Papierwerk

Op 27 augustus zullen we 5 jaar in Canada zijn. Terugkijkend naar 5 jaar geleden, zie ik dat we rond deze tijd vol spanning zaten te wachten op onze oproep om de paspoorten naar Parijs te sturen om ons Canadese visum te krijgen.

Bij landing in 2010 kregen we onze Permanent Resident status, en dus de bijhorende kaart (in de Verenigde Staten ook ‘green card’ genoemd). Die kaart is 5 jaar geldig, dus onlangs hebben we weer een hoop papieren in mogen vullen over wat we de voorbije 5 jaar hebben uitgespookt en zo, om een verlenging van die kaart te vragen. Dit is een louter administratief iets, aangezien wij de afgelopen jaren niet iets gedaan hebben dat ons niet meer wenselijk maakt (geen moorden of overvallen gepleegd, en lang genoeg in Canada verbleven om aan te tonen dat we het serieus menen om hier te wonen).
Fotootjes laten maken, $50/persoon betaald, en papierwerk opgestuurd. Wachttijd is rond de 80 dagen.

Zo ziet zo’n PR card er trouwens uit:
CIC_PR-Card_22

Dinsdagavond ben ik ook naar de UPS winkel gereden om een dikker pakket op te sturen: de aanvraag om Canadees staatsburger te worden. Voor ons alle drie.
We konden dit na 3 jaar al doen, maar dan hadden we nog heel wat papierwerk uit België nodig, en daar zagen we wat tegenop. En zo zijn we dus ondertussen bijna 5 jaar verder, en vonden we dat het wel eens tijd werd om er werk van te maken. Zoonlief voelt zich helemaal niet meer verbonden met België, en manlief en ik hebben dat gevoel ook wel maar dan in mindere mate. Aanvankelijk las ik elke dag nog trouw de Belgische kranten, maar nu is dat een snel scannen van de titels geworden, en zelden klik ik nog op het artikel zelf om het te lezen. (schame on me!)
Weer dus een hele stapel papieren invullen en allerlei bewijzen verzamelen (dat we lang genoeg op Canadese bodem verbleven zijn, bewijzen dat we voldoende Engels spreken, dat zoonlief hier naar school gaat (transcripts van school), copies van permanent resident kaarten, al onze paspoorten, copies van onze belastingaangiftes, voor mij bewijs van wettelijke naamsverandering, enz. En dan $630/persoon aan fees en hup de post op. Want per 1 juni is de wet weer eens veranderd, en in plaats van 4 jaar terug te moeten gaan in de tijd met allerlei bewijzen, moet je dan 6 jaar terug gaan. Wat wil zeggen dat we weer Belgische papieren nodig hebben, en dat wilden we natuurlijk vermijden.
Wachttijd voor dit: ongeveer 2 jaar!!! Dan moeten we nog een examen afleggen (dit is de leerstof) en als we dan ondertussen ook nog braaf blijven, dan mogen we ons in 2017 ‘Canadian Citizen’ noemen (en moeten we ook niet meer naar het consulaat in Ottawa als we een nieuw paspoort nodig hebben, omdat we dan gewoon met ons Canadese paspoort kunnen reizen. Wel zouden we in theorie onze Belgische identiteitskaart nog moeten geldig houden.

passport

Dus: 5 jaar verder, en weer een (grote) stap gezet!
‘Grote’ tussen haakjes, omdat het als Belg nog altijd toegestaan is om dubbele nationaliteit te kiezen. Onze beslissing is dus minder drastisch dan die van Nederlanders die die stap zetten, omdat zij dan ‘Nederlander-af’ zijn (tenzij ze gehuwd zijn met een buitenlander en diens nationaliteit aannemen).