Broodoventje

In Belgie had ik een Panasonic broodoventje waar ik meestal ons brood in maakte, met de mixen van Aveve. Die broden waren zo lekker! Omwille van het verschil in voltage hebben we dat oventje niet mee verhuisd. Gelukkig kregen we hier al snel de tip (van Amanda Diependaal-Bekker, denk ik) om ons brood te kopen bij Cobs Bakery. Het was geen Belgisch brood, maar het was in ieder geval betere kwaliteit dan het brood dat je hier bij de supermarkt kan vinden.


Maar toch, vaak dachten we aan dat lekkere Belgische brood. Ik had allerlei excuses om hier geen broodoventje aan te schaffen: ik vond hier geen brood mixen / ik had al zoveel verhalen gehoord van mensen die zonder broodmix werkten maar die hun oventje na een paar weken de kelder in kieperden omdat het brood maar bleef mislukken / ik vond hier niemand met een broodoventje die haar succesverhalen (recepten!) met me kon delen / de Panasonic was >$200 en dan wil ik dat risico niet lopen. Ik weet het, zwakke excuses. Achteraf bekeken weet ik ook niet waarom ik niet veel eerder de knoop heb doorgehakt.
In ieder geval kwamen we een paar weken geleden toevallig in de Lowe’s voor lampjes voor ons deck toen ik voorbij een broodoventje kwam dat in de aanbieding stond. Een Hamilton Beach voor $60. Geen excuses meer, gewoon meenemen dat ding.
’s Avonds direct beginnen zoeken naar beproefde recepten. (hemeltje, het is duidelijk dat men in Noord-Amerika brood op een andere manier benaderd dan in Belgie, want ik werd overstelpt door recepten voor de meest ‘vreemde’ broden: glutenvrij, kaneelbrood, lookbrood, muffinbrood, fruitbrood, chocolade-en-pistache brood, enz. Maar gelukkig vond ik ook een aantal recepten die aansluiten bij de Vlaamse broodcultuur. En sindsdien ben ik niet meer bij de bakker geweest. Ik heb nu een 3-tal recepten (voor spelt, volkoren en wit brood) die ik afwissel, en ik heb mijn machientje ook al gebruikt om het deeg te maken voor een overheerlijk focaccia brood.
De foto’s op dit blog zijn dus allemaal mijn eigen baksels.
Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn, hahaha!

Advertenties

Welzijnskloof tussen Vlaanderen en Wallonië wordt alsmaar groter

Als ik dit soort berichten lees, dan stel ik me echt wel vragen bij de toekomst van Belgie. Maar meer nog vraag ik me af hoe men ooit twee zulke verschillende ‘volkeren’ in een land heeft willen gieten. Cultureel gezien zijn Vlamingen en Walen gewoon anders. Taalkundig gezien spreken we een taal die niet eens verwant is aan elkaar. En het niveau van ons onderwijs is zo verschillend, waardoor Vlaanderen bij de top van de wereld hoort en Wallonie tussen de ontwikkelingslanden staat in internationale onderzoeken zoals PISA.
En dit artikel uit De Standaard illustreert nog meer verschillen:

Onze Belgische verzorgingsstaat presteert naar Europese normen middelmatig. Dat blijkt uit een studie van de Luikse universiteit (ULG), die De Tijd kon inkijken. Als dezelfde oefening voor de twee landsdelen apart wordt gedaan, blijkt echter dat Vlaanderen aan de Europese top staat, terwijl Wallonië wegzakt naar de staart.

Drie economen van de Luikse universiteit vergeleken de Belgische verzorgingsstaat met andere Europese lidstaten. Ze deden dat aan de hand van vijf criteria: armoede, ongelijkheid, langdurige werkloosheid, voortijdig afhaken op school en levensverwachting.

Uit de studie blijkt dat België is afgezakt naar de middenmoot van Europa. Ons land staat op de 11de plaats in de rangschikking van 27 lidstaten. Als de kostprijs, die de efficiëntie van het systeem weergeeft, in rekening wordt gebracht, zakken we zelfs naar de 19de plaats.

Nog frappanter zijn de resultaten wanneer dezelfde berekening wordt gemaakt voor Vlaanderen en Wallonië. De Vlaamse verzorgingsstaat komt dan uit tussen de toplanden van de Europese Unie. Wallonië zakt nog verder naar beneden en belandt in de kelder van de rangschikking, tussen Portugal en Spanje en niet ver van landen als Bulgarije en Roemenië.

Bovendien blijkt dat de kloof tussen de twee landsdelen op het vlak van sociaal welzijn de afgelopen jaren alsmaar groter werd. Vlaanderen ging er tussen 2003 en 2009 serieus op vooruit, Wallonië boekte daarentegen amper vooruitgang.

‘Explosief’

De economen die het onderzoek uitvoerden, spreken van een zeer verontrustende evolutie: ‘Ook in andere landen vind je waarschijnlijk grote regionale verschillen,’ stellen ze, ‘maar de Belgische politieke context maakt deze groeiende kloof extra explosief.’

 

Weeral een week voorbij…

… een week waarin ik ECHT gedacht had dat we De Brief gingen krijgen. Niet dus.

We hebben wel de eerste bezichtiging van ons huis gehad. Die mensen vonden het huis wel leuk, lijkt me, want:
– ze hebben samen met de makelaar zowat 50 minuten door ons huis en de tuin gelopen
– ik zag die man gisteren met iemand anders (zijn vader?) nog eens terug hier voor de deur stoppen. Ze zijn uitgestapt en zijn op de grond hiernaast gewandeld om van daaruit ook naar het huis te kijken
Maar ik weet dat ze ook naar andere panden gaan kijken zijn. ‘k Weet niet of we moeten hopen dat ze een bod uitbrengen of niet…

Bruisend!

De voorbije paar weken heb ik al een aantal keren gedacht dat ik wel hoogzwanger leek. Niet vanwege mijn dikke buik, maar wel vanwege mijn boost aan energie en de ongelooflijke drang om te gaan poetsen en op te ruimen. “Nesteldrang”. Maar dan in omgekeerde volgorde, want natuurlijk zijn we ons hier niet aan ’t nestelen.

De afgelopen dagen heb ik de dressing helemaal leeg gemaakt. Die wordt volgende week opnieuw geschilderd. De bezetter is gisteren de muur terug egaal komen maken.
En volgende week wordt ook de living en de hall terug opnieuw geschilderd. Dan is alles pikko bello mooi voor de kandidaat-kopers voor ons huis. Deze ochtend heb ik dus de kasten in de living leeggehaald (al het vaatwerk, glazen, zilverwerk,…). Manlief ontmantelt morgen het surround systeem dat in de living staat, want hij vertrekt maandag weer eens naar Amerika. Gelukkig komt vertrekt hij op donderdag al terug en komt hij dus vrijdag weer thuis. Tegen die tijd hoop ik dat de schilder klaar is, en dat ik alle weer netjes ingeladen heb.
En vanaf dan zou er wel eens een kandidaat-koper mogen komen… Ik wil eigenlijk wel eens weten hoe zo’n ‘vreemde’ mensen je huis bekijken, wat zij positief en negatief vinden (en of we daar iets aan kunnen of willen veranderen). Een vriendin die de afgelopen jaren de gang van zaken in het vastgoed in deze regio goed gevolgd heeft (wegens zelf op zoek), heeft eens gekeken, en zij vindt dat we heel goed gepositioneerd zijn met ons huis hier in de streek… Ook de makelaars vonden het allemaal een heel erg aangename woning die werkelijk instapklaar is en een hoge afwerkingsgraad had… Maar hoe zien toekomstige bewoners het huis?

Maar ondertussen bruis ik van de energie! Heerlijk is dat! Lijkt wel of ik de afgelopen 5 jaar in een soort winterslaap heb gezeten. En ach ja, zo ervoer ik het soms ook…

We zijn er nu ook achter dat we iets teveel spullen hebben om in een kleine container te passen. De vraag is nu dus:
– gaan we proberen om 20m3 aan spullen weg te werken, zodat alles in een 20 foot container kan?
– nemen we een 40 foot container (die dan natuurlijk niet helemaal vol is) Moeilijke afweging… We gaan dus eens goed moeten kijken wat we eventueel in geval van nood nog willen achterlaten, om dan te kunnen zien of die spullen de meerkost waard zijn. Dat is dus een werkske voor de komende maanden.
Blijkt dus ook dat het verschepen van je spullen tussen 15 juni en 15 september een aantal honderden euro’s duurder is vanwege het hoogseizoen, iedereen wil dan namelijk verhuizen.
Hopelijk krijgen we de komende maand wat meer zicht op alles (vooral op de datum van ons medisch onderzoek), zodat we wat meer concreet te werk kunnen gaan.

“De buren zijn gek geworden”

“De buren zijn zot geworden” Dat is wat onze buren zondag moeten gedacht hebben toen wij plots met de grasmaaier begonnen rond te rijden. Natuurlijk maaien wij ons gras niet in het putteke van de winter! We waren gewoon begonnen met de tuin een extra beurt te geven.
Zaterdag zijn we eerst in het tuinhuis begonnen; alles wat we de afgelopen 6 jaar niet gebruikt hebben, hebben we naar het containerpark gevoerd.

klaar voor een rit naar het containerparkNadien hebben we ook het terras afgeschuurd, met ons drietjes. Zwaar karwei, maar best wel leuk.
En zondag constateerden we dat er toch nog best wat herfstbladeren op het gras en in de kanten lagen (tja, hoe kan dat ook anders met al die eikenbomen hier?). Dus besloten we die ook op te ruimen. Aanvankelijk gingen we met de bladrijf aan de slag, maar dat ging traag. En toen kreeg ik de idee dat we het met de grasmaaier konden doen als we die op hoogste stand zette. Het karweitje was in een mum van tijd klaar. En de stempel van ‘gek’ hebben we waarschijnlijk even snel verdiend. LOL

Waarom we dat allemaal doen? Omdat ik vandaag de bibbers heb. Deze namiddag komt namelijk de makelaar. We gaan het contract tekenen waarna zij aan de slag gaan om ons huis te verkopen. En hij/zij brengt ook direct de fotograaf mee.
Dus de afgelopen dagen ben ik eens extra kritisch door het huis gegaan, kijkend of het toch niet te rommelig zou zijn. ’t Kwam er op neer dat we voornamelijk de fotokaders weggehaald hebben, en hier en daar een beeldje minder gezet hebben. Volgens de regeltjes moet je de kandidaat-kopers het gevoel geven dat zij zich dadelijk thuis voelen in je huis. En dat is blijkbaar moeilijker als overal foto’s en kunstwerkjes van jouw kind(eren) hangen en staan. Ach, da’s minder werk om af te stoffen de komende tijd. Maar ik zit nu dus nog wel altijd met die bibbers…

Vijf jaar lang zijn we klaar geweest om te verhuizen, maar dit is toch weer anders. Van de afgelopen vijf jaar kunnen we zeggen dat het een droom was, een fantasietje, een soort van spelletje binnen ons gezin waarin we deden alsof we naar het buitenland gingen verhuizen (maar dat in het echt helemaal niet van plan waren). Want uiteindelijk hebben we niets echt ingrijpends gedaan. Meer nog, we kochten 2 jaar gelden nog een nieuw salon en ik een nieuwe auto. Maar nu gaan we onze handtekening plaatsen onder een document waardoor ze ons huis gaan verkopen. Dat gaat dus wel echt heeeeel erg ver. Nu is het helemaal geen spelletje meer. 😉 De generale repetitie is voorbij, nu gaat het voor het echt.
En dan begint die spannende tijd van wachten, hopen op kandidaat-kopers, hopen dat zij een bod doen. Hopen dat dat bod binnen onze normen mag liggen, hopen dat zij de lening kunnen krijgen… En vooral ook hopen dat wij snel ons visum hebben. Bibber de bibber de bibber.

Makelaar nr. 2

Inmiddels is makelaar nr. 2 langsgeweest. En daar had ik al een veel beter gevoel bij! Het is niet zo’n type ‘verkoper’ dat door jou een ongelooflijk hoge verkoopprijs voor te schotelen je wil laten geloven dat *hij* dat voor jou kan gaan waarmaken.
Nu moet ik zeggen dat we met deze man enkele jaren geleden ook al eens contact gehad hebben, net nadat we dachten dat de werkgever ons naar Amerika ging uitzenden. Hij zei dat we het huis ondertussen leuk hebben afgewerkt. Toen hij hier de eerste keer kwam was de tuin nog niet dichtgegroeid, hadden we het terras een de slaapkamers boven nog afgewerkt met de houten planken (zie foto hier onder), hadden we in de grote badkamer nog maar een kunststoffen tablet met 2 lavabo’s ipv nu een gans badmeubel met Dornbracht kraanwerk, waren de slaapkamers nog niet geschilderd noch waren ze voorzien van gordijnen, en hadden we in de wasplaats nog geen kast op maat laten maken.
De prijs die hij voorstelde leek me een stuk realistischer. En ja, natuurlijk werken zij ook met een prijs die je moet vragen en een prijs waarvoor je het effectief zeker moet verkocht krijgen.
Maandag komt er nog een 3de makelaar, en dan hebben we nog een gesprek met de notaris.
Zodra we dan bericht van CIO in Sydney krijgen dat we de bijkomende bewijsstukken mogen opsturen naar de ambassade in Parijs, plaatsen we het huis op de markt. Waarschijnlijk bij makelaar nr. 2.
Of… er zijn ook nog wel vrienden die interesse hebben in ons huis. Zij hebben gevraagd om als eerste de prijs te mogen weten, zodat zij zonder tussenkomst van een makelaar zouden kunnen kopen. Op zich zou het natuurlijk wel leuk zijn als  het huis naar bekenden gaat. Ze hebben ons huis altijd al graag gezien. Maar zelfs wonen ze ook wel heel charmant. Midden in een naburige kleine stad hebben zij het rijtjeshuis van de grootmoeder volledig onder handen genomen, en er echt een heel moderne en gezellig stadswoning van gemaakt. Echt heel leuk!

Huis te koop?

Met onze emigratieplannen in het vooruitzicht, denk je natuurlijk ook aan het verkopen van je huis. Want uiteindelijk heb je geen huis in België meer nodig als je in Canada woont. Een heb je die centen weer nodig om een ander huis te kopen (al zijn we van plan om de eerste 2 jaar te huren). Maar de vraag is: wanneer zet je je huis te koop?

De achtergevel van ons huis, enkele jaren geleden.

De achtergevel van ons huis, enkele jaren geleden.

Ondertussen hebben we tuinpaadjes, een balkon dat met smeedwerk afgewerkt is i.p.v. met houten planken, en wat meer aanplanting hier en daar, zodat de tuin volledig prive is nu, zonder inkijk.)

In theorie kan je natuurlijk best wachten tot je het visum daadwerkelijk op zak hebt. Dan pas ben je immers 100% zeker dat je mag emigreren. Maar in de praktijk is het een beetje moeilijk met die uitvoering want we verwachten ons visum tegen juni 2010 en we zouden onze zoon graag de start van het schooljaar mee willen laten maken, dus dat maakt dat we zomer 2010 willen verhuizen. Nu willen we zeker niet het onderste uit de kan halen wat ons huis betreft, maar een huis in deze prijsklasse staat toch wel vaak 6-12 maanden te koop. En ja, da’s allemaal niet erg als je nog familie in de buurt hebt die ondertussen een oogje in het zeil houden wat je huis betreft, en die af en toe de ramen komen wassen en stofzuigen en snoeien en het gras afrijden en… Maar wij moeten het zonder familie doen. Dus dan wil je het huis liefst niet te lang zo laten staan.

Daarom hebben we voorlopig besloten dat we in januari ons huis op de markt brengen.

Met dat doel is er maandag al eens een makelaar langs geweest om het huis te taxeren. Tjonge tjonge, die kwam af met een prijs!!! Ik zou een gat in de lucht springen als iemand die prijs zou willen geven. Nee, dan spring ik zelfs tot op de maan! Zooo duur!!! Dat was wel op voorwaarde dat we ons tuinhuis verder zouden afwerken. Dit is een gemetst gebouwtje van een 25m2, maar er staat maar een voorlopige deur in (een samenklopsel van allerlei platen) en geen raam (dat gat is gedeeltelijk dichtgemaakt met een plaat). We moeten dus laten vloeren, raam en deur er in, muren laten bezetten en een halve vliering er in laten maken. Nou ja zeg, dat kost echt geen tienduizenden euro’s! Trouwens, ik werk niet graag die dingen af. Want voor ons is het een tuinhuisje, maar de makelaar gaf zelf al aan dat een Nederlander het bijvoorbeeld heel vaak ziet als een gastenverblijf. We hebben immers nog een ruim houten tuinhuis in de tuin staan. En een gastenverblijf werk je toch wel gans anders af dan een tuinberging waar je kruiwagen en de grasmaaier in gaan.

Dus de komende weken komen er nog 2 concurrerende makelaars langs, en ook de plaatselijke notaris. Laat die allen maar eens een schatting maken, en dan zien we wel waar we eindigen.

Best wel spannend!