Nog niet meer nieuws

Vorige week heb ik een mailtje gestuurd naar de Humane Society, met de vraag hoe het ondertussen met ons raccoontje is en of ze ons een schatting van de kosten konden geven zodat we konden sponsoren. Aangezien ik vandaag nog geen antwoord had gekregen, heb ik maar eens gebeld. Maar je krijgt dan zo’n bandje dat zegt dat ze ontzettend veel oproepen krijgen, en dat je dus je boodschap in moet spreken zodat ze je binnen het uur terugbellen. Tenzij je een noodgeval hebt (animal in distress), dan mag je op 7 drukken. Ikke dus beleefd ingesproken. We zijn nu meer dan 10 uur later, en ze hebben nog niet teruggebeld. ’t Is precies dat ze ons geld niet willen. šŸ˜¦

Thanksgiving is inmiddels al weer achter de rug. We hebben het dit jaar in Guelph gevierd, in het bonte gezelschap van een aantal proffen en phd studenten van deĀ  unief. Lekker en gezellig.
Zaten we toen nog om 8 uur ’s avonds buiten te genieten van het zomerachtige weer, ondertussen zijn de temperaturen met 10 graden naar beneden gedoken. En vandaag en morgen hebben we er ook heel wat wind bij,Ā en veel regen. Guur herfstweer dus.

Advertenties

Foto’s van de raccoon

Dit was dus onze raccoon. Eerst verscholen achter de struiken, daarna tracht hij op het hek te klimmen, waar hij na een hele tijd op geraakt en daar dan blijft zitten. Om nadien naar beneden te komen (vallen), om terug achter een boom in de schaduw te gaan liggen, waar de man van de Humane Society hem dan ook gevangen heeft.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vervolg van de ontmoeting met de raccoon

Deze voormiddag gingen we buiten, want ik moest het laatste deel van het deck nog sealen. Erwin en ik begonnen het dek stofvrij te maken, en ondertussen liep Dusza rond in de tuin. Plots zie ik uit mijn ooghoek een tafereel waarbij mijn hart bijna stil ging staan (of sloeg het net helemaal op hol?): Dusza haar plasweide ligt in de hoek van de tuin en is afgeboord met een klein hekwerk. Pal in de hoek, met de rug tegen het hekwerk van de plasweide en het hoge hek van onze tuinafscheiding staat, helemaal op zijn achterpoten, een raccoon! Het leek haast alsof hij met zijn handen in de lucht stond (“Ik geef me over!”). En onze Dusza? Die stond heel dreigend op 10 cm afstand van de raccoon, met haar tanden ontbloot. Slik! Dus ik slaat een kreeg van paniek. En Dusza begrijpt de paniek in mijn stem, denk ik. Want ze haalt een keer uit naar de raccoon en draait zich om en komt afgelopen.
Erwin en ik staan perplex… die raccoon staat daar nog steeds stomverbaasd, en stuikt dan in elkaar. En plots beseffen we beiden dat het om een ziek dier moet gaan. Immers, het is klaarlichte dag en dit zijn nachtdieren! En in plaats van uit te halen met die scherpe klauwen, leek het dier als aan de grond genageld te staan, echt bang. En nu de dreiging op veilige afstand van haar was, bleef ze nog gewoon in dat hoekje zitten…
Oh sh*t, dat ook nog, een zieke raccoon… Wat moet je daar mee doen? Je kan dat beestje toch niet zomaar daar laten? Niet alleen is het gevaarlijk voor onze hond, maar je wilt een dier ook niet zien lijden.
Maar wat moet je doen? Als nieuwkomer ken je de geijkte wegen van “wat als…” nog niet. HumaneĀ  Society maar bellen? (de Belgische Dierenbescherming) Zij zullen zeker wel weten waar we wel terecht kunnen.
Natuurlijk is het zondag, maar gelukkig is er ook permanent, en voorĀ  ‘animals in distress’ mogen we het noodnummer draaien. Wel, we hadden eigenlijk 2 animals in distress, en ook 2 mensjes die een beetje in distress zaten, dus bellen dat nummer maar. Maar ook dieren nemen niet vrijaf op zondag, er bleken dus diverse oproepen te zijn, en de officers waren allen al op pad, maar ze gingen onze situatie doorgeven.
Ondertussen observeerden wij onze raccoon maar goed. Ik smeet een paar kleine stukjes appel naar het diertje toe. Misschien dat het wel wat wou eten… En zo zouden we hem in onze tuin kunnen houden. Maar het diertje keek er niet naarĀ  om. We bleven op een veilige afstand staan kijken, maar het beestje geraakte toch wel in de stress van onze aanwezigheid, en hij trachtte het hekwerk op te klimmen om uit onze tuin te geraken. Maar het ging zo traag, en halverwege bleef hij helemaal trillend hangen. We dachten dat hij elk moment naar beneden zou vallen. Ocharme. We zijn dan maar naar binnen gegaan. Raccoon is toch boven op het hekwerk geraakt, en bleef daar liggen. Vliegen omzwermden het dier. Hij lag in de volle zon, en het was warm vandaag, 25 graden…
Soms ging hij zo scheef, dat ik echt vreesde dat hij er af ging donderen.
Na een tijdje is hij dan toch het hek af gekomen (of gevallen?), en verschuilde zich gelukkig verder in de schaduw, achter een denneboom. Daar lag hij nog toen die officer van de Humane Society hier toekwam. Een heel vriendelijke jongeman.
Na een korte beschrijving van de situatie (ook van gisterenavond) was zijn eerste bezorgheid of Dusza toch geen vleeswonde opgelopen had wegens besmettingsgevaar. Maar dat was niet het geval. Toen haalde hij een hok, en groot doek (om over het hok te hangen nadat het diertje gevangen was) en zo’n grote stok met een lus aan. Zonder problemen kon hij tot vlak bij de raccoon komen. Het arme beestje hief gewoon zijn hoofdje eens op, maar veroerde zich verder niet. De lus schoof om het dier heen, en toen de officer de lus wat aanhaalde kiste het beest eens, maar dat was meer pro forma dan dat het echt afschrikkend zou werken. Hupsake het hok in, en het doek ging er over.
Een dierenarts gaat nu het dier onderzoeken. Als het te ziek is, dan geven ze het een spuitje. Maar als het dier nog ok is en er met medicatie bovenop zou kunnen geraken, dan brengen ze het over naar een gespecialiseerde opvang om hem daar verder te behandelen, en wordt hij nadien hier in de wijk terug vrijgelaten.
We hopen zo dat we dit beestje straks met meer energie terug in de buurt mogen verwelkomen! Maar eerlijk gezegd vrees ik het ergste, er zat echt niet veel leven meer in….

En dan besef je dat zo’n Humane Society toch ook wel prachtig werk verricht! Ook op zondag. Dit soort organisaties wordt voor een groot deel gedragen door giften en ondersteund door vrijwilligers. Dus in de loop van de komende week ga ik eens langsĀ  om te horen hoe het met “ons” wasbeertje afgelopen is, en wat de behandeling ervan ongeveer kost. Dat zullen we dan maar sponsoren.

Ik heb foto’s, maar ik zal proberen die morgen te plaatsen. Ik ben bekaf, en duik mijn bedje in. Slaapwel!

Spannende ontmoeting!

Als Dusza ’s avonds nog naar haar plasweide gaat, dan ga ik eerst op verkenning; ons deck is verlicht, maar ik doe ook nog de grote tuinverlichting aan, en dan ga ik met een pillicht naar buiten om in de hoeken van de tuin te schijnen en te zien of de kust veilig is. Immers, er zijn hier toch wel een aantal dingen waar we voor uit moeten kijken.
Allereerst hebben we mijnheer of mevrouw konijn, die duidelijk de afgelopen maanden erg gegroeid is, en die dus weer volop aan ons gras komt knagen. Of beter gezegd: aan de klaver die in ons gras groeit. Dusza is ontzettend snel, en die konijnen schieten soms maar wat wild zig-zag in het rond, dus ik had al snel begrepen dat we ontmoetingen in onze tuin moeten voorkomen want dat zou gegarandeerd een keer fout aflopen voor Konijn.
Daarnaast hebben we Cindy, het stinkdier, die onze tuin regelmatig frequenteert. Dagelijks dus. Aan Dusza haar gedrag te zien, wil ze dolgraag vriendjes worden met deze dame. Ik kan me inbeelden dat ze haar leuk vindt, immers, ze hebben zowat dezelfde smaak van jasje en beiden hebben een mooie staart. Maar wij zien dit soort vriendschap niet echt zitten.
Ook hebben we nog eekhoorns, die met de winter in het vooruitzicht de afgelopen week echt massaal aanwezig zijn en overuren draaien. Die behoren voor Dusza tot dezelfde categorie als Konijn: lekker om op te eten of leuk om op te jagen.
Maar vanavond was het nog wat anders…. Dusza gaat dus -nadat ik de tuin inspecteerde- naar haar plasweide. Ze doet haar plasje, en plotst schiet ze als een pijl uit een boog uit haar plasweide, springt ze over de lage omheining van de plasweide, en duikt plat op haar buik onder de omheining! Gelukkig is zij groter dan de ruimte onder de omheining, maar ze deed verwoedde pogingen om er onderdoor te geraken. En ik hoorde allerlei gestommel aan de andere kant maar had niet dadelijk door wat er was. Een kat of zo? Dus ik loop van het deck naar beneden in de tuin, met mijn pillicht, en hoor ondertussen allerlei gekras. Ik schijn met mijn pillicht op het hekwerk rond de tuin, terwijl ik Dusza tracht te overtuigen om haar kop onder het hek onderuit te halen. Maar he, het is een schat van een beest, maar als ze wil geroken heeft is ze echt niet te houden. Heeft ze van kleins af aan gehad, en dat hebben we er nooit uit gekregen. Instinct… In ieder geval trok ik ondertussen grote ogen en sloeg mijn hart een slag over. Want wat zag ik, op een halve meter van mijn neus, ongeveer een meter boven de grond? Klauwen! Hele scherpe klauwen! En die klommen duidelijk naar boven. Heeeeelllp! Raccoon!!!! Maar zelfs de klap op Dusza haar billen weerhield haar niet van haar overduidelijke levensgevaarlijke missie. “Kom, koekjes” roepend, terwijl ik enthousiast richting deck liep deden het ook niet. Ondertussen stak ik snel mijn hoofd binnen en riep ik “Erwin, kom snel, ik zit hier met Dusza en een raccoon.”. Die brak dus ook het wereldrecord van de trap af lopen met 5 tredes tegelijkertijd, en terwijl hij buiten komt en Dusza haar naam roept, denk ik dat ze de paniek in zijn stem hoorde, en kwam ze onder het hek onderuit, plat op haar buik kwam ze tot bij Erwin gekropen. En de raccoon? Die zat dus ondertussen boven op het hek, klaar om aan onze kant van de tuin naar benden te komen!
Dusza snel in veiligheid gebracht binnen. En dan zijn Erwin en ik met het pillicht nog op de raccoon afgelopen. Ik ben zelfs tot op een meter of 2 genaderd. Ik zat hem te bekijken, en hij mij. Hij was duidelijk op zijn gemak nu die dolle hond weg was, en bleef mooi boven op het hek zitten. We zijn uiteindelijk binnen gegaan en ik ben nog een tijd blijven kijken of hij nu in onze tuin ging komen of niet. Ik had hem immers een tijd geleden al eens parmantig over ons deck zien wandelen. Maar een half uur later zat hij nog boven op het hek. En toen ik 10 minuutjes later nog eens ging kijken, was hij weg.
Ik vind zo’n ontmoeting ongelooflijk fascinerend. Maar zolang Dusza buiten rondloopt, vind ik er dus helemaal maar niets aan. Want zij snapt natuurlijk niet dat zo’n beest haar heel erg zou kunnen verwonden met zijn klauwen. En op zich is een raccoon eerder schuchter, maar als zo’n dolle hond op je af komt gevlogen, dan zou je je voor minder bedreigd voelen…
In ieder geval is het dus goed dat we de tuin altijd checken vooraleer we haar buiten laten als het eenmaal begint te schemeren!

Update

En de tijd blijft maar vooruit vliegen! Ook onze weekends zijn druk gevuld. Zo druk, dat Erwin me verzocht heeft om even pauze in te lassen. Hij heeft er behoefte aan om eens even ‘niets’ te moeten doen. Dus voor oktober heb ik maar 1 bezoekje vastgelegd. En natuurlijk zijn er nog wel andere dingen waar we naartoe moeten, zoals woensdag.

Dan is het ‘Student Excellence’ ceremonie op Dario zijn school, en omwille van zijn goede studieresultaten van het afgelopen jaar staat hij op de HonourĀ  Roll, en die studenten krijgen een attest daarvan uitgereikt. Tja, dat moet je natuurlijk gewoon een keer meegemaakt hebben. Je weet niet of hij dit jaar ook weer zo’n goede resultaten heeft. En dan nog: als ze die attesten pas uitreiken in oktober is hij al op kamers, en dan komt het misschien niet meer aan om te gaan.

Voor vanavond hebben we kaarten voor een jazz concert luisteren in The Old Mill in Toronto:
Jay Leonhart met “It’s impossible to sing and play the bass”.
Om een idee te krijgen:
http://www.youtube.com/watch?v=-AfPa1_vOzg

We kennen deze man niet, maar zijn benieuwd. Erwin neemt na het werk de metro naar The Old Mill, ik ga Chris ophalen (die ook mee gaat) en wij rijden met de auto naar ginder.

De afgelopen dagen hebben we niet zo’n leuk weer gehad. Alhoewel, hoor mij zeuren. Eigenlijk moet ik zeggen dat we -naar Belgische normen- normaal weer gehad hebben voor deze tijd van het jaar: temperaturen tussen de 11 en de 16 graden, af en toe eens een regenbui. Grijze wolken.
Ondertussen zie je ook de bomen meer en meer verkleuren, en alhoewel ik me een week of 2 geleden echt nog verzette tegen het idee ‘herfst’, voel ik me er nu helemaal klaar voor. Ik ben potten asters gaan kopen, mooie decoratieve pompoentjes, herfstdecoratie in huis, gezellige kaarsjes,…
Maar ik ga niet zeuren over wat ons vanaf morgen nog een dag of 10 zeker te wachten staat: temperaturen tussen de 19-21 graden, zonnetje,… šŸ™‚

Aangezien Erwin in Toronto zal eten, hebben Dario en ik er van geprofiteerd om iets op het menu te zetten dat papa niet lust: sushi! Smakelijk!