Onze beste wensen!

Een terugblik op het voorbije jaar…
Veel vreugde, soms ook verdrietjes,
ongeduld, maar ook ontzettend veel genietjes.
Hopen verrassende dingen, maar ook veel verwachtte.
Slapeloze, maar ook heuglijke nachten.
 
Het voorbije jaar vouwen we stilaan dicht.
Wat gaat het nieuwe jaar ons brengen?
Wij springen in ieder geval vol verwachting
dat onbekende tegemoet.
365 nieuwe dagen om van te dromen,
elke dag wel weer een tikkeltje bijzonder,
en wie weet gebeurt er hier of daar nog een wonder!
 
 
Vanuit onze nieuwe thuis in Canada
wensen wij jullie
prettige feestdagen
en een bijzonder 2011!
 
Elke, Erwin, Dario
& Dusza

[Vriendelijk] Bonsaigeluk (2)

Ik had vanavond om 18.30u een afspraak in de garage voor een klein onderhoud. Net toen ik wou vertrekken, kwam Erwin thuis, dus hij besloot mee te rijden zodat we tijdens het wachten samen een hapje konden gaan eten.
We overhandigden de sleutels aan de baliemedewerkster en zeiden dat we een hapje gingen eten. De garage ligt aan de ene kant van de brug, en aan de overkant van de lange lange brug liggen wat restaurantjes, o.a. McDonalds en Kelseys. Deze laatste was ons doel. Dus we knoopten onze jassen dicht, trokken onze kragen hoger en deden onze handschoenen aan, en gingen op pad. Het is vandaag beduidend warmer dan de voorgaande dagen: -2 en bijna geen wind.
We waren nog maar net aan onze beklimming van de brug begonnen, toen er in een inhammetje een auto stopte en naar ons gebaarde. Weet dat het ondertussen om dat uur pikdonker is, dus ik was direct op mijn hoede! Erwin ging naar de auto toe, en de bestuurder leunde helemaal voorover om de deur open te doen. Ik mij maar afvragen wat die man van ons zou moeten hebben… Wat bleek!!! Hij boodt ons een lift aan. Blijkbaar kwam hij net zijn auto ophalen toen wij de onze binnen brachten, en hij had gehoord dat wij naar ‘de overkant’ wilden. LOL. Wat een vriendelijkheid!

En dat is zo’n voorbeeldje van die typische vriendelijkheid die je hier zooo vaak tegenkomt. Bijvoorbeeld de bankbediende die vraagt of je een parfum draagt, of dat die fijne geur gewoon je eigen geur is. De medewerker van de post die je “Have a nice one!” naroept wanneer je je kerstkaarten af komt geven. De man op de parking van de Home Depot die vraagt of je hulp nodig hebt bij het inladen van je zak strooizout. Zoveel kleine dingen die toch elke dag weer kleuren.
En zo zijn er nog veel meer van die kleine dingetjes die je gelukkig maken. Zoals bijvoorbeeld die prachtige wolken die we hier blijven zien. Of de eenden en de ganzen die door de lucht komen aanvliegen en ondertussen er lustig op los kwaken.
Zo reed ik de afgelopen week in de namiddag op een drukke Dundas street, en stonden we voor het rode licht. Ondertussen komt er een hele klad kwakende eenden overgevlogen. Ik doe dus mijn raam open om het geluid te kunnen horen, en Dario ook. En we kijken dus omhoog, de lucht in. Prachtig toch! Tot ik plots voor me kijk, en zie dat de auto voor me inmiddels al 100 meter verder aan ’t rijden is! Achter mij staan de auto’s dus gewoon te wachten, en niemand die begint te toeteren! Dat kan je je toch niet inbeelden?!
Ook Erwin en Dario maken van die dingen mee, en we hebben besloten dat we zulke dingen eens op gaan schrijven. De kleine dingetjes die ons gelukkig maken. Want we zouden het zo spijtig vinden dat we over enkele jaren daar niet meer van genieten omdat we alles als vanzelfsprekend nemen. Iets wat je wel eens ziet bij de mensen die hier al langere tijd zijn. Maar daar willen we niet aan mee doen! We gaan dus ons lijstje maken. 🙂

P.S.: terwijl ik dit schrijf, moet ik terugdenken aan een bericht dat ik bijna een jaar geleden schreef: bonsaigeluk https://roots2wings.wordpress.com/2010/01/29/bonsaigeluk/
Ik zal dus mijn titel aanpassen.

Kerstdagen

En wat blijft de tijd hier vliegen!

Op kerstavond hadden we Chris en Liliane uitgenodigd. Dit is een koppel Vlamingen die al heel wat jaren in Mississauga wonen en we hebben hen via Vlamingen in de Wereld leren kennen. Ze staan altijd klaar met raad en daad, maar aangezien zij geen kinderen hebben brengen ze de kerstdagen alleen door. Daar gingen we maar even verandering in brengen! Het was een beetje puzzelen met het menu, want Liliane is allergisch aan een aantal ingredienten, maar het is me gelukt! En zo hadden we dus een hele leuke kerstavond.

Kerstdag waren we in Guelph uitgenodigd, bij Bieke en Thanassis. Wat een bont gezelschap troffen we daar: allerlei achtergronden (buschauffeur, phd studenten, professoren, farmers, …) en allerlei nationaliteiten (Grieks, Noors, Pakistaans, Albanees, een Aziatisch land, Mexicaanse Canadezen,…). We waren met 14 volwassenen en 7 tieners en jongvolwassenen. Het was een soort potluck, waarbij de gasten bijgerechten meebrachten en de gastvrouw en gastheer gezorgd hadden voor o.a. het heerlijkste varkensvlees dat ik ooit gegeten heb, kalkoen, paprika met rijst en nog wat andere gerechtjes. Ook kerstdag was dus heel erg gezellig!

Tweede kerstdag wordt hier eigenlijk niet gevierd. Maar dan is het wel Boxing Day. Koopjes dus! Onze oogst was: een gigantisch grote microwave, een stoomstrijkijzer (zo eentje op een stoomblok, zoals ik die in Belgie ook zo graag gebruikte), een extra ijskast/diepvriescombinatie voor in de garage (vooral om de extra vriezer, maar in de zomer is extra koeling ook erg welkom!), en een mooi set voor ons king size bed (lakens, sprei, hoezen voor de hoofdkussens, bedskirt,…). Een drukke dag weer, moe maar voldaan keerden we weer terug naar huis.

Vandaag hadden we om 9u downtown Toronto afgesproken met David, Danute en hun zoon Darius op Saint Lawrence Market.

Wat was het rustig op weg naar downtown! Wat een heerlijke markt! Ze hebben er heel veel keuze in vers vlees, vis, heel veel kazen, kruiden en specerijen,… We hebben dus weer een goede voorraad ingeslagen en gaan vast en zeker nog terug naar deze markt! We hebben er maar liefst twee uur rondgelopen. Het zijn twee verdiepingen.


Nadien reden we door naar Yorkville, waar we eigenlijk wilden gaan brunchen in Le Pain QuotidienMaar dat bleek gesloten te zijn, en er hing een brief op de deur dat ze in faling waren! Een snelle blik op het internet leert me niet dat het de ganse keten zou zijn (integendeel, ik vind nog openingen in december), dus ik denk (hoop) dat het enkel deze vestiging is, en dat de vestiging in West Toronto nog wel bestaat. Want wij zijn echt wel fans van deze keten. Tenminste, binnen Europa. En we hoopten om deze Belgische zaak nu ook eens in Canada te gaan ontdekken. Ik zal morgen eens moeten bellen naar de andere vestiging in Toronto om te kijken of zij nog bestaan.
In ieder geval vonden we een leuk alternatief voor vandaag zodat we niet met lege magen naar huis moesten.

Morgen ga ik eens kijken of ik met Dario langs een dokter kan gaan. Zijn verkoudheid blijft hangen. Zijn gesnotter is wel over, maar hij blijft vrezelijk hoesten en heeft dus al dagen geen stem meer… De huidige medicatie helpt duidelijk niet.
Ook zou ik morgen of donderdag nog even met Erwin zijn auto langs de garage willen rijden voor een oliebeurt. En vrijdag is het weer ‘werkendag’ want ’s avonds hebben we Danute, David en Darius uitgenodig om oud-op-nieuw te vieren.

Ondertussen hebben we ook de sleutels van het huurhuis terug overhandigd aan de eigenaar, en zij was zeer tevreden over de spik-en=span staat waarin ze het huis terugkreeg. Zij tevreden, en ik ook, want tenslotte wil je de boel wel netjes afleveren (in ieder geval was het netter dan hoe we het gekregen hadden).

Gisteren hebben we bij vriestemperaturen nog in de tuin gewerkt en heb ik ook ramen gelapt. De gevoelstemperatuur was -17. LOL. Het warme water bevroor dus aan mijn ramen.
Maar er stonden we uitgebloeide struiken in de tuin met van die irritante zaden aan, dus Dusza haar pels zat telkens onder die zaadjes als ze binnen kwamen, waardoor je het hele huis moest stofzuigen. Die hebben we dus maar weggesnoeid en tevens hebben we ook al de herfstbladeren nog bij elkaar gedaan. Ons tuintje ziet er nu dus veel netter uit.
En het raam was zo vuil dat ik het echt niet meer kon laten. Het is namelijk een heel erg groot raam, tot op de grond, en deze staat aan onze eettafel waardoor we altijd fijn buiten kunnen kijken.
Voor de andere ramen op de gelijkvloerse moet ik dus nog een ladder kopen, want met mijn keukentrapje kon ik niet tot aan de bovenkant.

Raccoon!

Nu voel ik me echt Canadees: gisterenavond een raccoon gezien in onze tuin! Joepie!
Alhoewel Erwin het met die “Joepie” niet echt eens is. Hij is vooral bezorgd om Dusza, die misschien aangevallen kan worden door zo’n beest als we haar na valavond in de tuin laten…
Eigenlijk was ik zelf al langer overtuigd dat we een raccoon in de buurt hadden. In de tuin had in namelijk wat uitwerpselen gevonden die me aan een raccoon deden denken (met heel veel zaadjes in). En eerder deze week merkte ik ’s ochtends ook dat er vogelvoedsel verdwenen was: uit het voederhuisje waren de grote noten verdwenen. De kleine zaadjes lagen er nog in. En ik had ook zo’n vogelvoeding aan een touwtje gekocht, in belvorm, en dat aan de houten omheining vastgehangen. Daar kwamen de vogeltjes dan lekker aan knabbelen. ’s Avonds hing het er nog, ’s morgens was het hele spel verdwenen!
Maar gisterenavond werd mijn vermoeden bevestigd. Erwin en ik zaten nog aan de keukentafel wat te babbelen, met een klein beetje licht aan in huis, en plots zie ik over zijn schouder een schaduw bewegen. Onmiddellijk wist ik het! “Raccoon” gil ik, en ik doe het licht direct uit. Erwin en ik snel naar het grote keukenraam om te gaan kijken. Het beest wandelt behendig verder over de smalle houten tuinafscheiding, en kijkt onze richting  uit met zo’n blik van  “waar is al die drukte nu voor nodig?”. En enkele seconden later verdwijnt hij om de hoek…

Ik heb een foto van de pootafdruk van de raccoon in onze tuin (in de sneeuw). Zal die later opladen, dan kunnen diegenen die een raccoon niet kennen zien dat dit beestje er misschien wel lief uit ziet, maar wel erg scherpe klauwen heeft!
Foto van het internet, van een raccoon:

En daar gaat de planning nog maar eens. ;-)

Schreef ik 12 december over mijn planning die in duigen viel, en rondde ik dat bericht af met wat je van het volgende bericht mocht verwachten. Daar week ik van af, om te melden dat we sneeuw hadden (en voor diegenen die het nog niet gemerkt hebben: het sneeuwt nu dus ook op mijn blog!). En daar wijken we nu nog maar eens van af.

Woensdag werd de inboedel gebracht. Alles verliep heel vlot, alleen missen we blijkbaar 1 doos die niet aangevinkt werd en die we ook nergens in huis teruggevonden hebben (de dozen hebben elk een nummer). Geen idee wat er in zit, want we kunnen het geschrift niet lezen. Ze gaan bij Taylor dus navraag doen, en ik moet ondertussen eens nadenken of ik kan bedenken wat we missen… Niet echt simpel als nog niet alles uitgepakt is!

In ieder geval deed het me deugd om terug wat meer vertrouwde spulletjes rondom me te hebben. Het inladen van alles zal nog wel eens gereorganiseerd moeten worden. De kast heeft nu een andere functie dan in Kasterlee, dus dan zet je niet alles even op zijn vertrouwde plaats.
Ook is men nog volop aan ’t werken in de basement, dus voorlopig kan ik die spullen nog niet uitladen of moeten we die elders plaatsen.

Ik heb woensdag direct de kerstboom opgesteld. We hebben een nep-boom, ook al hou ik ontzettend veel van de geur van een echte boom. Maar ik reageer heel allergisch op dennenaalden, dus dan is het aankleden van de boom een marteling.
Bij Petra-van-de-Beardies las ik eens een keer over zo’n konisch net dat je over je kerstboom kan draperen, en waar de kerstlichtjes op zitten. Dus toen ik dat hier in de Canadian Tire zag liggen, moest ik geen moment nadenken! Het jaarlijkse gevecht met kerstlichtjes die in de knoop zijn geraakt en zo zeg ik met plezier vaarwel! Het net hing dus snel over de kerstboom, en ik ben zeer tevreden van het resultaat. De lichtjes hangen mooi verspreid over de boom. Hopelijk dit weekend de kerstdecoratie in de boom, en dan is het weer zoals het hoort!

Jan, onze handy-man die de basement maakt, gaf als opmerking dat het huis er ondertussen echt wel als een thuis begon uit te zien. Kijk, dat zijn nou schone complimenten!

Nu ga ik snel verder werken: ik ga nog een rit naar Pine Glen (zo noemen we ons huis, naar de straat waar het in staat) maken om materiaal af te zetten. Rond 13.30u haal ik Dario op van school en dan gaan we pizza kopen. Erwin en ik moeten vanavond immers naar het kerstfeest van het werk, en Dario heeft twee vrienden uitgenodigd die komen gamen. Natuurlijk willen die mannen pizza. En we zorgen ook maar voor wat chips en frisdrank. Ze zullen zich zeker amuseren! De rest van het weekend hoop ik wat gezonder eten op het menu te hebben staan.

Kerstavond hebben we al onze eerste gasten in ons nieuwe huis. We hebben Chris en Liliane uitgenodigd. Dit zijn Vlamingen die al heel wat jaren in Canada wonen. En op kerstdag zijn we uitgenodigd in Guelph. Ook leuk voor Dario, want hij is bevriend met de jongste dochter van dat koppel.

En om me dan toch een heel klein beetje aan de planning te houden: hier hebben ze 2 semesters in plaats van 3 trimesters. Er zijn dus geen examen geweest, die volgen eind januari.
Deze kerstvakantie gaat Dario wel aan een aantal assignments moeten werken waar ook heel wat punten op staan.

Nog een foto van de werken in de basement. Rechts zie je wat uiteindelijk de badkamer zal worden.
Links achter op de foto wordt de wasplaats, en rechts achter het bureau van Dario.
(maar ik begrijp het als jullie er geen zicht op krijgen, het is ook heel moeilijk voor te stellen denk ik, als je de ruimte niet in zijn geheel ziet)

Koude billen!!!

Maandagavond, 22.38u:

-23 is verdomd koud aan je billen als je 20 minuten met een hond rondwandelt!!!
Ik hoop dat we Dusza in ons nieuwe huis snel terug kunnen laten wennen aan een plasweide, zodat ze bij zulke koude haar plasje en kakje huspakee-snel-snel op haar plasweide in de tuin kan gaan doen.
In theorie is het nu iets van -12, maar er staat een zeer strakke wind, er waait sneeuw en de luchtvochtigheid is groot, waardoor de gevoelstemperatuur -23 is. Dikke jas, kozakkenmuts, warme sjaal, handschoenen en met pels gevoerde laarzen zijn ok. Maar een jeansbroek zonder meer, dat geeft je dan koude billen.

Gisterenavond is het beginnen sneeuwen. Dit is een sfeerfoto van toen. De overkant van onze straat, inclusief kerstverlichting:

Het linkerdeel van het huis op deze foto is van ons, dus die garagepoort met Erwins auto er voor. Boven de garage is Dario zijn slaapkamer. En links zie je Erwin nog aan het portaal van de voordeur staan:

De foto’s zijn van slechte kwaliteit, sorry!

Daar gaat de planning…

Vandaag maar liefst weer 2 nieuwe blogjes! Ik had me dan ook stellig voorgenomen dat zondagvoormiddag ik een rustig-aan-moment zou nemen, want daar was ik aan toe!

De week begon natuurlijk al rommelig toen Dusza zich verwondde. Gelukkig geneest haar poot heel voorspoedig! En het was snel duidelijk dat zij er eigenlijk geen last of pijn van heeft.
Ook de rekening viel heel goed mee! Ik moest ongeveer $176. Omdat ik ook nog een zak hypo-allergene voeding op basis van soya meenam weet ik het niet exact tot op de dollar. In vergelijking met het vorige dierenartsbezoek, dat bijna even duur was, is dit dus een koopje! Tenslotte ben ik twee keer langsgeweest, hebben ze ruim de tijd genomen, de wonde moeten verzorgen, zo’n dure muttlucks uitgeleend, een potje antibiotica meegegeven,… En deze dierenarts is echt een lieverd met Dusza.
Achteraf herinnerde ik me dat hij me een van de eerste dagen dat we hier woonden aanbevolen geweest is door een oudere man met een hond. Hij ging altijd bij Chris Catena. Ik had toen wel onthouden waar die kliniek lag –voor in geval van nood- maar de naam van deze specifieke dierenarts was wat verder in mijn geheugen weggeglipt. (je wilt niet weten hoeveel stockageruimte ik heb in de achter-achter-achter kamers van mijn geheugen!)  Hebben we dus geluk gehad net bij hem terecht te komen.
Eind volgende week gaan we terug op controle. En dan bespreken we ook eens het chippen van Dusza, want natuurlijk hebben ze in Noord-Amerika hun eigen systeem en kunnen ze weinig aanvangen met Belgische chips of met tatoo’s. Zij kunnen die immers niet lezen en hebben geen toegang tot die databank.

Vraag was ook of Dusa het inmiddels goed gewoon is hier. Wel, ik denk dat ze hooguit een week heeft moeten wennen. En aan de eekhoorns zal ze denk ik nooit wennen, net zoals ze ook altijd nijdig bleef naar de duiven en kraaien in Kasterlee. Poezen mochten met gemak door onze tuin wandelen, kleine vogeltjes ook, maar o wee als ze een (wilde) duiven of kraaien (of kauwen) zag! Dan vertrok ze met tsjirpende banden (lees: dan kwam de rook onder haar poten uit!).
We zien wel een verschil als we met haar gaan wandelen in de buurt van onze nieuwe woning. Dat is allemaal nog nieuw voor haar, dus we hangen bij wijze van spreke “op sleep” achter Dusza! We verwonderen ons vaak over dat ze uberhaupt nog vel op haar neus heeft staan, want ze lijkt wel een op hol geslagen stofzuiger als je met haar op stap bent in een nieuwe omgeving. Al haar indrukken gaan via de neus. Soms is ze zo druk bezig dat we een ruk aan de leiband moeten geven of ze zou zomaar tegen een boom of een geparkeerde auto aanlopen!
Na een paar keer dezelfde wandeling te volgen, wordt ze dan iets rustiger. Lees: wij hangen niet meer op sleep maar haar neus blijft de overuren maken.

Maar goed, met een poot die ingepakt moest worden en een hond die je dus niet graag alleen achter laat, komt er wat klad in de strakke planning die ik had in de aanloop van onze effectieve verhuis.
Tel daar nog bij op dat Dario vanaf dinsdag ook thuis zat. Die was maandag al ziek naar school vertrokken (maagkrampen, rommelende darmen), maar op dinsdagochtend zag hij lijkbleek en waren de krampen echt wel hevig. “Dagje thuis houden”, dacht ik toen nog. Even bij de apotheek langs om iets op te halen, en dan zal het wel vlotten. Maar het vlotte langs geen kanten. Hevige krampen en draaierigheid bleven. Donderdagmiddag terug naar de apotheek, want inmiddels had hij ook al minstens 4 dagen geen grote boodschap kunnen doen (terwijl hij wel ontzettend veel moest plassen). Laxeermiddel Senokot meegekregen. Uiteindelijk stond ik donderdagavond op het punt om met hem naar het ziekenhuis te rijden. De krampen waren inmiddels zo hevig, maar er gebeurde niets! Hij plooide dubbel. Toch wou hij het nog even aanzien (het was toen 21.30u). En oef, even later was er resultaat. Het manneke heeft dan bij wijze van spreke een ganse nacht op de toilet gezeten, maar hij voelde zich vrijdagochtend al een heel pak beter. Wel nog draaierig. Niet wetende hoe lang het effect van zo’n eenmalig ingenomen laxeermiddel werkte, besloten we dat hij toch maar beter die vrijdag ook nog thuis bleef. Je wilt immers niet in die toestand in de klas zitten! 
Maar sinds zaterdag is hij weer helemaal top!

Maar ook dat haalde mijn planning danig overhoop. Ik wou hem laten uitslapen, dus vertrok ik later dan voorzien naar het huis. Je brengt ook wat extra tijd met hem door (want hij kan zo echt heel erg zielig ziek zijn). Gelukkig stond ons nieuwe bed al in het huis, dus daar heeft hij heel wat kunnen slapen.
Aanvankelijk dacht ik dat zijn maag overhoop zat van 3 dagen pizza. Die mannen gaan op stap en eten maar waar ze zin in hebben (en wat goedkoop is, want dan kunnen ze andere leuke dingen doen met hun zakgeld!). Maar uiteindelijk denk ik dat het iets was wat de ronde deed. Want ook ik ging eraan. Gelukkig heb ik me maar een dag of 2 zwakjes en met krampen gevoeld, maar niet zo ziek dat ik niet beide badkamers heb kunnen schilderen. Zonder medicatie of zo. Het ging bij mij vlotjes door. De klusjesman wist te vertellen dat hij nog heel wat mensen gehoord had met buikgriep…

Gisteren is Erwin een 6-tal keren over-en-weer gereden tussen ons huurhuis en Pine Glen. We hebben de dozen die we opgeslagen hadden in onze kelder naar het nieuwe huis gebracht. Tussen zijn ritten door ging ik de dozen dan op de kamers of in de kelder zetten. Dat was een heel werkje. Doodop kwamen we ’s avonds terug thuis. En dat was de eerste keer dat ik plots verlangde naar iets uit Belgie! Haast beschaamd om te zeggen wat… Ik had immers geen zin om nog te beginnen koken. Ken je dat gevoel, dat je denk dat, indien je je toelaat om te gaan zitten, dat je dan niet meer recht geraakt voor de rest van de avond? En plots verlangde ik naar een ritje naar frituur het Beukenhof, voor een fritje met curryworst-speciaal of een Bicky Burger.
We hebben het creatief opgelost: ik ben naar de Sobey’s gereden, heb magere hamburgers gekocht, kaiser broodjes en een zak gekruide fritjes. Sla, kaas, dill pickles en majonaise hadden we al in huis. Dus maakte ik zelf hamburger (met veel sla) en bakte ik frietjes. We hebben allen met smaak gegeten.

En ja, ik weet dat dit niet de meest aangewezen maaltijd is na een buikgriep, maar ik hield de woorden van onze huisarts Johan indachtig: “Je moet dan eten waar je echt zelf zin in hebt”. En we waren het heel snel unaniem eens dat we hier Echt Goesting in hadden.

Erwin is vandaag nog terug naar Pine Glen gereden. Hij is zijn dozen aan ’t uitpakken en zijn bureau al wat aan ’t inladen…
En ik? Ik heb dus even een rustig-aan zondagvoormiddagje gehad, en ga nu vollen bak strijken . Twee wasmanden (en 9 hemden) liggen om me roepen…

 ‘k Heb nu al genoeg getypt, dus in mijn volgend blogje kom ik terug op:
– wat gaan we hier met de feestdagen doen?
– Dario zijn examen
En er zal vast weer wel meer zijn om over te vertellen. Maar als jullie vragen hebben, dan hoor ik het wel! (doet me er aan denken, Sandy, dat jij ook nog iets vroeg over het eten hier?)