Toronto en mijn nieuwe bird feeders

(het bleek niet mogelijk te zijn om op mijn vorige bericht een reactie na te laten, maar dit euvel is ondertussen verholpen)

Op dinsdag 12 april had Dario echt behoefte aan een break, dus is hij niet naar school geweest en zijn we een dagje naar downtown Toronto getrokken met de Go Train.
Een van onze favoriete plekjes daar ligt op de kruising van Queen Street/Bay Street.
Vorig jaar, tijdens onze verkenningsreis in de GTA, zijn we daar gestrand nadat die Ijslandse vulkaan haar kuren kreeg en er voor zorgde dat onze trip met bijna een week verlengd werd. We hadden toen een kamer in het Sheraton hotel (ergens rond de 25ste verdieping) en keken vanuit onze kamer recht op Nathan Philips Square met de nieuwe City Hall / Osgoode Hall / oude city hall. Ik leen hier even wat fotootjes van het internet om aan te tonen welk een prachtig zicht je dan hebt:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Deze foto maakte ik die dag zelf, een mooi samengaan van de oude en de nieuwe architectuur in de stad. De oude city hall staat helemaal links, met die grote ‘rots’blokken stenen.

Photobucket

Osgoode Hall is het oudste van deze gebouwen en dateert van rond 1830, maar de huidige façade is van rond 1860. Hier vind je het Hof van Beroep, het Hooggerechtshof en het hoofdkwartier van de Law Society.

De oude City Hall dateert van 1899 en was indertijd het grootste gebouw in Toronto.
In 1965 bouwde men de nieuwe City Hall We noemen deze altijd de “UFO landingsbaan”. 😉 Aanvankelijk was het de bedoeling dat de oude City Hall afgebroken ging worden, maar gelukkig waren er voldoende mensen met gezond verstand om dit te voorkomen en tegenwoordig is het beschermd als een ‘National Historic Site”. Tegenwoordig zitten er enkel nog gerechtelijke diensten.

Nathan Philips Square en het nieuwe stadhuis dateren van de jaren 60 van vorige eeuw.

‘s Avonds hadden we met Erwin afgesproken om samen iets te gaan eten in de Pickle Barrel, om daarna samen de trein terug naar Oakville te nemen.

Zaterdag zijn we naar Guelph gereden, naar Wild Birds Unlimited. Dit is een winkeltje met alleen maar vogelspulletjes. Meer nog: enkel maar vogelspulletjes voor vogels in het wild. Je kan er allerlei boeken kopen, maar ook bird feeders en zaad. We kwamen hier terecht na een tip van Claudia (http://duijsensfamily.blogspot.com)
We kochten er een bird feeder (voor de kenners: advanced pole system) met twee voederstations en zaadjes die vooral op kleine en middelgrote vogels gericht zijn. En wat een succes!!! Ondertussen kregen we al op bezoek: massa’s gele vinken, een rode vink, red cardinal en nog een grijzig/zwart vogeltje dat ik nog niet ken.
Ze smossen nogal wat af, en de mussen en de mourning doves komen dan de zaadjes die op de grond vallen oppikken. En zo heeft iedereen zijn plezier. Ook ik!
Photobucket
(de feeder hangt voorlopig nog even aan een tak van een boom omdat we weldra beginnen met het bouwen van een deck en anders moeten we die paal weer uitgraven)

En ja hoor, mister Fluffy woont hier ook nog. Aangezien hij zo lief is om enkel maar gras te eten en van onze bloemen af te blijven, mag hij hier wonen. Hij staat hier links onderaan in beeld.
Photobucket

The same but (not!) much bigger?

Met de lente, komen dus ook de ongemakken. Ik heb me al laten vertellen dat hier venijnig veel muggen zitten. Dat geloof ik graag. We hebben hier heel wat water rondom ons (meer, riviertjes, vijvertjes,…).
Maar daarnaast, en misschien zelfs veel erger, is er hier jaarlijks een invasie van mieren. En haast alles in Noord-Amerika is “the same but much bigger” dan in Belgie. Maar niet de mieren! Neen, het zijn van die piepkleine fijne dunne sprieterige mieren. Geen gaatje zo klein of ze kunnen er nog door. Waardoor die dingen blijkbaar langs alle kanten in je huis verschijnen zodra het weer beter wordt.
We kregen al een voorsmaakje op 11 april, een heel zonnige dag (jaja, de dag nadat de sneeuwfoto’s in het vorige bericht geplaatst werden).
Photobucket
Maar ik heb met gewapend met $70 aan allerlei verdelgingsmiddelen. Deze slag hebben we in ieder geval al gewonnen. Joepie!
(en misschien is er aan deze mieren, hoe klein ook, toch nog iets van “the same but much bigger”: de aantallen waarmee ze op ons terras zaten!)

Ik heb nog een heleboel foto’s opgeladen, o.a. van een uitstapje naar Guelph, van andere lente taferelen in onze tuin en van het leuke Coronation Park dat we hier in Oakville ontdekt hebben. Dat zal dus voor de komende dagen zijn!

Foto’s (vervolg)

Maar liefst twee blogposts vandaag! Allemaal met foto’s.

Rechtstreeks foto’s opladen vanuit WordPress blijft hier voor problemen zorgen, dus nu eens een experiment met foto’s die ik via Photobucket op zal laden:

Spelen in de sneeuw

23 maart, op weg naar school na de grote sneeuwstorm…

Zo worden de stoepen hier sneeuwvrij gemaakt:



Een Mourning Dove (daar hebben we er ook veel van):

De robot waarmee Dario zijn club dit jaar de wedstrijden uitvoert:

En dit is een van de opdrachten: de gekleurde ‘balonnen’ oppakken en in de juiste volgorde hangen. Om ter snelst!

De volgende keer wil ik enkel nog lentefoto’s plaatsen, hahaha!

Foto’s!

Ik heb het fototoestel nog eens verlost van zijn grote geheugen, dus vandaag nog eens wat fotootjes van de afgelopen weken.

Prachtige zonsopgang. Dit is het uitzicht dat we ’s morgens hebben vanuit het grote raam op de gang boven.

Een winterse wandeling:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een winters Lake Ontario, met de ganzen die we hier in overvloed hebben:

Literacy Test – Missouri – nieuw salon

Donderdag heeft Dario de Ontario Secondary School Literacy Test afgelegd. Deze test wordt jaarlijks in gans de provincie Ontario afgenomen op de derde donderdag van maart. In principe leg je de test af als je in grade 10 (4de middelbaar) zit. Maar als je pas nadien in Ontario terecht kwam, moet je hem dus nadien afleggen. De test duurde bijna een ganse voormiddag.

Het is verplicht om te slagen voor deze test, anders krijg je je OSSD niet (Ontario Secondary School Diploma). Dit diploma is een van de vereisten waaraan je moet voldoen om naar de universiteit te kunnen gaan in Canada. Meer info over welke credits je moet verzamelen naast deze Literacy Test om je OSS te krijgen kan je hier vinden.
Gelukkig zit Dario mooi op schema hiervoor. Meer zelfs: hij gaat veel meer credits verzameld hebben.

Zaterdag zijn we samen met Liliane en Chris naar de laatste Canadese Robotics wedstrijd van Dario zijn club gaan kijken, in het Hersey Centre in Mississauga. En ze hebben hun eer weer goed verdedigd: hun alliantie eindigde als tweede. Daarnaast hebben ze weer een extra medaille gewonnen, namelijk de “Creativity Award”. Ze hadden ook gehoopt om de “Safety Award” binnen te halen, maar die ging helaas aan hun neus voorbij.

Ik heb erg genoten van die wedstrijden. Al was het maar met het kijken naar de ongelooflijke ambiance die aanwezig is bij de jeugd die massaal afzakt naar deze wedstrijden om hun eigen team aan te moedigen, maar ook om te supporteren voor andere teams eenmaal hun team uit de wedstrijd ligt. De sfeer is heel erg amicaal.

Nu volgt er dus nog het grote kampioenschap in Saint Louis, eind april. Ik dacht eerst dat dit in Michigan was, maar het blijkt dat zij dus naar Missouri moeten. Met de bus. Dat is vergelijkbaar met een ritje van de Kempen naar Zuid Frankrijk, ongeveer 1300 km. Dat zal een onvergetelijke trip worden!

Gisterenavond hebben we Dario bij zijn vriend Cody afgezet, en daar hebben we hem deze ochtend weer opgehaald. Cody is een Major League Gamer, dus zij hebben zich een avond lang goed geamuseerd. Eigenlijk is dat ongelooflijk, er zijn maanden dat die gast $2,000 dollar verdient (maar soms zelfs veelvouden daarvan), gewoon door het spelen van computergames.
Nou ja, “gewoon” is wat zacht uitgedrukt, hij is wel heel erg goed. Hij had Dario gevraagd om hun team te komen versterken, maar dat ziet Dario niet zitten omdat je dan eigenlijk een gans seizoen lang slechts 1 game speelt, en dat vindt hij veel te saai. Oef! 😉

Vandaag zijn Erwin en ik nog eens op stap geweest. Eerst naar Hauser, waar we enkele weken geleden een prachtig lederen salon van Natuzzi hadden zien staan.

We hebben de kleine en de grote sofa besteld. In principe een 2-zit en een 3-zit. Maar met hun 2.04m en 2.44m kan je er dus heel makkelijk met 3 en met 4 in zitten. Dat hebben we daarstraks ook nog eens nagekeken in de winkel. In ieder geval kunnen we in geval van nood, als we ooit nog meer volk uitnodigen, onze lederen 2-zit die we in de family room hebben staan nog er bij plaatsen.
We hebben het besteld in de kleur die je op de afbeelding kan zien (heel donderbruin, op het zwarte af). Levering over 3 maanden!

En op die manier krijgt onze formal living room stilaan ook vorm. Nu nog spots laten inbouwen, en een stuk muur bij laten plaatsen voor de boekenkast. Hopelijk krijgt Jan dat nog gedaan voor die tijd. Maar dat zullen we morgen bespreken, net zoals de planning voor het deck dat we nog gaan laten aanbouwen.

Coyote!

We wisten dat we hier op dit nieuwe continent kennis gingen maken met dieren die we niet tegen kwamen in Belgie.
Zo hoop je beter jij of je hond geen skunk tegenkomt, want die beestjes kunnen wreed stinken.
Als je de hond vanaf valavond in de tuin laat, dan kijk je best even of er geen wasbeertje in je tuin zit. Ze zijn eerder shuw, maar als ze zich in het nauw gedreven voelen kunnen ze fel uithalen met hun scherpe klauwen!
Possums vestigen zich ooit onder je deck, dus je maakt je deck best af tot op de grond, zodat er niemand een nest onder kan bouwen.

Maar… over coyotes was ons niets gezegd. Toch niet als je in Oakville komt wonen.
Nadat we eerder op de week in het nieuws al vernamen dat coyotes blijkbaar aan een opmars bezig zijn, en er in Whitby (hier ver genoeg vandaan om je nog steeds heel erg veilig te voelen) een hondje gegrepen was door een  coyotes, blijkt er hier afgelopen weekend op een paar honderd meter van ons huis ook haast een drama afgespeeld te hebben! Gelukkig is er een hulpvaardige buur geweest die het hulpgeroep van deze dame gehoord heeft, en over zijn tuinafscheiding gesprongen is met een bezem in de hand om de coyote weg te jagen.
We zitten hier natuurlijk vlak tegen 16 mile creek aan. Een prachtig stuk natuurgebied, maar volgens mij een goede thuisbasis voor deze dieren.
Na valavond dus geen avondwandelingen meer met Dusza!
En de tuin niet alleen checken op wasbeertjes, maar ook op coyotes.

Het verslag uit de Oakville Beaver:

Coyotes living in community

I want to report an incident that occurred with my dog while walking in Bloomfield Park (Westoak Trails) on Sunday at around 7 p.m.

I was followed and circled by a hostile and persistent coyote.

The incident began when the coyote appeared on the path behind me (about three feet away).

I screamed and waved my arms to scare it away, but it would not go away.

I attempted to run onto the soccer field and it still followed.

I turned to face it and kicked snow and continued to scream, but it continued to come closer.

I then yelled ‘help’ for what seemed a few minutes as I continued to wave my arms and kick snow.

The coyote continued to keep trying to come closer.

Finally, a man jumped over his backyard fence and came running with a broom.

He began waving the broom at the coyote and helped to chase the coyote away.

The coyote slowly went away and ran through the playground area to some bushes as the man walked with me back to the sidewalk.

I’m not sure what would have happened if the kind gentleman did not come to my aid.

This incident occurred in a very open area near the playground, which is a little unnerving to think that coyotes feel very comfortable so close to the park and are not afraid of people.

I have also left a message with the Oakville & Milton Humane Society about this incident.

I think it is important to let other people know that coyotes are present in this area.

I have a 40-lb. English bulldog, I can’t imagine what would have happened if someone was walking a much smaller dog.

Eileen Lanigan, Oakville

Toch lente?

Het lijkt wel of mijn blog in het teken van het weer staat. Maar je ziet de lente zo hard zijn best doen om ons te komen verwennen… We hebben nog steeds sneeuw liggen, maar overal in de tuin komen groene kopjes piepen. Geen idee welke planten het zullen worden, daar hebben we bij de aankoop van het huis niet erg op gelet. En een deel van hen zal verdwijnen, want nu de basement af is, zijn we volop bezig met het uitwerken van ons deck. Maandag komt Jan De Klusjesman om alles verder te bespreken en een planning op te stellen.

Ondertussen heerst er grote vreugde in Dario zijn Robotics team. Op de regionale kampioenschappen zijn ze derde geworden. Maar meer trots zijn ze nog op de prestigieuze prijs die ze gewonnen hebben. Deze van “Engineering Inspiration”. Deze prijs hebben ze gekregen omdat ze Wetenschap en Technologie zo goed promoten bij de jeugd.
Gevolg van dit alles: eind april trekken ze een week naar de Verenigde Staten (Saint Louis, Michigan) om daar hun eer te verdedigen bij de International F.I.R.S.T. Robotics Champignonship!
Spijtig genoeg heeft hij hierdoor wel zijn deelname aan de United Nations Debating Club moeten annuleren. Hij zou daar Belgie vertegenwoordigd hebben. Maar ze hadden deze week nog 3 dagen wedstrijd (morgen gaan we met Chris en Liliane supporteren!) en ook het internationale kampioenschap vergt nog heel wat voorbereiding. Dus na overleg met de leerkracht van de debating club begreep deze dat Dario zich terugtrok uit die wedstrijd. Dat is geen teamwedstrijd of zo, enkel individueel en ze hebben nog meer deelnemers. Dus de eer van de school zal zeker ook daar goed verdedigd worden.

Zondag trekken we nog eens naar de Ikea om wat rekken te gaan halen voor in de garage en in de kelder (die nu dus helemaal af is). En we hebben daar ook een prachtige winkel gevonden die Natuzzi verkoopt, de lederen zetels waar we gek van zijn. Dus ook hier in Canada zullen we ons kunnen neervleien in die zetels. Die we dus zondag gaan bestellen.

Verder is er hier nog steeds geen dag dat ik me zit te vervelen. En op het einde van de week vraag ik me dan soms af wat ik allemaal gedaan heb, dat ik zo bezig ben geweest… Hebben jullie dat ook wel eens, dat je dan niet eens meer een lijstje kan reconstrueren? Of dat het zo futiel lijkt wat daar op staat, dat je je afvraagt waarom het een ganse week in beslag genomen heeft?