En zo kreeg de dag een aparte wending…

Afgelopen nacht heb ik slecht geslapen. Niet dat ik moe was, maar ik kon echt niet in slaap geraken, dus na middernacht lag ik nog klaarwakker in bed. En ergens rond 5u ben ik dan weer klaarwakker geworden door het gedonder. Het leek wel of de donderwolken hun luidsprekers voor ons raam hadden gezet. En ik had met alle gemak een boek kunnen lezen door de felheid van de bliksemschichten.

Na het ontbijt besloten Dario en ik om vlak na de middag een wandeling door downtown Oakville te gaan maken. Via de Historical Society had ik een plattegrond met uitleg van bijna 30 historische woningen (vanaf 1820) in die buurt. Maar uiteindelijk is Dario niet meegegaan, hij had last van zijn knie en wou die dan sparen voor onze wandeling in Toronto die we morgen op de planning hebben staan.

Zo vertrok ik dus in mijn eentje naar de omgeving van het meer. Het was de eerste keer dat ik mijn auto niet parkeerde op een van de betalende parkeerterreinen van Oakville. Maar… er stond zo’n bord dat aangeeft dat ik maximaal 2u mocht parkeren. Net zoals je die in Belgie ook hebt. Alleen had ik hier nog nooit een parkeerschijf gezien. En het kon toch niet de bedoeling zijn dat ik op een briefje ging krabbelen om welk uur ik hier toegekomen was, en dat op mijn dashboard moest leggen? Gelukkig parkeerde er
nog net een dame, dus ik ben maar even op haar afgestapt om te vragen hoe dit nou werkte. Heel erg simpel: de controleurs wandelen langs en markeren je banden (heel onopvallend) met een krijtje! En aangezien het al 3.15pm was, kon ik dus helemaal gerust mijn toetje achterlaten en aan mijn wandeling beginnen, want na 5pm mocht je er parkeren hoe lang je wou, tot ’s morgens. Dus gewapend met
m’n flesje water, het plattegrond, de uitleg over de gebouwen en mijn fototoestel ging ik op stap. Het eerste huis stond 200m bij de auto vandaan. Ik wandelde er eens rond en stak de rustige straat over om een foto  te maken. En toen kwam er een oud mannetje op me afgestapt. Hij zag er netjes verzorgd uit, en zei me dat deze winkel die nu in het pand was, nieuw was. Dat de vorige winkel verhuisd was naar een ander pand even verderop. Ik stelde hem gerust dat ik niet op zoek was naar de winkel, maar dat ik als nieuwkomer hier mijn stad wat beter wou leren kennen, en dat ik daarom een wandeling langs de oude gebouwen maakte. Dus toen wou hij natuurlijk weten waar ik vandaan kwam. En op mijn antwoord “Belgie” verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht, en stak hij fier zijn hand uit om me de hand te
schudden. Dus vroeg ik hem of hij misschien in de oorlog gediend had? Neen hoor, wat bleek: deze mijnheer was afkomstig van Izegem (Oost-Vlaanderen) en hij had in 1950 per boot de oversteek naar Canada gemaakt! Vol enthousiasme begon hij te vertellen over die boottocht. En ongelooflijk vind ik dat, dat zulke mensen dan nog zo in detail veel dingen herinneren van iets wat zoveel jaren geleden is!
En toen kwam er een net dametje aan. Dat bleek zijn vrouw te zijn, die eens kwam kijken wat mijnheer aan ’t doen was. En zo maakte ik kennis met zijn echtgenote, die hij in 1951 in Belgie was gaan halen. Zij is afkomstig van Roeselare.

We babbelden nog wat verder, maar aangezien we in de volle zon stonden te puffen, stelde ik na een paar minuten voor om een 10-tal meters op te schuiven, naar de schaduw. En toen kwam mevrouw met het idee dat ik toch maar beter even mee ging naar hun appartement! Dan konden we nog wat verder praten en ondertussen iets lekker fris drinken. Elke dus mee naar het appartement. Waar ik een hele rondleiding kreeg, van het zwembad naar de fitness en zo verder naar hun woning, waar ik ook alle kamers gezien heb, t.e.m. de wasplaats toe.
Ze wonen in een van die mooie condominiums op Lakeshore Road, pal aan de yachthaven van Oakville, met prachtig zicht op de yachthaven en het meer! Niet echt het optrekje van Jan Modaal want ik geloof dat de appartementjes daar beginnen vanaf $1,5 miljoen…

Maar het zijn allervriendelijkste mensen. Zij is 80 jaar, en hij is er 85. Ze zijn nog goed te been, wonen volledig zelfstandig, maken hun dagelijkse wandelingetjes nog. En hij schildert (Vlaamse landschappen) en zij leest nog dagelijks. Zo was ze nu bezig in de biografie van Madeleine Albright. Het zijn duidelijk heel belezen mensen die zeer goed weten wat er zich in de wereld afspeelt. En het nieuws uit Belgie volgen ze nog altijd, zelfs het militair defile op de Nationale Feestdag hebben ze live gevolgd!
Hun Nederlands is niet meer wat het geweest is, dus het gesprek ging in een mengeling van Engels en Nederlands. Maar je merkt dat het zulke fiere mensen zijn, dat ze eerst echt nog gaan zoeken naar het juiste Nederlandse woord, en pas als ze het echt niet vinden, dan pas zullen ze in het Engels verder gaan.
De uren vlogen dus voorbij.
Ik ben naar huis mogen gaan met de belofte dat ik zeker nog eens terug langs ging komen, en dat ik ook eens terug moest komen met Erwin en Dario.
Dus toen ik na 6-en thuis kwam, dacht Dario dat ik al de themawandelingen van Oakville afgewandeld had. Ze moesten  hier dus lachen toen ik zei dat ik welgeteld 1 historische woning gezien had.

Maar ik heb genoten van deze onverwachtte ontmoeting. En je kan alleen maar hopen dat je op die manier samen oud mag worden. Heel zeker ga ik daar nog eens terug langs!

Advertenties

11 thoughts on “En zo kreeg de dag een aparte wending…

  1. Wat een bijzondere ervaring! En wat gaaf dat jij zo’n mooi appartement mocht zien! Boeit me ook steeds als ik er langs rijdt.
    Leuke belevenis!
    Gr. Claudia

    • Claudia, je hebt er een prachtig uitzicht, dat wel. Maar ik denk niet dat ik er $1,5 miljoen voor neer zou tellen. Als je daar al mee toekomt, want die aan de overkant staan nu $2,2 miljoen. Maar ach, over dergelijke bedragen zullen wij ons hoofd nooit moeten breken!

  2. Wat leuk!!!! zo zie je maar weer. Mooi om zulke verhalen te horen he? Ik had het vorige week met de Fransman die ik bij de fotoclub ontmoette ook. Vind het leuk om te horen, hoe anderen de overstap hebben gemaakt jaren terug.
    Wat geweldig dat zij samen zo nu kunnen genieten van een mooi leven in Canada.

  3. Heel aangename blog om te lezen!

    (even wel corrigeren, Izegem ligt in West-Vlaanderen 🙂 Mijn zus woont er ook)

    • Oh, ik moet toegeven dat ik het niet zelf gaan nakijken ben, en ik dacht dat hij zei Oost-Vlaanderen, hij had het ook heel de tijd over Gent en zo. Maar je hebt volkomen gelijk!

  4. Maakt helemaal niks uit hoor!
    Vind het allemaal sowieso erg aangenaam om te lezen!

    Ben benieuwd naar Amerika, in september 2012 gaan wij voor het eerst naar NY en de jaren daarop zullen we telkens anders reizen naar Amerika maken.
    Heb wel een beetje ‘schrik’ dat ik in de ban van Amerika zal geraken en naar daar zal willen verhuizen. Haha =)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s