Lente (?), taaltesten en vakkenkeuze.

Zo, ik heb vandaag mijn short en T-shirt maar aangetrokken, zo warm was het! Grapje! Al zit ik er niet helemaal naast. Het was zo warm, dat we gewoon in ons truitje buiten konden lopen. En ja, ik zag ook al iemand in zijn bermuda naar school komen. Het was een graad of 10, en het is dus volop aan ’t dooien. Niet echt geweldig, want het vriest ’s nachts, dus deze ochtend was onze oprit een schaatsbaan. Snel wat Alaskan Ice Melter  gestrooid, en we konden weer veilig rondlopen.

Sinds twee dagen krijgen we zowaar ook terug gras te zien langs de bermen. Doet vreemd aan… Maar we zijn nog lang niet aan lente toe hoor, morgen is nog aangenaam, maar voor het weekend zitten we dus weer terug aan het vriespunt en tegen maandagmiddag duiken we ook daar weer netjes onder.

Al gaan we maar tot -5 overdag en zouden we een week later terug in de positieve cijfers zitten…

Ach, mij hoor je niet klagen. Ik teken onmiddellijk om voor de rest van ons leven hier winters te hebben zoals we deze tot nu toe hier gehad hebben.

 

Als immigrant heb je in Canada het recht op gratis taallessen. Dus afgelopen maandag ben ik de LINC test gaan afleggen. LINC staat voor Language Instruction for Newcomers to Canada.

Ze testen dan je niveau op gebied van Lezen, Schrijven, Luisteren en Spreken. En op basis daarvan kan je dan inschrijven voor een cursus op dat niveau. Maar… ik had beter moeten luisteren naar mijn ventje en vriendin Danute. Want ik behaalde dus de maximumscore op die testen en kom niet in aanmerking voor (gratis) lessen. Het enige wat ik kan doen als ik meer Engels wil leren, is naar College of University gaan om op dat niveau Engels te gaan studeren. Slik.
OK, tot groot jolijt van Erwin en Danute heb ik dus moeten toegeven dat ik veel te weinig zelfvertrouwen heb wat mijn Engels betreft. Maar toch vind ik het frustrerend dat:

– ik niet altijd exact kan verwoorden wat ik wil bedoelen.
Soms omdat ik  het specifieke woord niet in het Engels ken. Gelukkig kan ik het dan wel goed omschrijven wat ik bedoel, dus wat dat betreft heb ik nog nooit een probleem gehad. Maar vooral als het om gevoelens of nuances gaat. En dat los je dan niet zo 1-2-3 op met omschrijvingen. 
– ik bij het schrijven toch steeds die spellingchecker nodig heb want ik schrijf niet foutloos.. En vaak gaat het dus ook om dezelfde woorden die ik fout schrijf!

– ik academische teksten vaak 3 keer moet lezen vooraleer ik echt door heb wat ze nou willen zeggen. Al zegt Erwin dan dat dit niet abnormaal is omdat je dat ook in het Nederlands toch ook vaak genoeg voor hebt. Sommigen beheersen immers de irritante kunst om niet al te moeilijke dingen op een dusdanige moeilijke manier te verwoorden, met zinnen die 10 lijnen lang zijn en die vol woorden staan waarvoor je het woordenboek nodig hebt.
(kan natuurlijk ook aan mijn intelligentienniveau liggen i.p.v. aan mijn kennis van het Engels)

En ja, enerzijds weet ik dat ik dat dus allemaal wat moet relativeren, maar toch lukt dat niet zo makkelijk. En dat is ook de reden waarom ik hier niet zomaar aan een studie durf beginnen.

Wordt aan gewerkt!

 

Tegen begin volgende week moeten we Dario’s vakken voor volgend schooljaar doorgeven… Er is zoveel dat hem boeit, dus dat is moeilijk kiezen. En daarnaast moet je hier eigenlijk ook nog strategisch te werk gaan, om toegelaten te worden op een universiteit naar keuze… We gaan dus toch eens met ons 3-tjes aan tafel moeten gaan zitten om te kijken hoe we een middenweg vinden. Want persoonlijk zijn wij er wel van overtuigd dat je een vak ook moet kiezen niet omdat het je makkelijke punten oplevert, maar omdat je denkt dat je substantieel nog iets bij gaat leren…

Advertenties

Natuur langs de highway, vogeltjes en uitverkochte zalen

Als men in Canada vraagt waar je woont, dan zal men vaak ook vragen naar het belangrijkste kruispunt in je buurt. Voor ons is dat Dundas Street en Proudfoot Trail. Dundas Street is in Oakville momenteel een weg van 2 x 2 rijstroken, die men aan ’t verbreden is naar 2 x 3 rijstroken. Het is inderdaad een belangrijke route, ook wel Highway 5 genaamd. Deze weg begint in Toronto, en loopt helemaal door tot in Burlington (en volgens mij ook nog verder, maar dan noemt het niet meer Dundas).
En alhoewel we dus in een stad wonen (ondertussen ongeveer 165.000 inwoners, vergelijkbaar met Breda, of iets kleiner dan Brugge), zie je hier toch heel wat groen. Enkele keren per week rij ik over Dundas, en terwijl links allemaal huizen staan en plazza’s liggen (winkels), is het rechts allemaal natuur. Deze foto nam ik op Dundas:

Ondertussen ligt er wel heel wat meer sneeuw. 😉
Regelmatig zie je heel wat ganzen die uit deze velden opstijgen, en ze vliegen dan naar Lake Ontario, enkele kilometers verder. Of ze keren weer terug. Prachtig vind ik dat! Maar spijtig genoeg gaat men op een aantal plaatsen op die weg ook al weer huizen bouwen aan de rechterkant… Tja, dat heb je met al die immigranten en Canadezen die hier willen komen wonen…
En als ik dan Dundas verlaat, en links Proudfoot Trail opdraai, dan ben ik aan de ingang van onze wijk, en zie ik dit:

Wij wonen even verderop rechts, en bloglezeres Amanda woont even verderop links. Wie had dat ooit kunnen denken, toen we vorig jaar april bij hun in de tuin waren uitgenodig op een BBQ om eens te praten over het leven in Ontario en meer specifiek in Oakville, dat we ooit nog zo dicht bij elkaar zouden komen te wonen!

We hebben hier ook een soort van wilde duif, denk ik, die vaak op de bomen in onze tuin komen zitten. Ze zetten hun veren lekker dik op. En ze smullen natuurlijk ook lekker mee van het vogeleten.
Effe uitzoeken hoe ik nou in dat huisje geraak…


Misschien toch maar een makkelijke manier kiezen:
We hebben in onze tuin ondertussen: mussen, heel veel kleine zwarte vogeltjes die door onze klusjesman “jacko’s” genoemd worden maar waarvan ik de echte naam niet ken, spreeuwen, en de afgelopen dagen zag ik ook regelmatig ‘robins’. Maar die zijn vrij schuchter, dus telkens als ik met mijn fototoestel verscheen, vlogen ze snel weg.

De werken in de basement hebben stilaan de afwerkingsfase bereikt. De wanden staan er allemaal, de waterleidingen en elektrische leidingen en zo liggen er in, het plafond zit er grotendeels in, en morgen komt Jan de vloer van mijn wasplaats leggen. De laminaat is gekocht, het materiaal voor de badkamer ook. En ik heb een staal gehaald om eens op de deuren te zetten, kwestie van de juiste kleur te kiezen.
Ik zal blij zijn als het af is!

Vanavond kregen we het idee om naar The King’s Speech te gaan kijken. Ik ben een grote fan van Collin Firth, en ook Erwin kan wel van zijn veelzijdig akteerwerk genieten. We hadden dit telkens uitgesteld wegens te druk en ook omdat we enkele weken geleden hoorden dat vrienden van ons tot 2 keer toe voor een uitverkochte zaal stonden. Dus we reden vol goede moed naar Burlington… om daar bij aankomst te vernemen dat alle vertoningen van vanavond uitverkocht waren! Nog steeds! We zullen het maar weer enkele weken vooruit schuiven, want ik zit niet graag in een zaal die helemaal vol zit. Ondertussen geniet ik dus extra lang van het idee dat ik naar die film ga kijken. 🙂 (wat zijn we snel content! LOL)

Dusza in de sneeuw

Alles is weer terug naar normaal: de scholen zijn open (blijkbaar was het 15 jaar geleden dat ze ze nog eens gesloten hadden hier!). Erwin terug naar ’t werk. Vanaf half februari zal hij 3 dagen per week downtown zijn, hij heeft er een nieuwe taak bijgekregen.
Al bij al is de storm hier heel goed meegevallen. Sommigen zijn nu goed goedgezind omdat de scholen gisteren gesloten waren terwijl dat niet echt noodzakelijk was. Maar he, je moet als School Board zo’n beslissing nemen om 6am, niet wetende wat er allemaal nog op je af gaat komen die dag en afgaande op wat de voorspellingen zijn. Liever dus sluiten, dan iedereen half de voormiddag moeten oproepen om hun kinderen van school te komen ophalen wegens “te gevaarlijk”!

Dusza was weer heerlijk van de sneeuw aan ’t genieten deze ochtend. Ik wou deze foto’s graag met jullie delen, omdat ze tonen wie Dusza is: een speelse, vrolijke meid die van haar leven geniet. 🙂

Ze staat tot aan haar buik in de sneeuw, bij het hek met de buren.

Dusza al spelend:
(Op een bepaald moment dacht ik dat ze me gewoon omver zou springen. Je zal wel zien welke foto ik bedoel. Gelukkig bedacht ze zich, met weer een grappige foto tot gevolg.)

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De zon schijnt vaker in Toronto dan in Los Angeles

Bij Petra op haar blog las ik dat de storm die vanavond en morgen over onze streek trekt, de naam “Groundhog storm” heeft gekregen. 
Even opfrissen: morgen vieren ze in Canada en de Verenigde Staten ‘Groundhog Day’. Twee februari is namelijk de dag dat, volgens het verhaal, de bosmarmot uit zijn winterslaap komt en buiten komt piepen.

Ziet hij op dat moment zijn eigen schaduw, dan gaat hij nog 6 weken terug in zijn hol verder overwinteren (en dat komt dan zo ongeveer overeen met het begin van de lente zoals wij dat vieren, 21 maart). Ziet hij zijn schaduw niet, dan is de winter voorbij.

Ik luister een aantal uur per dag naar CBC Radio. En deze ochtend, tijdens Metro Morning (met Matt Galloway) hoorde ik een heel erg vreemde opmerking: Toronto heeft gemiddeld op jaarbasis meer zonnige dagen dan Los Angeles!
Hij vertelde dat Toronto gemiddeld 303 zonnige dagen heeft, terwijl Los Angeles, afhankelijk van de bronnen, er maar 260 tot 290 heeft…
En ja, ik verbaas er me hier elke keer nog over hoe stralend blauw de lucht hier ook weer in de winter kan zijn, zelfs nu we al weken temperaturen onder het vriespunt hebben. Maar toch klinkt zoiets niet erg aannemelijk. Dus ben ik eens gaan zoeken op het internet, en vond daarbij een paar zeer merkwaardige resultaten:
* Canada’s more densely populated areas (those within two or three hundred kilometres of the US border) get around 2,000 hours of bright sunshine annually.
http://www.livingin-canada.com/sunshine-hours-canada.html
* En meer specifiek voor Toronto is dat dus gemiddeld 2037 zonuren per jaar. Deze data kunnen we hier vinden: Average hours sunshine a day in Toronto
* En dat zien we hier nogmaals bevestigd:
Toronto experiences an average of 2,038 sunshine hours, or 44% of daylight hours, varying between a low of 27% in December to 59% in July.
*  Dat gegeven van 303 zonnige dagen, kon ik zo snel niet terugvinden via een bron op het internet, behalve op een forum voor Britse expats:
Toronto 302.9 days with measurable bright sunshine

Nieuwsgierig als ik was, wou ik ook eens bekijken hoe het in Belgie zat in de streek waar wij woonden. En daar vond ik een website van een amateur meteoroloog die volgende cijfers laat zien voor 2009:
Uren zon: 1486.0 uren voor 2009.

Nu snap ik waarom ik me hier maar blijf verbazen over die blauwe lucht. Je trekt naar een streek waar het –in de winter- veel kouder is dan waar je vandaan komt. Maar “kou” associeren wij in Belgie al snel met een grijze, grauwe lucht en vooral met een gebrek aan zon. Terwijl we tijdens de wintersport ook met temperaturen ver onder het vriespunt hebben liggen zonnen… De combinatie van ‘koud’ en ‘zonnig’ is iets waar duidelijk nieuw is voor me. (al denk ik dat we vandaag en morgen geen grote bijdrage aan die zonuren mogen verwachten)