Jack Layton (1950-2011)

Als kersverse immigranten hebben we vrij snel kennis gemaakt met de politiek in Canada, want op 2 mei waren het hier federale
verkiezingen. Mijn ‘geloof’ in hoe het allemaal gaat heeft in de loop der tijd wel wat flinke deuken gekregen, o.a. toen ik via mijn werk voor Eduratio af en toe zag welke spelletjes er uit het zicht van de kiezers achter de schermen voltrokken. Maar toch blijft die politieke wereld me wel boeien.

Eigenlijk hebben we hier 3 partijen die het federaal gezien tegen elkaar opnemen:
–      de conservatieven van huidige premier Stephen Harper (sinds 2006 aan de macht, bestempeld als zijnde ‘rechts’)
–      de liberalen met de academicus Michael Ignatieff als boegbeeld (centrumpartij, of centrum/links)
–      de NDP, the New Democratic Party, met tot maandagochtend Jack Layton als charismatische boegbeeld (social-democraten)

Qua politieke voorkeur neig ik helemaal niet naar socialisme, maar de eerste bedenking die ik mij gemaakt heb toen ik Jack Layton hier bezig zag, is dat ik, ondanks het feit dat ik me niet kan vinden met zijn partij, wel respect heb voor die man als politicus.
(laat me dan toch mijn natuurlijke cynisme geen oneer aandoen en zeggen dat dit beeld natuurlijk ook kon veranderd zijn als ik hem ooit achter de schermen bezig had kunnen zien, zoals de Belg Frank Vandenbroucke er ooit voor gezorgd heeft dat het socialisme nog verder van mijn bed kwam te liggen dan dat het ooit tevoren gelegen had 😉 ).

Jack Layton was een echte leider voor zijn partij, iemand die in staat was om het volk aan te spreken. Hij kwam heel vriendelijk en positief over. Ik had van hem altijd het beeld van de vent waar je op cafe eens een babbeltje mee maakt en waarna je besluit dat het “nen toffe pe” is.
 (Layton en zijn vrouw)

Bij de start van de verkiezingen ging het hier tussen de conservatieven en de liberalen. En plots is het NDP onder leiding van Layton op beginnen rukken, en zijn zij er in geslaagd om de meeste zetels ooit uit hun geschiedenis te pakken te krijgen. Niet genoeg om de meerderheid te vormen, maar zeker voldoende om nu de officiele oppositie te zijn, als 2de grootste partij van Canada.
Allemaal dankzij die sterke vertoning van Jack Layton.

Dat was dus mei. Maar op 25 juli kwam er plots een persconferentie waarop een vermagerde Layton verscheen, die met een gebroken stem aankondigde dat de prostaatkanker die hem eerder getroffen had eigenlijk genezen was, maar dat de dokters een nieuwe kanker bij hem gevonden hadden. En dat hij zich nu tijdelijk terug ging trekken als leider van de partij om volop aan zijn herstel te
werken, zodat hij in september terug paraat kon staan voor zijn volk.

Maar deze strijd heeft hij ondanks zijn positivisme niet kunnen winnen, en maandagochtend werden we wakker met het nieuws over zijn overlijden.
Maandagnamiddag was ik in Toronto, en op het Nathan Philips square, aan het stadhuis, begonnen zich vroeg in de namiddag heel wat mensen te verzamelen. Allemaal met spandoeken, posters e.d. ter nagedachtenis aan Jack Layton. Tot laat in de namiddag hebben ze daar gestaan.
Dit is echt zo’n figuur waar mensen op stemden omwille van hem als persoon.

(foto genomen van op het dak van Nathan Philips Square, waar ik met kersvers immigrant Natasja stond te kijken naar wat er zich beneden afspeelde)

Van overal zie je eerbetoon aan hem verschijnen, de kranten staan er vol van,
sociale media ook. Ook de zeer hechte en liefdevolle relatie die hij had met
zijn vrouw Olivia wordt vaak beschreven. Zij waren partners-voor-het-leven…
Het zal voor haar dan ook heel hard zijn om vanaf nu zonder Jack aan haar zijde
verder te moeten.

Meer nog vraag ik me af hoe het nu verder gaat met de NDP. Want hij had als interim opvolger Nycole Turmel aangeduid, maar het zou mij echt verbazen indien zij er in zou slagen om zelfs maar in zijn schaduw te komen!
Als ze slim zijn, dan zetten ze terug in op Jack Layton. Zijn overleden ligt nog vers in het geheugen, en dat gaat stemmen kunnen krijgen. Zes oktober zijn het hier provinciale verkiezingen.
Ik ben benieuwd of we Jack Layton’s ‘Letter to Canadians’ nog gaan zien opduiken in de komende verkiezingen.

 

En voor het geval het nieuws Europa al heeft bereikt: we hebben hier niets gevoeld van de aardbeving, al zien we wel berichten komen van mensen overal rondom ons die het wel gevoeld hebben (Guelph, Richmond Hill, Toronto….)

 

Advertenties

One thought on “Jack Layton (1950-2011)

  1. Mooi geschreven blog Elke! We liepen vandaag weer over Nathan Philips Sq. en er was nog veel volk bijeen en de tegels raken steeds voller met de geschreven teksten op de tegels. Wij vonden het erg gezellig gisteren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s