Happy 2013!

Happy 2013

Whatever is beautiful,
whatever is meaningful,
whatever brings happiness,
may it be yours throughout the coming year.

Advertenties

Mijn eerste Canadese politie controle

Afgelopen vrijdag heb ik mijn eerste Canadese politie controle gehad. Nee, ik ben niet aan de kant gezet omdat ik te hard reed. Het was een algemene politie controle in het kader van de ‘R.I.D.E. Campaign’. De locale BOB-actie dus.
Ik was Dario vrijdagavond rond 21.30u gaan afhalen op het station -hij kwam een paar dagen thuis studeren voor Computer Programming- en we waren dus op weg naar huis toen het verkeer plots stopte, vlak voor een bocht. Ik zag vaag het geflikker van blauw/rood licht, dus ik dacht dat er mogelijk een ongeval gebeurd was. Aangezien er 2 auto’s voor mij een vrachtwagen reed, kon ik verder niet veel zien. We schoven dus rustig aan. En plots, vooraleer ik er erg in had, zag ik dus dat iedereen gestopt werd en bezoek kreeg van een politieagent. Ik zag dat hij iets zei, en ondertussen met een zaklantaarn in de auto scheen. Enigzins verbaasd deed ik dus mijn raam open toen ik aan de beurt was. Waren ze op zoek naar een ontsnapte boef of zo? Ik was nog meer verbaasd hoe het er dan aan toe ging! Ik verwachtte een norse “Goedenavond”, gevolgd door een half blaffende “Rijbewijs, identiteitskaart en verzekeringspapieren!”. Zo ben ik dat immers gewoon. Maar in de plaats kreeg ik het vriendelijk glimlachende gezicht te zien van een politie-agent, die me allerhartelijks een goede avond toewenste, gevolgd met “Hebt u alcohol gedronken of andere middelen gebruikt die mogelijk uw rijgedrag negatief beinvloeden?”. “Neen, mijnheer. Ik ben net mijn zoon gaan ophalen van het station, en we zijn weer op weg naar huis.”. Even was ik bang dat ik alsnog een meer uitgebreidde controle ging krijgen, want ik moest me inhouden om niet echt te gaan lachen. Combinatie van de lichte zenuwen die je toch voelt als men je aan de kant zet (Ik heb toch wel mijn verzekering betaald he? En heb ik die kopie van mijn inschrijvingsbewijs wel terug in de auto gelegd?) + de aangename verrassing die ik had door de vriendelijkheid van de agent. Maar gelukkig had de jongeman door dat ik niet dronken was of half gedrogeerd. En zijn keurende blik op mijn zoon, terwijl het licht van de zaklamp op zijn gezicht scheen, had hem blijkbaar ook niet achterdochtig gemaakt.
Dus reden we verder de donkere avond in, langs de huizen die ondertussen allemaal zo leuk opgesmukt zijn met allerlei kerstdecoraties en sfeervolle lichtjes.
Na meer dan 2 jaar in Canada heb je dus toch nog een “eerste keer” ervaring!