Eerbetoon aan Jack Layton op Nathan Philips Square

Maandag zag je dus al de mensen spontaan samenkomen op Nathan Philips Square (het plein voor het stadhuis), om hun eer te betonen aan Jack Layton. Ondertussen zijn mensen met krijt allerlei boodschappen neer beginnen schrijven op het plein. Door de regen waren deze ochtend veel van de boodschappen weggevaagd, maar niet getreurd: zoveel mensen komen langs, dat alles momentelijk weer volgeschreven was.
Opvallend veel jongeren ook, op het plein. Ook opvallend waren de teksten in allerlei talen. Zelfs in het Nederlands! Een impressie van deze namiddag:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

De man krijgt zaterdag een staatsbegrafenis. Een eer die eigenlijk enkel de eerste minister zou toekomen. Maar premier Stephen Harper heeft beslist deze ook aan zijn grote rivaal Layton te geven. En de CN Tower zal zaterdagavond bij wijze van eer in het oranje verlicht worden (de kleur van de NDP).

Erwin en ik waren nog eens afgezakt naar Toronto, in deze laatste week van zijn vakantie. Die vakantie heeft hem deugd gedaan.
Eerst zijn we gaan eten in Saint Lawrence market, en dan hebben we daar natuurlijk ons vertrouwde rondje gedaan. Zo zijn we naar huis gekomen met Old Amsterdam kaas, nog wat parmezaanse kaas, en kon ik het ook niet laten om een hamhock te kopen, zodat ik morgen snert ga maken. Jaaaa, ik weet het, het is zomer. Maar ik vind snert zoooo lekker.
Enkele dagen geleden schrok ik me trouwens een ongeluk toen ik in de Walmart kwam. Natuurlijk kom je nu eerst langs de rekken van de ‘terug naar school’ spullen. Maar daarnaast stonden er dus ook al heel wat spullen voor Halloween!!! Dat wil zeggen herfst. En dat wil ik nog niet!!! In de boekjes overal artikels over het herfstklaar maken van je tuin en je gazon. Zucht. En vandaag in de krant dan weer een artikel over dat je nu al best je sneeuwruimer even zijn onderhoud laat geven, zodat je bij de eerste sneeuwval niet in de problemen geraakt.Nog diepere zucht.
Bij deze een boodschap aan ieder die het aanbelangt: HET IS NOG ZOMER!
EN IK WIL NIETS HOREN OVER HERFST, LAAT STAAN OVER DE WINTER!!!

Advertenties

Jack Layton (1950-2011)

Als kersverse immigranten hebben we vrij snel kennis gemaakt met de politiek in Canada, want op 2 mei waren het hier federale
verkiezingen. Mijn ‘geloof’ in hoe het allemaal gaat heeft in de loop der tijd wel wat flinke deuken gekregen, o.a. toen ik via mijn werk voor Eduratio af en toe zag welke spelletjes er uit het zicht van de kiezers achter de schermen voltrokken. Maar toch blijft die politieke wereld me wel boeien.

Eigenlijk hebben we hier 3 partijen die het federaal gezien tegen elkaar opnemen:
–      de conservatieven van huidige premier Stephen Harper (sinds 2006 aan de macht, bestempeld als zijnde ‘rechts’)
–      de liberalen met de academicus Michael Ignatieff als boegbeeld (centrumpartij, of centrum/links)
–      de NDP, the New Democratic Party, met tot maandagochtend Jack Layton als charismatische boegbeeld (social-democraten)

Qua politieke voorkeur neig ik helemaal niet naar socialisme, maar de eerste bedenking die ik mij gemaakt heb toen ik Jack Layton hier bezig zag, is dat ik, ondanks het feit dat ik me niet kan vinden met zijn partij, wel respect heb voor die man als politicus.
(laat me dan toch mijn natuurlijke cynisme geen oneer aandoen en zeggen dat dit beeld natuurlijk ook kon veranderd zijn als ik hem ooit achter de schermen bezig had kunnen zien, zoals de Belg Frank Vandenbroucke er ooit voor gezorgd heeft dat het socialisme nog verder van mijn bed kwam te liggen dan dat het ooit tevoren gelegen had 😉 ).

Jack Layton was een echte leider voor zijn partij, iemand die in staat was om het volk aan te spreken. Hij kwam heel vriendelijk en positief over. Ik had van hem altijd het beeld van de vent waar je op cafe eens een babbeltje mee maakt en waarna je besluit dat het “nen toffe pe” is.
 (Layton en zijn vrouw)

Bij de start van de verkiezingen ging het hier tussen de conservatieven en de liberalen. En plots is het NDP onder leiding van Layton op beginnen rukken, en zijn zij er in geslaagd om de meeste zetels ooit uit hun geschiedenis te pakken te krijgen. Niet genoeg om de meerderheid te vormen, maar zeker voldoende om nu de officiele oppositie te zijn, als 2de grootste partij van Canada.
Allemaal dankzij die sterke vertoning van Jack Layton.

Dat was dus mei. Maar op 25 juli kwam er plots een persconferentie waarop een vermagerde Layton verscheen, die met een gebroken stem aankondigde dat de prostaatkanker die hem eerder getroffen had eigenlijk genezen was, maar dat de dokters een nieuwe kanker bij hem gevonden hadden. En dat hij zich nu tijdelijk terug ging trekken als leider van de partij om volop aan zijn herstel te
werken, zodat hij in september terug paraat kon staan voor zijn volk.

Maar deze strijd heeft hij ondanks zijn positivisme niet kunnen winnen, en maandagochtend werden we wakker met het nieuws over zijn overlijden.
Maandagnamiddag was ik in Toronto, en op het Nathan Philips square, aan het stadhuis, begonnen zich vroeg in de namiddag heel wat mensen te verzamelen. Allemaal met spandoeken, posters e.d. ter nagedachtenis aan Jack Layton. Tot laat in de namiddag hebben ze daar gestaan.
Dit is echt zo’n figuur waar mensen op stemden omwille van hem als persoon.

(foto genomen van op het dak van Nathan Philips Square, waar ik met kersvers immigrant Natasja stond te kijken naar wat er zich beneden afspeelde)

Van overal zie je eerbetoon aan hem verschijnen, de kranten staan er vol van,
sociale media ook. Ook de zeer hechte en liefdevolle relatie die hij had met
zijn vrouw Olivia wordt vaak beschreven. Zij waren partners-voor-het-leven…
Het zal voor haar dan ook heel hard zijn om vanaf nu zonder Jack aan haar zijde
verder te moeten.

Meer nog vraag ik me af hoe het nu verder gaat met de NDP. Want hij had als interim opvolger Nycole Turmel aangeduid, maar het zou mij echt verbazen indien zij er in zou slagen om zelfs maar in zijn schaduw te komen!
Als ze slim zijn, dan zetten ze terug in op Jack Layton. Zijn overleden ligt nog vers in het geheugen, en dat gaat stemmen kunnen krijgen. Zes oktober zijn het hier provinciale verkiezingen.
Ik ben benieuwd of we Jack Layton’s ‘Letter to Canadians’ nog gaan zien opduiken in de komende verkiezingen.

 

En voor het geval het nieuws Europa al heeft bereikt: we hebben hier niets gevoeld van de aardbeving, al zien we wel berichten komen van mensen overal rondom ons die het wel gevoeld hebben (Guelph, Richmond Hill, Toronto….)

 

African Lion Safari

Om 10am kwamen Chris en Liliane ons ophalen en reden we naar de African Lion Safari in Hamilton, hier 45 minuten vandaan. We bleken niet de enigen te zijn met dit idee, het was aanschuiven om op de parking te geraken.
Na het parkeren van de auto zijn we onmiddellijk naar de winkel gegaan waar we kaarten konden kopen om met de bus door het safaripark te rijden. We kennen de verhalen over de apen die graag souvenirs van je auto hebben, dus dat risico wilden we niet  nemen. Trouwens, met de bus heb je ook een veel beter zicht op de dieren. Immers, je moet in 2 rijen rijden met de auto’s (op 2 rijstroken naast elkaar), dus als je de auto bent die aan de andere kant staat van de dieren, dan zie je niet zoveel. Met de bus kom je boven die auto naast je bovenuit, dus je hebt een mooi zicht op de dieren.
Ruim een uur duurde deze tocht, en we zagen heel wat dieren. Het was geleden van toen Dario nog een kleutertje was dat we zoiets gedaan hadden, in de Beekse Bergen in Hilvarenbeek (Nl).

Een beperkte selectie uit de meer dan honderd foto’s van vandaag:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We zagen ook nog een Takin. Nog nooit hadden we van dit dier gehoord, noch hadden we het ooit gezien: een Takin. Dit is een Chinees dier. Spijtig genoeg is mijn foto mislukt, dus ik leen er even eentje van het internet:

Ook zagen we nog een aantal Mennonieten. Niet verwonderlijk, we zitten hier immers vlak bij de streek waar zij leven (Saint Jacobs/Waterloo).

Voor diegenen die zich afvragen hoe je het verschil ziet tussen Amish en Mennonieten: Amish mannen moeten een baard laten groeien zodra ze trouwen, Mennonieten niet. Ook zijn Mennonieten veel ‘wereldser’, je zal hen dus echt wel zien reizen en naar toeristische attracties zien gaan.

Ook vraag ik me al een tijdje iets af i.v.m. bepaalde hoofdbekledingen die ik hier zie. Ik ken de tulband die de Sikhs hier dragen. Maar vaak zie je ook een soort van ‘smurfenmuts’ (en ik bedoel dit echt niet beledigend, ik weet alleen niet hoe ik het anders moet omschrijven). Aanvankelijk dacht ik dat dit de voorloper van de tulband was die dus door de kleine jongetjes gedragen werd. Maar ik ben ook al een aantal keer een aantal mannen tegengekomen die toch geen kleine jongetjes meer zijn, en die toch nog die ‘smurfenmuts’ dragen. Zouden ze pas de tulband mogen dragen vanaf het moment dat ze gehuwd zijn? Of is dit nog iets anders? Vroeg of laat zal ik wel eens in omstandigheden zijn waarin ik dit op een respectvolle manier aan deze mensen kan vragen. Maar ondertussen is er hier misschien iemand die mij het antwoord kan geven? Ik heb het over deze dingen:

En tot slot nog even onze favoriet in aktie: de Bald Eagle (Amerikaanse zeearend) in aktie:


Het was een prachtige dag!

Morgen lassen we nog eens even een rustdag in. Maandag gaan we naar Toronto, waar we met Natasja en Andrew afgesproken hebben, twee kersverse immigranten die we hier vorig jaar (toen we zelf nog maar net toegekomen waren) ook al hebben mogen verwelkomen. Maar nu zijn ze officieel ‘geland’, om te blijven.
(@Natasja: ik wou hier de link naar jullie blog plaatsen, maar ik zie dat je het nog hebt over de sneeuw in Nederland… Updaten dus! 😉 )

 

Elora Gorge

Dit was echt wel de week van de mislukte uitstapen. 😦 Nadat we dus eerder deze week al pech hadden dat er geen water in de watervallen zat, hadden we gisteren ook weer pech.
We reden naar Elora, een oud stadje. Best een gezellig stadje. Maar we verloren er een half uur door te zoeken naar een adres van het Information Centre terwijl we zowat alles huisnummers vonden in de straat behalve diegene die op het internet stond. Een bankdirecteur van de TD Bank -waar ik toevallig geld ging tappen- vroeg me of hij me nog ergens anders mee kon helpen, dus ik zei hem wat ik zocht. Die man is dus zelfs mee op straat gelopen om te gaan kijken en zo. Hoe vriendelijk! En hij verwees ons dan maar naar het Civic Centre. Daar vonden we ook wat brochures maar niet diegene die ik zocht.
Ondertussen was het bijna middag, dus besloten we maar te gaan eten bij Corck, dat zag er gezellig uit en er zat best wat volk op het terras. Nou, we hadden misschien dan toch maar beter dat pannenkoekenhuis even verderop gekozen, want we hebben hier maar liefst 1,5 uur gezeten! Neen, we namen geen 3-gangen menu: Dario had een Ceasar Salad, Erwin een wrap met kip en ik een ‘heirloom tomato salad with bocconcini’. Maar het duurde en duurde, en ik had ondertussen krampen van de honger. En toen brachten ze dit:

Jaja, ik kreeg maar liefst 5 schijfjes tomaat met een ietsie pietsie mozarella en 3 blaadjes basilicum. Even had ik nog de idee dat ze nog een schoteltje salade gingen komen brengen, maar neen, dat was ijdele hoop. Het was lekker, daar  niet van. Maar kan je zoiets nou een ‘salad’ noemen (het stond opgelijst bij de Ceasar Salad)? En zouden 5 schijfjes tomaat niet beter passen bij je voorgerechten ipv bij de salads? Mijn $9 salad was dus snel op, en zwaar teleurgesteld en eigenlijk best wel boos ben ik naar de overkant van de straat gegaan om bij de bakker (die tevens ‘spychic reader’ bleek te zijn) 2 croissants te gaan kopen en die ostentatief  en smaakvol op te eten. Ik had samen met mijn tafelgenoten gedaan met eten.

Toen wandelden we naar het park, want op een plannetje hadden we gezien dat je van daaruit ook zicht had op de waterval. Park bleek midden in een opknapbeurt te zitten, waardoor we ons een weg moesten banen door vochtige kleihopen die aan onze schoenen bleven plakken, om dan tot de constatering te komen dat de doorgang naar het uitkijkpunt afgesloten was. Pech nr. 2.
Ok, terug naar de modder en op naar het volgende. We konden die waterval namelijk, volgens de folders en het internet, ook heel erg goed bekijken vanaf de Elora Mill Inn. Zo gezegd zo gedaan, we wandelen tot daar en zien dit:
Alles hermetisch afgesloten wegens restauratie van deze historische molen… Pech nummer 3 dus.

We besloten dus maar de auto te nemen, en naar het Elora Gorge Conservation Park te rijden. Daar hebben we nog een leuke wandeling gemaakt, maar eigenlijk was ze ook het inkomgeld niet waard. Want… je kan niet eens tot aan de buurt van de waterval wandelen. De Tooth of Time was ook niet te bereiken van daar uit. Er stond ook weer heel weinig water in de rivier dus een ‘woeste’ rivier zagen we niet echt stromen. Wel enkele mooie plaatjes van wat we zagen:
De half droge rivier:



In het dorpje zelf:

Pech nr. 4: ik heb mijn voet, die ik een maand of 2 geleden omgeslagen heb en die nog steeds niet helemaal genezen is, weer omgeslagen. Tranen in mijn ogen, maar achteraf viel het wel mee, het is momenteel niet blauw.

Na de wandeling door de gorge besloten we dan nog even langs een oude brug te rijden die men jaren geleden heeft willen vervangen door een moderner exemplaar, maar waar de bewoners toen protest hebben tegen aangetekend met als gevolg dat de brug herbouwd is naar het oude model. Ik had op  het internet een adres gevonden… en toen bracht de gps ons tot bij de brug die je hier boven op de foto kon zien. Maar wat was het dus niet. Dus ergens op het internet zijn 2 bruggen met elkaar verwisseld geweest in naam… Pech nr. 5.

Op de terugweg kwamen we nog langs dit water:

Dario scoorde in een Iers winkeltje in Elora nog een mooi zilveren hangertje waar hij heel blij mee is.
En wij hebben ons wel geamuseerd gisteren, al zagen we niet echt wat we wilden zien.
Besluit: we betalen dit seizoen geen inkomsgeld meer voor een park. Inmiddels hebben we onze jaarpas van de Halton Conservation Authority, waarmee we gedurende een jaar lang gratis in 6 parken hier in de regio binnen mogen, en 3 daarvan hebben we al bezocht en die waren echt wel de moeite waard.

Vandaag waren we op de BBQ uitgenodigd bij een ex-collega van Erwin. ’t Was heel gezellig, zij woont hier eigenlijk vlakbij (6 minuten rijden). Maandag start ze in een nieuwe job bij de Toronto Stock Exchange. Best wel spannend voor haar!

En morgen gaan we naar de African Lion Safari. Ben benieuwd! Het zal in ieder geval weer warm genoeg zijn, tegen de 30 graden…

Huwelijksverjaardag – Watervallenjacht

Vandaag 19 jaar geleden zijn we getrouwd. Op zich voor ons niet echt heel speciaal, want er zijn zoveel momenten waarop we ons realiseren hoe gelukkig we zijn om elkaar gevonden te hebben. We hebben het dus niet speciaal gevierd. Alhoewel, terwijl ik dit bericht schrijf realiseer ik me dat we dus getrouwd zijn terwijl we met een salonboot de Leie af aan ’t varen waren, ergens in de buurt van Sint-Martens-Latem (Gent). We brachten die dag dus door op het water. En naar dat water ben ik vandaag, in min of meerder mate, ook op zoek geweest. 😉
We zijn namelijk eens op ontdekking gegaan naar de vele watervallen die Hamilton heeft. Want iedereen kent natuurlijk de gigant even verderop, in Niagara. Maar dichterbij zijn er ook heel veel, op de Niagara Escarpment.
Stopplaats 1 was niet aan echte watervallen, maar aan Lower en Upper Hopkins Cascades. Die we niet gevonden hebben. Ten eerste omdat het plan dat we op het internet gevonden hadden van geen meter klopte (als we hadden moeten parkeren waar daar de parking stond aangegeven, dan hadden we eerst een vangrail moeten rammen en zelfs dan hadden we nog wat serieuze bomen moeten omzagen om de auto er tussen geperst te krijgen. Gelukkig parkeerde Erwin netjes op de kleine gravel parking die aan de overkant van de straat lag.
We hebben er een deel van de Bruce Trail gelopen. Wel heel speciaal, in die zin dat het heel erg steil omhoog ging en dat het paadje smal was en bezaaid was met kleine en grotere rotsen. Op de foto hier krijg je een indruk, al ben ik er niet in geslaagd om vast te leggen hoe steil het was:

Erwin was dus al aan ’t lachen met mijn watervallen die niet te vinden waren. We hebben zelfs geen water gehoord of gezien…

Dus reden we een stukje verder, naar de Borer’s Falls. Dat is een Echt Waterval die bijna 18 meter hoog is en 6 meter breed! We parkeerden de auto en wandelden weer een klein stukje langs de Bruce Trail (straks kan ik stoer zeggen dat ik tientallen kilometers van de Bruce Tail bewandelde!). Oh jee oh jee, had ik toch weer even een “help ik heb hoogtevrees” momentje, en dat was jaren geleden! Dacht echt dat ik er vanaf was. Maar het paadje liep parallel met de weg, en er was een smalle betonnen richel waar je over moest gaan. Vlak voor het smalle stuk dacht ik daar toch ook een stuk betonrot te zien waar het beton weg was en je dus het ijzer in het resterende beton zo zag zitten. Slik. Was dat richeltje wel stevig genoeg? Zo lang ik gewoon maar recht voor mij keek viel het best goed mee. Maar als ik zo zijdelings rechts keek…. Aaaahhhh! Diep diep diep! Vooral dus niet wandelen en kijken tegelijkertijd. Neem me niet kwalijk, maar ook daar heb ik geen foto gemaakt. Was op de heenweg te druk bezig met me te verwonderen over het feit dat die hoogtevrees dus echt nog wel in me zit, en op de terugweg te druk bezig met schietgebedjes dat ik heelhuids de overkant zou halen. [nota aan mezelf: doe niet onnozel! Dat smalle stukje was waarschijnlijk niet eens 10 meter lang]
Op een veiliger plekje maakte ik deze foto:

Je ziet dat het daar dan toch ook wel heel diep is he, onder mijn voeten?!

Op weg naar deze waterval moesten we er eigenlijk ook nog 2 andere zien: de (little) Rock chapel Falls (maar ik had gelezen dat die aan ’t opdrogen was) en de Lower Borer’s Falls. Geen van beide gezien. Ook niet echt iets gezien dat je ‘rivier’ zou noemen.

We komen dus bij de grote Borer’s Falls aan, echt letterlijk er bovenop! Dat bemoeilijkt het zich op de waterval natuurlijk wel… En aangezien de rivier zo laag stond, zijn we gewoon door de rivier naar de overkant kunnen waden zonder ook maar 1 natte teen op te lopen:

Daar kregen we een klein beetje een zicht op de waterval, maar het was “gene vette”, om het op zijn Kempisch te zeggen. Onze douchekop geeft meer water af!
Ik heb een poging gedaan om de ‘waterval’ vast te leggen op foto… Als je heel goed je best doet, dan zie je dat er een waterstraaltje naar beneden sijpelt op deze foto:

Ok, nu moest ik het wel toegeven: we hadden gewoon een heel slecht jaargetijde gekozen om watervallen te gaan bekijken. Het is hier al maanden droog en warm, en daar hebben ook de riviertjes last van. Dat zie ik ook heel duidelijk aan de Sixteen Mile Creek hier in Oakville: ik zie rotsen bloot liggen in het midden van de rivier die ik daar dus in maanden niet heb zien liggen omdat ze in de winter onder water staan.
Om je een idee te geven: de Rock Chapel Creek die de Borer’s Falls van water voorziet is dus droog. Heel. Erg. Droog. De foto hier boven, waar Erwin door de rivier wandelt, toont dat al aan. En dit is het zicht op de “rivier” beneden aan de waterval:

Op dit punt werd dus beslist om “ontdek de watervallen” uit te stellen tot in de herfst. (als het dan maar niet te glad is om over die richel te lopen!)

We zijn nog naar Hamilton zelf doorgereden om bij de Toeristische Dienst wat folders te gaan halen. En mijn eerste indruk van downtown Hamilton is niet zo geweldig. Ik vond er ‘raar volk’ rondlopen, er stonden een stuk of 3 stakerspiketten, … Sommige gebouwen waren wel knap en zo, maar zit je 1 zijstraat verder dan King Street of Main Street, dan zie je heel wat gebouwen die serieus onderhoud nodig hebben. Heel het sfeertje vond ik niet echt “hier komen we nog eens naartoe!”. Waarschijnlijk gaan we er ooit nog wel eens komen, en ik ben benieuwd of ik het dan ook terug zo ervaar.

Vanavond zijn we nog lekker mijn z’n tweetjes uit gaan eten. Onze zoon was druk bezig en bleef liever thuis met een pizza in de oven… Tja, dat heb je he met tieners in huis!

En tot slot nog 2 fotootjes die ik gemaakt heb hier in de straat toen ik vanavond naar de brievenbus wandelde. Vond die wolken en de kleuren toch weer zo speciaal…

Cheltenham Badlands en Belfountain Conservation Area

Vandaag zijn we naar de Cheltenham Badlands gereden, in Caledon. Weerom een fijn ritje door het glooiende landschap.

De Badlands zijn dus een soort van ‘steenwoestijn’ pal naast de weg. Met een opvallende rode/roestachtige kleur.
Toen men begin jaren 1900 al het bos en de begroeiing weghaalde om er de kuddes te laten grazen, vond er een
erosie plaats die niet meer te stoppen was en waardoor deze onderliggende grondlaag boven kwam liggen. De rode kleur komt door de hoge gehaltes van ijzeroxide in de grond. Hier en daar zie je er een groenachtige waas door lopen, wat komt door de doorsijpeling van water.

Geniet van de foto’s:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het is een vrij klein gebied maar echt wel de moeite waard om eens langs te rijden. Je waant je net op Mars. 😉

Nadien reden we door naar het nabijgelegen Belfountain Conservation Area.
Dit domein was aanvankelijk de eigendom van Charles W. Mack, een filantroop die tevens de uitvinder was van de rubberen stempels. Hij had hier zijn zomerhuis. En zoals het een uitvinder  zal betamen, ga ik er van uit dat die man veel verbeelding had. Immers, hij bouwde een dam die een waterval creeerde die hem deed denken aan de Niagara Falls:
Een goed gedacht is veel waard zeker? Doet mij eerder denken aan de watervallen van Coo.

We maakten een fijne wandeling door het zeer kleine park, en verlieten al snel de trails van het park om verder te gaan op de Timble Trail, een onderdeel van de Bruce Trail.

 

 

Alhoewel we een fijne wandeling gemaakt hebben, viel het park mij een beetje tegen. Zeker omdat je hier $4.75/persoon toegang voor moet betalen. Waarschijnlijk zijn we te erg verwend geweest met Lake Crawford
en Mount Nemo, waar je ook zo’n bescheiden bijdrage levert maar waar het allemaal toch een stuk meer de moeite is.

Maar ach, we hebben weer een stukje gebouwd aan onze culturele en toeristische kennis van de streek, en we hebben een fijne dag gehad. En dat is natuurlijk ook wel wat waard! Geniet ook hier maar mee:

Eigenlijk waren we ook van plan om na onze uitstap met Erik en Claudia af te spreken om ergens samen iets te gaan eten. Maar spijtig genoeg voelt Claudia zich al 2 dagen helemaal niet goed, dus dat etentje hebben we maar tot nader te bepalen datum uitgesteld. Hopelijk voelt ze zich snel beter!

Ondertussen ga ik eens buiten piepen of ik nog iets kan zien van de Perseïden meteorenzwerm . 
Gisteren was het bewolkt en gaf de (bijna volle maan) te veel licht af. Misschien heb ik nu wat meer geluk…

Dario en de TOEFL test

Ik denk dat ik het al wel eens gedeeltelijk beschreven  heb op dit blog, maar voor de volledigheid:

Als je hier in Ontario naar de universiteit wilt, en je bent geen native speaker en je hebt de afgelopen 3 jaar niet volledig Engelstalig onderwijs genoten, dan moet je een taaltest afleggen. De test die daarvoor in Noord-Amerika het meest gekend en aanvaard is, is de TOEFL (Test of English as a Foreign Language).

Hier in de streek kan je blijkbaar enkel nog maar de Internet Based Test (iBt) afleggen. Je moet daarvoor naar een door die TOEFL organisatie erkende locatie gaan (in ons geval een college in Mississauga, dat was de dichtsbijzijnde voor de datum die Dario wou). Hij moest vorige vrijdag daar zijn om 7.30u ’s morgens, de test zelf begon dan om 8.00u en zou duren tot 12.30u. Om 11.30u belde hij me al dat hij klaar was, dus dan ben ik hem maar snel gaan ophalen. Volgens hem was het “best goed” gegaan…
Maar daar waren wij als ouders nog niet zo gerust in, want echt veel heeft hij er niet voor gedaan. We hadden dit boek aangeschaft:


En daar heeft hij in gelezen en wat oefeningen uit gemaakt om zich de format van de test eigen te maken, en dat bleek heel goed te gaan.
Nu circuleren er op het internet woordenlijsten met wel 1000, 3000 of 5000 woorden die je moet kennen om de TOEFL af te leggen, zie je hier oproepen verschijnen van mensen die studiegroepjes willen samenstellen om samen te oefenen (maanden aan een stuk) en kan je dus ettelijke 1000-den dollars uitgeven aan prep courses voor deze test. Dus heel erg gerust waren wij er als ouders toch niet in dat het lezen van het boek en het maken van wat oefeningetjes voldoende zou zijn…. Dus de afspraak was dat, als hij niet voldoende punten zou scoren, hij de herkansing zelf moest betalen ($255).

De test zelf bestaat uit de klassieke 4 onderdelen: Reading – Listening – Speaking – Writing
Op elk onderdeel kan je maximaal 30 punten score, dus 120 is de totaalscore die je kan behalen.
Elke universiteit legt andere eisen op qua score die je moet halen om toegelaten te worden zonder dat je een extra Engels programma voor anderstaligen volgt. We zagen eisen die lagen tussen de 88 en de 100.
Op de dag van het examen waren er 30 mensen die de test af kwamen leggen in dat college. Dario was de jongste, sommigen waren er al voor de 3de keer… (heel erg bemoedigend om te horen. NOT!)

Maar om het lange verhaal kort te maken: deze ochtend, net toen we op het punt stonden om te gaan shoppen (we hadden gisteren aan het station elk een kortingsbon van $10 gekregen van Oakville Place, de locale mall, en Dario en ik hadden beiden wel iets op ons wenslijstje staan), kwam de mail van de organisatie binnen dat de testresultaten bekend waren…
Op Reading en Speaking behaalde hij de maximumscore (30 punten)
Op Listening 29 punten, en op Writing 28 punten.
totaalscore was dus 117! Meer dan dik in orde voor elke universiteit in Canada.

We zijn dus in een zeer gelukkige bui gaan shoppen. Papa heeft zijn bon aan zoonlief afgestaan, en deze heeft daarmee een game gekocht (waar we dan 8 dollar van hebben bijgelegd). En ik heb in The Bay nog een leuk zomerponnetje gekocht, wat in de solden was en dit weekend nog eens -40% extra kreeg. Nadat ik mijn bon ingewisseld had, moest ik ook niet eens $10 opleggen. Leuk om zo het weekend in te springen!
(en dan nog niet te denken aan de duizenden dollars die we niet hebben moeten uitgeven aan zo’n dure voorbereiding voor de TOEFL test!)

Voor diegenen die bekend zijn met deze TOEFL test, maar nog niet met de cijfers van de iBt: de score komt overeen met 287 (van de 300 putnen) op de Computer Based test, en met een score van 663 (van de 677 punten) op de paper based test.