
Nadien kwam ook nog de technische dienst van Leon’s om mijn stoel te maken die ‘kwikkel-kwakkelde’.
En dadelijk moet ik nog eens terug want tussen 5-9pm komen ze van Cogeco om het internet aan te sluiten en ook de kabeltv in orde te brengen.

Ondertussen heb ik wel al mijn kastjes in orde! Joepie!!! En daarstraks ben ik al begonnen met het uitpakken van wat dozen. Grappig, het lijkt dan wel pakjestijd. Je rolt alles uit dat inpakpapier, en bij elk pakje vraag je je af wat er in gaat zitten. Tot nu toe was het al wat vaatwerk, potten en pannen en een beetje tupperware en bestek. Ben benieuwd wat ik straks nog tegen ga komen terwijl ik op Cogeco wacht. Of misschien moet ik wel helemaal niet lang wachten, maar staat die man om 5pm al aan de deur… (wishful thinking?)

Er worden foto’s gevraagd… Dus ik zal straks de batterijen nog eens opladen en het fototoestel in mijn auto leggen.

I like good grades but I hate adhesive cupboard shelf liner

Afgelopen donderdag kreeg Dario zijn eerste rapport, gevolgd door een oudercontact gisterenavond. En we zijn zeer tevreden. Hij zit overal boven de mediaan (behalve voor biologie, zie verder), soms zelfs meer dan 20%. En voor Engels was hij de beste leerling van 11th grade! LOL Zijn leerkrachten omschrijven hem als zeer volwassen, gedreven, een aanwinst in de klas, intelligent, een geboren leider,… 
Voor wiskunde was hij wel een huistaak vergeten in te leveren en twee huistaken had hij maar half gemaakt (hij zag het nut niet in van 5 bladzijdes vergelijkingen die allemaal van dezelfde soort waren, …) daar staan hier ook veel punten op (het gebruik van een agenda is hier niet verplicht, met als gevolg dat niemand hem gebruikt ook al krijgen ze er eentje van de school).
Voor Biologie zat hij op de mediaan. Maar de leerkracht had de indruk dat dat kwam omdat Dario nog niet gewoon was aan twee typsiche dingen voor zijn lessen Biologie hier:
– het systeem van de multiple choice toetsen. Dario begint dan zo ver door te denken “Als je het zus bekijkt, dan kan dit antwoord het wel zijn, maar als je het zo bekijkt, dan kan het ook wel het andere antwoord zijn. In in zeldzame gevallen is het zo dat…”. Hij gaat dus veeeel te ver nadenken over de dingen. Hij moet dus de strategie van multiple choice nog leren kennen, namelijk: het niet te ver gaan zoeken en al dadelijk een aantal dingen elimineren.
– het labo werk bij biologie: in Belgie deden ze niet veel aan labo werk in Biologie, ook al volgde Dario de component Wetenschappen. Hier wordt vrij veel aan labo werk gedaan, en zelfstandig (omdat ze er van uitgaan dat jij de voorgaande 2 jaar die ervaring opgebouwd hebt). Je krijgt dus aan het begin van de les een opdracht die je in een labo opstelling moet gaan uitvoeren en moet dat tegen het einde van de les af hebben. Nu heeft Dario nooit echt zelf labo opstellingen moeten gaan maken en zo, dus hij verliest heel wat tijd (en soms is het beschikbare materiaal beperkt waardoor je moet wachten tot iemand anders klaar is als je niet snel genoeg was en je dus weer tijd verliest). Maar de leerkracht ziet er niet echt graten in, het is gewoon een aanpassing. Hij was in ieder geval heel erg tevreden over Dario zijn houding in de klas, maar hij moet dus meer de hulp van de leerkracht in durven roepen om ‘gaps’ weg te werken.
Besluit: hij heeft een goede start gemaakt.

En ik… ik heb bijna geen nagels meer. Niet dat ik ben gaan nagelbijten hoor! Maar bij de aankoop van ons huis was ik zooo blij met mijn grote keuken-met-veel-keukenkastjes. Toch heb ik daar de afgelopen dagen al op zitten vloeken! Men heeft hier de gewoonte om ‘cupboard shelf liner’ in de kasten te leggen. Zeg maar een soort van kaftpapier dat plakt. Natuurlijk heb je van die dikkere niet klevende cupboard liner, maar dat vonden de vorige bewoners niet leuk. Zij kozen dus de kleefbare soort. Nou was ik niet echt fan van het roze bloemenveld in mijn kasten, en in de kasten zat een curry-geurtje, dus ik ging die liner er snel even uitzwieren. De eerste twee kasten gingen als een fluitje van een cent. De liner kon ik er zo uit trekken. Maar nadien hadden ze een ander soort liner gebruikt. Eentje van het hardnekkige soort! Eerst dus zitten prutsen en pulpen aan de aanzet van die liner, en dan juichen als ik er in slaagde om maar liefst 10 vierkante centimer in 1 keer los te trekken! We zijn nu 8 vingernagels en een ganse week verder, maar de liner is getemd! Alle liner is nu uit de kasten. Maar we zijn er nog niet hoor! Want enkel de bovenlaag is losgekomen, de lijm is allemaal blijven zitten. Dus maar naar de klusserswinkel om spul te halen om de lijm los te weken. Het eerste ding deed het helemaal niet. Dan wat straffer spul gehaald. Volgens de verpakking giet je het er gewoon op, laat het enkele minuutjes intrekken, en wrijf je het er dan af –inclusief lijm – met een schone doek. Jaja! Enkel in de reclame gaat dat zo hoor! Hebben ze nog niet kennis gemaakt met mijn roze-bloemetjes-liner-lijm in mijn tig keukenkastjes!
Hoe ik het er nu af aan ’t krijgen ben: Ik wrijf eerst zo’n laag van die olie op de legger. Dat laat ik minstens 5 minuten intrekken. Dan neem ik een scherp plamuurmes (!!!) en schraap ik het grootste deel van de lijm er minutieus af. Je moet na elke strijk die je doet het plamuurmes afschrapen aan een stuk keukenrol, zoveel lijm hangt er dan aan! Als de legger zo een eerste keer behandeld is, dan neem ik afwasmiddel en was ik de legger grondig af, en maak hem droog. En dan gaat er een tweede laag van dat giftig spul op, om weer enkele minuten in te werken en dan herhaalt het ritueel met het plamuurmes zich. Meestal is het na 2 zulke behandelingen wel ok, maar soms moet ik een lokaal plekje nog een extra behandeling geven. Je kan je inbeelden dat ik de afgelopen dagen heel gelukkig was met mijn vele keukenkastjes. Maar ach, ik troost me met de gedachte dat ik straks de meest propere keukenkastjes van de hele wijk heb!

In de beide badkamers hadden ze grote spiegels hangen boven de kast. Maar ik vind spiegelkasten veel handiger om al je kleine potjes in te bewaren. Wij dus naar de Ikea om moderne spiegelkasten te halen (de lokale varianten zijn ‘antiek’ –lees: oubollig). Nu zou je denken dat je spiegels gewoon ophangt aan 2 of 4 haken. Not! Ik denk dat ze bang waren dat de spiegels tijdens een aardbeving naar beneden zouden vallen of zo, want maar liefst op een stuk of 8 plaatsen hebben ze die spiegels gehecht aan de dry wall, met als gevolg dat ik ook heel wat tijd gestoken heb in het terug in orde brengen van de dry wall zodat ik die straks kan gaan schilderen alvorens de spiegelkastjes op te hangen.

En dan kwamen ze gisteren de keukentafel en –stoelen leveren. Maar de tafel is niet verder dan de vrachtwagen geraakt, ze bleek beschadigd te zijn. En voor de stoelen heb ik gisterenavond nog teruggebeld want eentje kwikkelde, eender waar ik hem zette. Daar komt maandag iemand naar kijken. Gelukkig hebben we nog ons huurhuisje, waar we dus ondertussen netjes blijven wonen tot we wat verder gevorderd zijn in ons andere huis.

Volgende week beginnen ze aan de basement. En morgen zullen we een paar keer over-en-weer naar de Ikea in Burlington rijden om van die grom stapelrekken te gaan halen (voor de garage en de kelder) en nog wat Hemnes boekenkasten en ander klein spul. We hopen dat het tegen Kerstmis allemaal wel al vrij goed in orde is (behalve de basement, dat zal wat langer duren).

Oh ja, Erwin zijn eerste werkweek zit er ondertussen ook bijna op, en hij is heel tevreden. Maar daarover zal ik nog wel wat schrijven in een volgende bericht.

Update

Oh jee, zie ik dat het al van 22 oktober geleden is dat ik hier nog iets schreef! Shame on me!
In gedachten schrijf ik hier heel vaak, maar vooralsnog zullen we op een genie moeten wachten die het mogelijk maakt om onze gedachten om te zetten naar tekst die dan liefst ook nog automatisch op dit blog terecht kan komen. 

Ik zal zo bondig mogelijk de highlights van de afgelopen weken vertellen, en daarbij zal ik maar beginnen met wat sommigen ondertussen via Skype of mail al weten:

– Erwin heeft een job! Er waren enkele dingen die hij al had laten gaan omdat het tijdelijke contracten waren of omdat de jobinhoud hem niet boeiend genoeg leek en zo. Maar uiteindelijk heeft hij binnen een week tijd 3 (eigenlijk zelfs 4) contracten aangeboden gekregen. De uiteindelijke keuze was niet makkelijk, maar de knoop is doorgehakt en hij start maandag bij Deloitte in een interne IT functie waarbij hij verantwoordelijk is voor hun kantoren in Southwest Ontario en de GTA (Greater Toronto Area). Hij kijkt er erg naar uit om er terug in te kunnen vliegen!

– we hebben sinds maandagavond de sleutels van ons huis, en dadelijk hebben we een afspraak met een handyman om de afwerking van de basement te gaan bekijken. We willen daar een ruimte maken waar Dario kan studeren, kan gamen, … En er zou ook een ruimte moeten komen waar we (als we nog eens terug geld hebben, hahaha) een home cinema kunnen inrichten.

– omdat Erwin vanaf volgende week de auto nodig heeft om te gaan werken, heb ik een nieuwe auto gekregen. We bekeken een aantal kleine tuutjes, tot ik bij de Scion dealer kwam en de XD zag, en ik direct verkocht was! Dit merk is al een aantal jaren in de VS op de markt maar pas sinds een maand in Canada. Het is deze geworden, in het rood:
http://www.auto123.com/en/scion/xd/2011/review?carid=1116500501
Zaterdag mag ik hem gaan ophalen

– ik werk ondertussen 1 keer per week als vrijwilliger in de schoolbibliotheek. Mijn 3 collega’s vallen heel goed mee, ik mag heel afwisselend werk doen, en ik ga er dus telkens met plezier naartoe! Het hoofd van de bibliotheek zei me dat ze helemaal niet te klagen hebben over de budgetten die ze krijgen om boeken aan te schaffen, en dat kan je zien! Er wordt ook heel veel gebruik gemaakt van de bib door de leerlingen.

– Dario voelt zich hier nog steeds als een visje in het water! Hij heeft al heel wat jeugd leren kennen en elke ochtend gaat hij met plezier naar school.
De vakken zelf gaan hem ook heel goed af, en hij is al volop aan ‘t kijken naar wat hij verder wil gaan studeren.
Dario is al jaren allergisch aan heel wat fruit. Als hij bv. appels eet of banaan of sinaasappels, dan lijkt het net of hij zijn lippen heeft laten opspuiten met silliconen (of welke troep spuiten ze daar in om zo’n dikke lippen te krijgen?). Dus eet hij zelden fruit, tenzij het framboosjes of druiven zijn.
Gisteren was hij ’s middags met vrienden thuis gaan eten bij iemand die op wandelafstand van de school woont, en hij zag een peer. Enkele weken geleden had hij nog peer gegeten, en de reactie was best meegevallen, dus at hij weer een peer. Maar dat draaide fout uit! Tegen de tijd dat hij op school kwam, waren niet alleen zijn lippen opgezwollen maar zat ook zijn keel dicht. Hij moest dus trekken om adem te krijgen. School belt mij dus dringend op! En natuurlijk had hij geen medicatie bij (want zo erg heeft hij het nog nooit gehad). Ik zat vast in Barrie, ze waren de auto winterklaar aan ’t maken, maar met mijn toestemming hebben ze hem dan Benadryl gegeven (zefls 2 tegelijkertijd), met de afspraak dat ze de ambulance zouden bellen als er niet snel verbetering zichtbaar was. Gevolg: Dario is als een blok in slaap gevallen in een kamertje op het secretariaat, waar de secretaresse om de paar minuten zijn ademhaling ging controleren. Gelukkig is alles goed gekomen. Alhoewel hij zich vandaag een wrak voelt. Maar dat gevoel ken ik, ik heb al veel ergere aanvallen als deze gehad. Nu moeten we van de school een afspraak maken bij de dokter, en waarschijnlijk gaan ze hem veiligheidshalve een epipen voorschrijven die we dus eentje in de school en eentje thuis moeten gaan bewaren. Voedingsallergieen worden hier blijkbaar heel ernstig genomen… Wordt dus nog vervolgd.

En ook onze Dusza heeft terug last van haar voedingsallergie. De voeding die ze in Belgie kreeg blijkt hier toch een andere samenstelling te hebben, waardoor ze dus snel weer een ernstige oorinfectie heeft.
Maar mogelijk hebben we de oplossing gevonen: we kunnen terug aan ‘green tripe’ geraken. Of in het Nederlands: rauwe pens! Haar eerste levensjaren hebben we haar altijd groene pens gevoerd, tot de fabrikant niet meer kon leveren tenzij we enkele honderden kilo’s tegelijkertijd bestelden. En toen is de ellende begonnen: allerlei voeding geprobeerd, Duck, organic, brokken, ‘stoofvlees’,… Ze haalde er haar neus voor op of reageerde allergisch.
We geven haar nu al ruim een week groene pens, en de oorinfectie lijkt terug minder te worden. Ze krabt ook niet meer zo veel en zo. Als experiment mensen we 1 dag een beetje pens tussen rauw rundsvlees, en hupsakee, zat ze terug te krabben en te schudden met haar hoofd!
Groene pens dus. Lekker smakelijk! (not!). Maar als zij er zich goed bij voelt trek ik me daar niets van aan! (al kost haar vlees nu dagelijks meer dan ons eigen vlees, LOL)