Papierwerk

Op 27 augustus zullen we 5 jaar in Canada zijn. Terugkijkend naar 5 jaar geleden, zie ik dat we rond deze tijd vol spanning zaten te wachten op onze oproep om de paspoorten naar Parijs te sturen om ons Canadese visum te krijgen.

Bij landing in 2010 kregen we onze Permanent Resident status, en dus de bijhorende kaart (in de Verenigde Staten ook ‘green card’ genoemd). Die kaart is 5 jaar geldig, dus onlangs hebben we weer een hoop papieren in mogen vullen over wat we de voorbije 5 jaar hebben uitgespookt en zo, om een verlenging van die kaart te vragen. Dit is een louter administratief iets, aangezien wij de afgelopen jaren niet iets gedaan hebben dat ons niet meer wenselijk maakt (geen moorden of overvallen gepleegd, en lang genoeg in Canada verbleven om aan te tonen dat we het serieus menen om hier te wonen).
Fotootjes laten maken, $50/persoon betaald, en papierwerk opgestuurd. Wachttijd is rond de 80 dagen.

Zo ziet zo’n PR card er trouwens uit:
CIC_PR-Card_22

Dinsdagavond ben ik ook naar de UPS winkel gereden om een dikker pakket op te sturen: de aanvraag om Canadees staatsburger te worden. Voor ons alle drie.
We konden dit na 3 jaar al doen, maar dan hadden we nog heel wat papierwerk uit België nodig, en daar zagen we wat tegenop. En zo zijn we dus ondertussen bijna 5 jaar verder, en vonden we dat het wel eens tijd werd om er werk van te maken. Zoonlief voelt zich helemaal niet meer verbonden met België, en manlief en ik hebben dat gevoel ook wel maar dan in mindere mate. Aanvankelijk las ik elke dag nog trouw de Belgische kranten, maar nu is dat een snel scannen van de titels geworden, en zelden klik ik nog op het artikel zelf om het te lezen. (schame on me!)
Weer dus een hele stapel papieren invullen en allerlei bewijzen verzamelen (dat we lang genoeg op Canadese bodem verbleven zijn, bewijzen dat we voldoende Engels spreken, dat zoonlief hier naar school gaat (transcripts van school), copies van permanent resident kaarten, al onze paspoorten, copies van onze belastingaangiftes, voor mij bewijs van wettelijke naamsverandering, enz. En dan $630/persoon aan fees en hup de post op. Want per 1 juni is de wet weer eens veranderd, en in plaats van 4 jaar terug te moeten gaan in de tijd met allerlei bewijzen, moet je dan 6 jaar terug gaan. Wat wil zeggen dat we weer Belgische papieren nodig hebben, en dat wilden we natuurlijk vermijden.
Wachttijd voor dit: ongeveer 2 jaar!!! Dan moeten we nog een examen afleggen (dit is de leerstof) en als we dan ondertussen ook nog braaf blijven, dan mogen we ons in 2017 ‘Canadian Citizen’ noemen (en moeten we ook niet meer naar het consulaat in Ottawa als we een nieuw paspoort nodig hebben, omdat we dan gewoon met ons Canadese paspoort kunnen reizen. Wel zouden we in theorie onze Belgische identiteitskaart nog moeten geldig houden.

passport

Dus: 5 jaar verder, en weer een (grote) stap gezet!
‘Grote’ tussen haakjes, omdat het als Belg nog altijd toegestaan is om dubbele nationaliteit te kiezen. Onze beslissing is dus minder drastisch dan die van Nederlanders die die stap zetten, omdat zij dan ‘Nederlander-af’ zijn (tenzij ze gehuwd zijn met een buitenlander en diens nationaliteit aannemen).

Het onofficiële begin van de zomer

We hebben een verlengd weekend gehad: vandaag was het Victoria Day.
Victoria-day-590x230Dit wordt gevierd op de maandag voor de 25ste mei, ter ere van de Engelse koningin Victoria. Het is een ‘federal statutory holiday’, aka ‘betaald verlof’. Hier in Canada wordt Victoria Day gezien als de officieuze start van de zomer en traditioneel heb je dus overal vuurwerk en allerlei activiteiten voor jong en oud om dat te vieren. We zijn niet naar een van de grote vuurwerken gaan zien, aangezien we geen van beide van die drukte houden. Net zoals met oud-op-nieuw hebben we altijd genoeg mensen in de buurt die prachtig vuurwerk afsteken, dus we kunnen gewoon vanop ons terras kijken.

Hoe wij ons verlengd weekend gevierd hebben?
Zaterdagochtend hebben we eerst iemand van Pella Ramen over de vloer gehad. We gaan dit jaar onze ‘hoofdbadkamer’ helemaal vernieuwen, en het leek ons een goed idee om de 2 ramen in die badkamer dan al maar direct te vervangen. Ten eerste omdat men er  dan direct mooi rond kunnen tegelen, en ten tweede omdat ik dan ein-de-lijk de ramen zelf (van binnen uit) kan wassen. We hebben een offerte voor het ganse huis gevraagd. Pfff… Waarom vallen die prijzen nu nooit eens echt mee?!

Eerder deze week was er al iemand die Andersen Windows doet hier in Oakville. Door Noord-Amerikaanse vrienden heb ik me laten vertellen dat dat goede merken zijn voor PVC ramen (met metaal versterkt). We kiezen in ieder geval geen glasvezel omdat de meerprijs ons niet de energiebesparing op gaat leveren, en niet voor hout omdat dat in dit klimaat echt niet om te doen is qua onderhoud!

Na de middag zijn we naar Toronto gegaan. Erwin en ik zijn eerst nog naar het Eaton Centre geweest. Interior_Toronto_Eaton_Centre_looking_north
De grote mall downtown Toronto. Daar is een Geox winkel waar ik een paar schoenen gekocht heb. Ze zijn volledig leder (ook aan de binnenkant) en zitten erg lekker.
D4245A00032_C6738_1
Nadien wandelden we langs Erwin zijn kantoorgebouw tot aan Beer Bistro, dat bij daar om de hoek ligt. Daar hadden we met onze vrienden Danute & David afgesproken. We waren er nog nooit geweest, maar dit weekend bleek erg druk te zijn voor de leuke restaurants in Toronto, want onze 1ste en 2de keuzen waren een week geleden al volgeboekt. Dus ging ik op zoek naar een alternatief, en vond goede feedback over deze plaats.
124245Grappig was dat, terwijl we nog buiten stonden te babbelen nadat we elkaar begroet hadden, er een koppel buiten gestapt kwam. De man bleek een collega van David te zijn, en de vrouw was een van mijn cliënten. Het was hun eerste bezoek aan Beer Bistro geweest, en ze hadden erg lekker gegeten, zeiden ze. Vol verwachting stapten wij dus binnen. Ik had een tafel gereserveerd, maar gelukkig was er nog plaats op de patio (terras), waar ze geen reservaties voor doen. De temperatuur was erg aangenaam, dus we besloten om buiten te gaan zitten. Het was toen 17:00 u.
20120529-beerbistro-01_jpg_1022x496_q95_up_ctfEerst een biertje gedronken. Lieve deugd, de Mort Subite Framboise heeft nog nooit zo lekker gesmaakt! Het was inmiddels al meer dan 5 jaar geleden dat ik dat nog eens gedronken heb. De reden is o.a. omdat het Belgische bier hier erg duur is. Dit biertje kostte me $13 (+ taxes). Maar het was het waard.
beeradvent-day-10

Ook het eten was erg lekker. Is had mosselen provencaal, Erwin en David hadden (natuurlijk!) steak en fritten en Danute had speenvarktje met allerlei groenten. Nadien dessert (tiramisu, chocolade cake, crème brulee). Vier uur (!) later stapten we buiten. Nog steeds was het lekker warm (25 graden!).

Zondag lekker uitgeslapen, en dan Erwin zijn verjaardagscadeautjes gegeven. Nadien zijn we gaan winkelen:
lg_riocanburloak02eerst langs Burloak shopping waar ik een zomerkleedje teruggebracht heb omdat het niet zo mooi paste. Daar zijn we dan bij Artisano nog gaan eten.
artisano-burlington-02

Nadien zijn we naar een tuincentrum Holland Park gereden.
g-history-2We kochten basilicum, bieslook, salie en peterselie. En ook nog allerlei bloemetjes voor in de plantenbakken aan de voordeur en op ons terras. We kochten ook nog een Pinky Winky Hydrangea. Dit op aanraden van een van hun werknemers, omdat we in de linker hoek achter in de tuin een vrij ‘vochtige’ plaats hebben, en een plant zochten die daar tegen kon. We hebben geen groene vingers, dus we hopen dat deze kerel gelijk had toen hij zei dat dit erg makkelijk in leven te houden is. We hebben al een kriekenboom en een pruimenboom staan, en beide hebben witte bloesems. Daarom zochten we iets dat geen witte bloemen gaf.
We hebben er eentje op stam gekocht. Lijkt wat op dit, maar de bloemen zouden roziger moeten zijn…:
hydrangea-paniculata-pinky-winky-op-stam

Nadien nog de gewone boodschappen gedaan, en dan nog langs het overdekte winkelcentrum in Oakville (Oakville Place)
DSC_7035-2
naar The Bay, want daar ging Erwin nog een cadeautje halen voor zijn verjaardag: een mooie computertas van Kenneth Cole, in donkerbruin leder.
100876_1_1

‘s Avonds hebben we film gekeken: The Judge met Robert Downey Jr. en Robert Duvall. Prachtige film.
The_Judge_2014_film_poster-2

Vandaag, maandag, ook weer lekker uitgeslapen. Ook nu was het weer weer ontzettend aangenaam. We hebben de planten geplant, Erwin heeft het gras afgereden. En natuurlijk hebben we het on-officiele begin van de zomer gevierd door de hoes van de BBQ te halen, deze een grondige beurt te geven, en nadien te BBQ-en. Lekker!
Nu is Erwin film aan ‘t kijken terwijl ik dit lange lange blog schrijf. De patiodeur staat nog wijd open (het is inmiddels 21:15u.), de vinkjes zitten te fluiten.

Life is good.

dropsofmagiclifeisgood

De lente komt er aan

Stilaan wordt het lente. De sneeuw in de tuin is helemaal weggesmolten. De zonnebril ligt weer in mijn auto, want de zonnestralen op een achtergrond van strak blauwe lucht zorgen er voor dat je je ogen dicht knijpt. Toch zijn de temperaturen nog verrassend koud, zeker in combinatie met de wind die we de afgelopen week hadden. Maar we kijken uit naar de komende week, waar de temperaturen boven het vriespunt uit gaan komen!

De eekhoorns zijn erg aktief geworden, de Red Robins zitten ‘s morgens te kwetteren in de tuin, zoekend naar aardwormen en andere insecten om te eten. Meer en meer ganzen trekken over ons huis. Tijdens de winter trekken de ganzen naar warmere oorden, maar voor sommige ganzen die van meer noordelijke streken komen, lijkt Oakville warm genoeg te zijn. Dus wij hebben de ganse winter door ganzen. Maar nu zie je de groepen groter worden, en ook meer frequent over vliegen. En ook de plantjes beginnen ons het lente gevoel te geven. Dit zijn de eerste groene kopjes die we in de tuin zien:

DSC06569

Erwin heeft het de afgelopen weekends erg druk gehad. Hij probeert natuurlijk in recordtempo vat te krijgen op alles wat nieuw is. Vrijdag heeft hij een Dikke Schouderklop gehad van de CEO, en het is duidelijk dat hij zelfs na amper 3 maanden al op veel respect van het Senior Team kan rekenen. Het lijkt er op dat hij zijn dada weer gevonden heeft. Na bijna 5 jaar. Het is niet altijd makkelijk om je carrière terug op niveau te brengen bij een immigratie. Onderzoek toont aan dat het, voor professionelen op het hogere niveau, zo’n 7 jaar duurt vooraleer je je carrière hier terug hebt op het niveau dat je had voor je verhuisde. (Als je emigreerde zoals wij, zonder dat je werkgever je overplaatst, maar dus echt van nul moet beginnen.) Ik heb me ingeschreven voor een webinar over ‘Perceptions of Employment Barriers and Solutions’ op basis van het nieuwe ALLIES report: Widely differing perceptions of employment barriers and solutions between newcomers and employers contribute to poor employment outcomes for skilled immigrants.
Researched and written by R.A. Malatest & Associates and funded by the Government of Ontario, the report offers recommendations to employers, the settlement sector, governments, and newcomers on how to improve employment outcomes for skilled immigrants.
Op de volgende team meeting moet ik verslag uit brengen, want in mijn job worden wij ook dagelijks met deze problematiek geconfronteerd. Alle trainingen die met werkzoekende immigranten te maken hebben, lijken automatisch naar mij toe geschoven te worden. Dat vind ik natuurlijk niet erg! Toen ik mijn huidige job aangeboden kreeg, vond ik het een beetje spijtig om Settlement Services achter te moeten laten, want dat werk lag me echt wel. Maar de nieuwe job in Employment Services bood me ook heel wat leermogelijkheden en sloot weer aan bij andere ervaring die ik had. Het is leuk om te zien hoe ik nu beide toch een beetje kan combineren. Mijn oud-collega verwijst nu ook veel sneller naar ons door. Spijtig dat we op 2 verschillende locaties zitten. Volgens mij zouden we de cliënten nog beter kunnen dienen als beide departementen in hetzelfde gebouw zaten. Maar door allerlei bepalingen van Ministeries, is verhuizen niet zo evident. Zij vallen onder CIC (Citizenship and Immigration), terwijl wij onze funding (en regels) krijgen via Employment Ontario. Een Federaal en een Provinciaal ministerie, dat vergemakkelijkt de communicatie niet. En dan is er nog eens een verschillende doelgroep/focus, dus vergeet die communicatie maar.

Het broodoventje wordt hier nog steeds gebruikt. Ik denk dat ik 1 keer per 2 maanden nog eens bij de bakker kom om een brood te kopen.
Twee weken geleden heb ik pistolets gebakken in de gewone oven (nadat ik het deeg eerst had gemaakt in het broodoventje, dat bespaart me het kneden). Dat was goed gelukt, en deze ochtend heb ik dat dan op vriendelijk verzoek van manlief nog eens overgedaan.

De witte pistolets van twee weken geleden:

DSC06568

Vandaag maakte ik bruine pistolets (whole wheat):
DSC06574

Gisteren vroeg Erwin ook wanneer ik nog eens appelcake maakte. Dus dat heb ik gisterenavond gedaan. Ik was ondertussen ook een grote pot stoofvlees aan ’t maken (met het recept dat ik van vriendin Magda ooit gekregen heb!), en een grote pot spaghettisaus (kalfsgehakt, varkensgehakt, gepelde tomaten, erwtjes, wortelen, ajuin, champignons). Het huis rook heerlijk!
De appelcake:
DSC06576

Ondertussen ontdekte ik hier ook The Danish Pastry House in Oakville

http://www.danishpastryhouse.ca

Vrijdag tijdens mijn lunchpauze was ik een doos koffiekoeken gaan halen, en ik had de doos in mijn auto laten staan (lekker fris!). Oh, wat heerlijk toen ik om 16.30u de deur van mijn auto open deed!!! Vers bladerdeeg van die koeken ruikt overheerlijk. Ik moest op mijn tanden bijten om niet al stiekem een stuk uit een van de koeken te bijten op weg naar huis. Spijtig dat ze zo duur zijn. Al is dat natuurlijk ook een voordeel; het zal een weekendtractatie blijven. 😉

Een lading verse sneeuw!

We hadden dit jaar nog niet echt te klagen gehad qua hoeveelheid sneeuw die er gevallen was. De snowblower die we eind oktober gekocht hadden, heeft tot gisteren steeds netjes in de garage geparkeerd gestaan. Al hadden we eerder deze week, op maandag, wel 15cm sneeuw gekregen overdag, iets wat niet voorspeld was. Het was erg lichte sneeuw, en die heb ik toen ik om 5:00 p.m. thuis kwam, maar met de sneeuwschop weggewerkt. [niet stoer doen Elke, beken maar eerlijk dat dat kwam omdat je niet wist hoe de snowblower werkte.]

Ook eerder hadden we al wel eens sneeuw gehad, maar dat was dan telkens minder dan 5cm en vaak was het een paar dagen later allemaal al weggesmolten.

De sneeuw doet me altijd terugdenken aan een liedje dat we zongen toen ik nog klein was, en het sneeuwde:
Jezeke schudt zijn bedekke uit
en laat de pluimkes vliegen.
Hier en daar en overal
tot bij de koeikes in de stal.

Niks geen Jezeke, en niks geen koeien. Wel een pak sneeuw!

Ter vergelijking enkele foto’s van de eerste sneeuw dit jaar, op 17 november:
DSC06516
DSC06518

Maar de afgelopen 24 u hebben we hier ruim 40 cm sneeuw te verwerken gekregen. Gisteren twee keer de sneeuw geruimd. Erwin met de snow blower, ik hier met de sneeuwschop. Rond 20u de laatste keer, een 15-tal centimeter. Maar het bleef sneeuwen. Dus deze ochtend om 6u stond ik terug buiten. Met de sneeuwschop, want de ochtendstond heeft niet echt goud in de mond in deze omstandigheden, en de meeste van onze buren lagen nog te slapen. Ik werd zeer onaangenaam verrast toen ik buiten stapte en merkte dat er weer bijna 15 cm sneeuw op de oprit lag. Op zo’n moment vloek je dus op een oprit waar je 5 auto’s op kan parkeren.
Gelukkig kreeg ik om 6:18u al een sms-je van mijn baas: “Yippee snow day confirmed”. Oef! Op die manier kon ik toch 1 deel van de oprit vrij maken, zodat Erwin tenminste kon vertrekken. Nadien kon ik dan op mijn gemakje het andere deel sneeuwvrij maken. Anderhalf uur later kon Erwin vertrekken (nadat hij nog snel wat mee was komen helpen). Een helft was gedaan. Nog een andere helft te gaan + het voetpad + een paadje maken in de tuin zodat Dusza tenminste naar de plasweide kon zonder in de sneeuw te verdwijnen.

Hier kan je mooi vergelijken met de foto hierboven. Zoek de verschillen. 😉
DSC06527

DSC06525

DSC06526

Het tuinhuisje van de buren:
DSC06523

Dusza vind het best leuk. Ze heeft maar liefst meer dan een uur op de oprit gezeten terwijl ik aan ’t sneeuw ruimen was!
DSC06533DSC06534
Een paadje in de tuin, zodat ze sneeuwvrij haar inspectierondes kan lopen. (waarom duikt ze dan toch altijd weer in die sneeuw???)
DSC06535

Nog een aantal bergen sneeuw. Mijn spiertjes hebben hun workout gehad vandaag!
DSC06542DSC06543DSC06544DSC06530

En tot slot een dienstmededeling voor de weergoden:
Ik heb mijn 2de berichtje van het jaar geschreven. De lezers zijn ruimschoots voorzien van sneeuwfoto’s, ze hebben allemaal wel een indruk van wat sneeuw in dit deeltje van de wereld is. Zo niet, kunnen ze nog gaan graven in de archieven van dit blog. Elke winter kan je er sneeuwfoto’s vinden.
Onze snowblower is getest, en die werkt. Onze sneeuwschoppen hebben hun dienst ook bewezen. Dus vanaf nu is het ok als je gewoon zorgt dat er overal een klein laagje sneeuw ligt, behalve op de wegen. Geen ijs aub! Op die manier kunnen jullie je volop beginnen concentreren op iets veel leukers: de lente! Ik beloof op mijn zuivere zieltje dat ik daar ook weer mooie foto’s van zal maken.

Boxing Day

Op de 24ste krakte de ‘slurf’ van onze Miele stofzuiger. Aangezien we al niet meer zo tevreden waren over de zuigkracht van het toestel, was Boxing Day een goed excuus om een nieuwe stofzuiger aan te schaffen. Navraag bij Noord-Amerikaanse bekenden en wat minder bekenden heeft ons deze keer over de streep getrokken om een Dyson aan te kopen. Onze aanwinst, en tot nu toe is manlief (die hier meestal van dienst is qua stofzuigen) er erg tevreden over:
DC39_Animal_wand_gallery.ashx
http://www.dysoncanada.ca/en-ca/vacuumcleaners/canisters/dc37/dc37-turbinehead-animal.aspx

Tevens miste ik de elliptical trainer die we in Belgie hadden. Er was een grote korting op eentje die ons wel aanstond, dus die bestelden we en kunnen we volgend weekend oppikken:
spin_prod_1242352812
http://www.sears.ca/product/nordictrack-e-67-elliptical/606-000246272-23947C

Beide toestellen hebben we online gekocht. Lekker handig, en niet aanschuiven in de winkel.
Toch zijn we tegen de middag samen met zoonlief en zijn vriendin gaan winkelen, en zo hebben we ons heel de dag bezig gehouden: zij wilden bepaalde winkels bezoeken, wij wilden bepaalde winkels bezoeken.
Het werd een ontspannend dagje uit. Er werden geen spectaculaire dingen meer gekocht buiten mooie lederen handschoenen voor manlief en wat wol en breinaalden voor zoonlief zijn vriendin.

Sneeuwstorm nummer zoveel

Ze hadden 5-15 cm sneeuw voorspeld. We hebben 20 cm gekregen.
Toen ik deze ochtend naar het werk vertrok sneeuwde het erg lichtjes, maar  het werd meer en meer, dus in de loop van de ochtend kregen we bericht van de hoofdzetel dat we om 14u het kantoor mochten sluiten. Snel alle cliënten bellen, vooraleer zij zich in de chaos van het verkeer wagen.
Het kantoor ligt pal op een druk kruispunt vlak bij de autostrade, en we konden dus zien hoe er steeds meer en meer sneeuw op de weg kwam te liggen en hoe de auto’s steeds trager gingen rijden. Vlak na de middag kregen we bericht dat we onmiddellijk mochten sluiten en naar huis gaan. Tegen 20km/uur rijden, op sommige stukjes kon ik wat overmoedig zijn en maar liefst 30km/uur rijden. Maar de wegen waren helemaal niet open.
Toen was ik bijna thuis:
Image

Ik verbaas me er dan telkens over dat er toch nog mensen zijn die niet overtuigd zijn van het nut van sneeuwbanden. En dan moeten ze de brug over en zitten ze te dabben en slippen in de sneeuw. Ze vormen een gevaar voor anderen! (ok, voor sommigen zijn sneeuwbanden gewoonweg een te dure uitgave)

Het bleef maar sneeuwen, maar toen mijn ventje belde dat hij ook naar huis ging komen ben ik toch maar naar buiten gegaan om sneeuw te ruimen. Zijn auto hangt lager bij de grond dan de mijne en ik wou niet dat hij het risico liep om vast te lopen op de oprit.
Even een meter in het midden van de oprit steken, eens kijken waar we uitkomen:
Image
Een uur was ik aan ’t ruimen en de helft van de oprit was nog maar amper gedaan toen Erwin thuis kwam. Ondertussen was het nog steeds aan ’t sneeuwen. 
Erwin heeft zich snel omgekleed en is mee komen helpen.
Ondertussen ziet de ganse oprit terug wit, maar he, dit beetje laten we maar liggen.
Vorige winter zijn we op ongeveer 75-80cm sneeuw in totaal uitgekomen, gisteren las ik in de krant dat het tussentotaal voor deze winter in Toronto op 124cm zit… En ik herinner me van vorig jaar dat de ergste sneeuwstorm van het seizoen ook in maart gekomen is, ergens helemaal op het einde. Volgens mij zijn we er nog niet vanaf!
Ach, ik moet eerlijk bekennen dat ik de sneeuw niet echt beu ben. Natuurlijk vind ik het niet leuk als de wegen niet mooi open zijn, maar dat is altijd maar eventjes ongemak. Al weet ik dat sommige mensen nu meewarig met hun hoofd schudden als ze dit lezen, want de meeste van mijn Canadese landgenoten zijn de winter ondertussen spuugzat.

Zicht op een deel van de oprit/straat vlak voor ik aan het ruimen ging:
Image

Het sneeuwt, dus we koken

Deze keer waren de weersvoorspellingen niet erg juist. Ze voorspelden wat sneeuw op vrijdag tegen de avond, 1-5 cm op zaterdag (en ik dacht iets van een 3 cm voor zondag). Gisterenavond bij het slapen gaan was het aan ’t sneeuwen. Van die fijne friezelsneeuw, je kent dat wel. Dat was ook wat ze voorspeld hadden, want er zou blowing snow zijn. (dat is wanneer de sneeuw door de windvlagen over de wegen waait waardoor je soms dus geen 5 meter voor je uit kan zien, je rijdt plots op een witte muur van sneeuw, erg gevaarlijk). Maar deze nacht rond 1 uur werd ik wakker: de sneeuwploeg kwam door de straat gereden. Ik deed niet de moeite om door het raam te gaan kijken, maar vermoedelijk was er dan toch meer sneeuw gevallen dan verwacht. Toen ze om 4 uur nog eens voorbij kwamen wist ik zeker dat er meer sneeuw was dan voorspeld. Lekker uitgeslapen, en toen we om 8 uur opstonden was het nog steeds aan sneeuwen. Nog altijd dunne vlokjes. En het bleef maar sneeuwen. De straten werden ook niet meer geploegd. Dat had immers weinig zin, tegen dat je gedaan hebt kan je opnieuw beginnen.
Zo zag het er rond de middag uit: DSC05672

DSC05671

Net toen we kort na de middag besloten om de sneeuw te gaan ruimen, stopte het met sneeuwen en kwamen de sneeuwploegen door de straat gereden. Joepie! Ik kon dus mijn boodschappen gaan doen. Niet dat we niets meer in huis hadden, maar dit was een weekend waar ik eens niets speciaals moest doen, lekker genieten van het weekend, en met de sneeuw had ik besloten om te gaan koken zodat ik weer allerlei lekkers in de vriezer had. Ik ben dus naar de Longo’s geweest en heb 2 kg stoofvlees meegebracht (Magda, ik volg nog steeds jouw recept!), 1 kg kalfsgehakt en 1 kg varkensgehakt (voor gehaktballetjes en spaghettisaus), kersen op sap (voor bij de krieken), gist (ik ga eens proberen om zelf pistoleekes te maken) en kipfilet, wortelen, selder, prei, citroen, room, krielpatatjes enz. want ik wou eens proberen om Gentse Waterzooi te maken.
De waterzooi is al gelukt:

DSC05675

Manlief is naar de NBA aan ’t kijken, dus ik ga nog verder gaan met het stoofvlees. Het gehakt zal ik morgen wel verwerken.

Ondertussen luister ik op mijn MP3-speler naar ‘C is for Corpse’ aan ’t luisteren. Ik hou wel van Sue Grafton’s alfabet-serie waar Kinsey Millhone, een privé-detective, de hoofdrol in speelt.
cisforcorpse-pb