Een lading verse sneeuw!

We hadden dit jaar nog niet echt te klagen gehad qua hoeveelheid sneeuw die er gevallen was. De snowblower die we eind oktober gekocht hadden, heeft tot gisteren steeds netjes in de garage geparkeerd gestaan. Al hadden we eerder deze week, op maandag, wel 15cm sneeuw gekregen overdag, iets wat niet voorspeld was. Het was erg lichte sneeuw, en die heb ik toen ik om 5:00 p.m. thuis kwam, maar met de sneeuwschop weggewerkt. [niet stoer doen Elke, beken maar eerlijk dat dat kwam omdat je niet wist hoe de snowblower werkte.]

Ook eerder hadden we al wel eens sneeuw gehad, maar dat was dan telkens minder dan 5cm en vaak was het een paar dagen later allemaal al weggesmolten.

De sneeuw doet me altijd terugdenken aan een liedje dat we zongen toen ik nog klein was, en het sneeuwde:
Jezeke schudt zijn bedekke uit
en laat de pluimkes vliegen.
Hier en daar en overal
tot bij de koeikes in de stal.

Niks geen Jezeke, en niks geen koeien. Wel een pak sneeuw!

Ter vergelijking enkele foto’s van de eerste sneeuw dit jaar, op 17 november:
DSC06516
DSC06518

Maar de afgelopen 24 u hebben we hier ruim 40 cm sneeuw te verwerken gekregen. Gisteren twee keer de sneeuw geruimd. Erwin met de snow blower, ik hier met de sneeuwschop. Rond 20u de laatste keer, een 15-tal centimeter. Maar het bleef sneeuwen. Dus deze ochtend om 6u stond ik terug buiten. Met de sneeuwschop, want de ochtendstond heeft niet echt goud in de mond in deze omstandigheden, en de meeste van onze buren lagen nog te slapen. Ik werd zeer onaangenaam verrast toen ik buiten stapte en merkte dat er weer bijna 15 cm sneeuw op de oprit lag. Op zo’n moment vloek je dus op een oprit waar je 5 auto’s op kan parkeren.
Gelukkig kreeg ik om 6:18u al een sms-je van mijn baas: “Yippee snow day confirmed”. Oef! Op die manier kon ik toch 1 deel van de oprit vrij maken, zodat Erwin tenminste kon vertrekken. Nadien kon ik dan op mijn gemakje het andere deel sneeuwvrij maken. Anderhalf uur later kon Erwin vertrekken (nadat hij nog snel wat mee was komen helpen). Een helft was gedaan. Nog een andere helft te gaan + het voetpad + een paadje maken in de tuin zodat Dusza tenminste naar de plasweide kon zonder in de sneeuw te verdwijnen.

Hier kan je mooi vergelijken met de foto hierboven. Zoek de verschillen. 😉
DSC06527

DSC06525

DSC06526

Het tuinhuisje van de buren:
DSC06523

Dusza vind het best leuk. Ze heeft maar liefst meer dan een uur op de oprit gezeten terwijl ik aan ’t sneeuw ruimen was!
DSC06533DSC06534
Een paadje in de tuin, zodat ze sneeuwvrij haar inspectierondes kan lopen. (waarom duikt ze dan toch altijd weer in die sneeuw???)
DSC06535

Nog een aantal bergen sneeuw. Mijn spiertjes hebben hun workout gehad vandaag!
DSC06542DSC06543DSC06544DSC06530

En tot slot een dienstmededeling voor de weergoden:
Ik heb mijn 2de berichtje van het jaar geschreven. De lezers zijn ruimschoots voorzien van sneeuwfoto’s, ze hebben allemaal wel een indruk van wat sneeuw in dit deeltje van de wereld is. Zo niet, kunnen ze nog gaan graven in de archieven van dit blog. Elke winter kan je er sneeuwfoto’s vinden.
Onze snowblower is getest, en die werkt. Onze sneeuwschoppen hebben hun dienst ook bewezen. Dus vanaf nu is het ok als je gewoon zorgt dat er overal een klein laagje sneeuw ligt, behalve op de wegen. Geen ijs aub! Op die manier kunnen jullie je volop beginnen concentreren op iets veel leukers: de lente! Ik beloof op mijn zuivere zieltje dat ik daar ook weer mooie foto’s van zal maken.

Twee maanden verder

We zijn al weer twee maanden verder… Time flies when you’re having fun?

Mijn stage zit er inmiddels op. Het was een fantastische ervaring! Ze hebben gevraagd of ik nog wil blijven, en hopen op budget om deeltijds versterking aan te mogen werven. Ik heb nu dus 2 weekjes verlof, en vanaf april ga ik dan voorlopig 2-3 dagen per week nog terug, maar deze keer naar een andere vestiging. Ik ben heel benieuwd naar hoe die ervaring gaat zijn, want ik weet dat die Settlement Specialist een totaal andere aanpak heeft. Ik vermoed dat ik daar ook meer wetgeving te verwerken ga krijgen.

 Erwin blijft druk bezig op zijn werk, maar geniet van de sfeer die er heerst. Omdat hij toch echt wel behoefte heeft om intellectueel (nog meer) uitgedaagd te worden, is hij met een opleiding Enterprise Architecture gestart aan de University of Toronto. Soms hoor ik hem wel eens vloeken en zich afvragen waarom hij het in zijn hoofd gehaald heeft om die opleiding te combineren met zijn drukke job. 😉 Maar hij doet het goed, al kruipt er heel veel tijd in.

 Volgende week heb ik mijn laatste les van mijn ‘Overview’ vak van Career and Work Counselling. Eigenlijk volgt er nog 1 les een week later, maar dan kan ik niet. Tot nu toe is het goed meegevallen. Ik steek veel tijd in research en het schrijven van de papers, maar mijn punten zijn wel heel goed; mijn GPA is 4! (A+). Ik hoop dat ik dat zo kan houden, al verlies ik punten omdat ik de laatste les niet aanwezig zal zijn, en de laatste paper die ik moet schrijven is geen makkelijke. Maar zolang ik boven de 3.7 blijf, ben ik tevreden.
Eind april start ik dan vermoedelijk met ‘Managing Change and Transition: a counselling perspective’. Volgens mij een ontzettend boeiende cursus.

 Waarom ik de laatste les niet aanwezig kan zijn: het centrum waar ik mijn stage gelopen heb, heeft elk jaar een presentatie waarbij mensen uit de community uitgenodigd worden (agentschappen, politici, sponsors, bedrijven,…). Die avond brengen ze ‘succesverhalen’ van hun opleiding, en ze hebben mij gevraagd om die avond te spreken over mijn ervaring. Ik voel me dus erg vereerd met die vraag! Daar ruil ik graag 3% van mijn punten voor in.
Verder hebben ze ook een soort van reclamebedrijf geengageerd om promotie te voeren. Daarvoor gaat er een video opgenomen worden waarin voormalige studenten spreken over hun ervaring m.b.t. de opleiding, en ook daar hebben ze me voor gevraagd. De opnames hebben woensdag plaats. Ik hoop maar dat ik echt geinterviewd wordt door een van hun mensen, en dat die camera niet pal in mijn gezicht staat. Als ik gewoon die interviewer aan kan kijken terwijl ik in gesprek ga, dan voel ik me toch meer op mijn gemak.

Tot slot nog wat foto’s van de sneeuwstorm die we 8 februari over ons gekregen hebben. Uit sympathie met de sneeuw die de Belgen en Nederlanders dit weekend weer te verwerken kregen. 😉 (oh ja, hier is de sneeuw al weggesmolten)

Dusza – Career and Work Counsellor – Mijn stage

De kerstspulletjes zijn weer allemaal opgeborgen. Wat een stof brengen die dingen mee! Buiten staat er nog een wilgentakken hert, maar voorlopig ligt er nog teveel sneeuw rond. Het beestje staat met pinnen in de grond verankerd, en ik ga er echt niet naar graven, dus hij mag nog even blijven staan. Alhoewel, volgende week zou er weer sneeuw aankomen; verspreid over de week iets van een 15cm.

Om even te reageren op de reacties op vorig bericht:
@Gie & Frie, fijn nog eens iets van jullie te horen. Met ons gaat alles goed, en met Dusza ook. Die haalt haar hartje echt weer op met de sneeuw. Ze is al wel ‘ver-Canadiseert’ (hoe moet je dat nou zeggen?) wat regen betreft; daar waar we haar vroeger moesten binnen roepen omdat ze doorweekt in de regen bleef rondlopen, haalt ze nu haar neus op voor regen. Ze steeks haar kop eens buiten, strekt zich wat uit maar vermijdt ondertussen angstvallig om 1 poot buiten te ztten, en dan zie je haar neusje op-en-neer gaan, en haar kop van links naar rechts en weer naar links. Al snuffelend verkent ze de omgeving, en als het regent is er niks dat haar kan overtuigen om buiten te komen. Ons dametje is ondertussen al 8 jaar, misschien krijgt ze wat streken? 😉
Kijk even op het einde van dit berichtje om wat fotootjes van onze gekke meid te vinden.

@Kim, Career & Work Counselling is een opleiding die soms ook door Social (service) Workers (de Belgische Sociaal Assistenten) gevolgd wordt. Het is een zeer specialistische opleiding, 4 fulltime semesters, enkel en alleen maar gericht op ‘work and career counselling’.
Momenteel is het in de sector nog geen vereiste om dat diploma te hebben, en velen werken er nu terwijl ze een meer algemene vooropleiding hadden, maar het ziet er naar uit dat men strengere eisen op gaat leggen, en dat enkel mensen met dit diploma op termijn nog maar kunnen gaan werken voor de overheid of voor not-for-profits die hun centjes van de overheid krijgen.
Moest je hier als social (service) worker aan de slag willen, dan zal je eerst je credentials moeten laten evalueren om te zien of ze je buitenlandse opleiding als equivalent zien aan de Canadese Bachelor of Master opleiding. Het is een gereguleerd beroep, en eventueel moet je hier nog bijkomende examen afleggen vooraleer je een erkenning krijgt. Maar dat wist je misschien al?

Vorige week ben ik dus mijn stage gestart. Men had mij vooraf gezegd dat ik echt de kans ging krijgen om volwaardig mee te draaien, en dat heb ik al ondervonden! Ik ben begonnen met het volgen van de (intake) gesprekken met clienten. Daarna bespraken de Settlement Specialist en ik het gesprek, en ik maakte het dossier aan. Maar ondertussen heb ik zelfs al een stuk de leiding mogen nemen in enkele gesprekken: eentje over een buitenlandse opgeleidde arts die hier zijn examen tracht te doen om zijn licentie als dokter te behalen. En eentje van een Chinese dame die haar jonge neefje wil sponsoren om als internationale student naar hier te komen.
Mijn eerste mails naar clienten moest ik eerst na laten lezen door M, de Settlement Specialist. Maar vandaag zei ze dat ik ze voortaan gewoon rechtstreeks mocht versturen, met haar in Cc. Mijn Engels is heel goed, en ik verwoord de dingen duidelijk voor de clienten. Mooi compliment!
Woensdag ga ik naar een meeting waar zij niet naartoe kan, en moet ik verslag uitbrengen.
Wat ik wel frustrerend vind, is dat ik tot nu toe nog steeds geen cursusboek heb kunnen bemachtigen voor de Computer Training die ik mee moet faciliteren op donderdagvoormiddag. De dame die die cursus aanvankelijk alleen zou geven heeft gezegd dat ik op dag 1 maar een uur vroeger moet komen, en dan overloopt ze wat aan bod gaat komen. Maar ik zou toch graag echt vooraf weten wat er allemaal aan bod komt. Wie weet staan er dingen op de planning die ik zelf ook nog niet beheers! Ik heb vandaag nog een mail uitgestuurd naar de coordinator van die cursus, maar nog geen antwoord gekregen. Er zijn hier veel mensen ziek door de griep, dus misschien was zij niet eens op kantoor. Morgen maar eens bellen! En anders maar leren om geduld te hebben tot donderdag.
Volgende week ga ik ook een opleiding geven rond Business e-mail etiquette.

Oh ja, zoonlief zijn resultaten waren heel goed. Allemaal A’s, en 2 B’s. GPA van net geen 3.7.
En ondertussen ziet het er naar uit dat de prof die hem gevraagd had om Research Assistent te worden, zijn funding rond gaat krijgen. Dus mogelijk nog een betalend research baantje voor hem dit semester! (maar hopen dat het te combineren valt met zijn studie).

Onze gekke Dusza:
Nog sorteren september 017

Nog sorteren september 016

Nog sorteren september 015

Terugblik op 2011

2011… Ons eerste volledige jaar in ons nieuwe thuisland Canada.
We hebben rustig verder gezet waar we sinds 27 augsustus 2010 aan begonnen waren: bouwen aan ons leven hier.

Eigenlijk kijk ik vol bewondering terug naar Dario; je moet het maar doen he, als 16-jarige je vrienden en vertrouwde omgeving achter laten om samen met je ouders aan dat Canadese avontuur te beginnen. Alles terug van scratch opbouwen. Hij heeft zijn draai op school snel gevonden, het Engels bleek helemaal geen punt te zijn (meer nog, hij is ondertussen naar English for Gifted and Talented Learners overgeplaatst). Hij bolde gewoon dat 5de middelbaar terug in, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Nam er ondertussen ook nog wat grade 12 vakken bij. Allemaal direct op niveau om naar de universiteit te kunnen gaan. Ondertussen nog vrienden maken, nog eens verhuizen van het huurhuis naar het huis dat we kochten. Misschien heeft dit alles toch wel meer van hem gevraagd dan wat we zelf doorhadden, want in het voorjaar werd duidelijk dat er iets mis was met Dario. Hij was heel erg moe, kon zich niet meer concentreren, voelde zich depressief maar zag geen reden daarvoor, enz. Gelukkig ontdekte de dokter snel de oorzaak. Extra rust, gezond eten, medicatie en ontspannende gesprekken hadden resultaat, en hij heeft zijn jaar zelfs kunnen eindigen met een plaats op de Honour Roll!

Ondertussen had hij zich aangesloten bij de Robotics club in de school (nadat hij overtuigd was dat dit niet enkel een clubje voor nerds was, hahaha), en daar is hij ook dit schooljaar weer vol enthousiasme ingedoken. Hij houdt zich vooral bezig met 3D Animaties en het opstellen van het Business Plan.

Vrienden had hij vorig jaar al gevonden, maar ondertussen is hij zowat een Siamese tweeling geworden met Will, een kerel die helemaal op dezelfde golflengte zit als zoonlief. Samen filosoferen ze er op los, maakten ze een adaptatie van Hamlet naar een video game, en vaak hebben ze gewoon lol zonder meer.

Ondertussen zit hij in zijn laatste jaar, en moet hij zijn studiekeuze vast gaan leggen. Hoe overtuigd hij bij het begin van het schooljaar nog was, hoe onzeker voelt hij zich nu het echt zo ver is. Al denk ik wel dat de weegschaal uiteindelijk door zal slaan in de richting die hij al in zijn hoofd had toen hij Belgie verliet: Game Development / Game Design.

Tussendoor proberen wij hem nog te motiveren om zijn rijbewijs te behalen (men mag hier vanaf 16 beginnen rijden), maar het lijkt hem weinig te boeien. Tja, wat wil je, taxi mama is erg makkelijk en goedkoop. 😉

Erwin heeft tijdens zijn vakantie in augustus besloten om Deloitte vaarwel te zeggen. De collega’s waren heel leuke mensen, maar hij verveelde zich steendood, en wie Erwin kent weet dat hij dat echt niet kan volhouden, dat hij constante uitdagingen moet hebben. En die heeft hij ook deze keer weer snel gevonden, want in november is hij gestart in een nieuwe omgeving: een groep van 3 hospitalen in Toronto die aan ’t bouwen zijn aan het eerste volledig digitale hospitaal in Noord-Amerika. Het moet operationeel zijn tegen eind 2015, dus hij heeft nog veel werk.

Het is af en toe nog wennen aan een aantal typisch Canadese dingen: men doet er veel langer over om beslissingen te nemen. Er wordt dus teveel naar zijn goesting vergaderd.
Daarnaast staat de Canadees bekend als super vriendelijk. Volgens mij is “sorry” het eerste woord dat ze leren. Die vriendelijkheid maakt je dagelijks leven een stuk aangenamer dan in Belgie, maar het heeft ook nadelen. Immers, men brengt je niet graag een negatieve boodschap. Dus sta je je soms af te vragen of ze je voorstel echt wel zien zitten, of misschien toch niet. En durven ze je ook niet altijd melden dat de dingen niet naar wens lopen, want ze willen je niet teleurstellen.
Erwin tracht daar in het kader van de integratie rekening mee te houden, maar aangezien men hier open staat naar al die nieuwe culturen die het land binnen komen, probeert hij ze in dat kader dan ook maar wat meer directheid te leren.

Ik ben ondertussen aan mijn 2de jaar als vrijwilliger in de high school library begonnen. Het is een heel fijne job om te doen, en het is ongelooflijk hoe dankbaar men daar is voor het werk dat je doet. Soms voel ik me daar echt ongemakkelijk bij.
Aanvankelijk was ik van plan om nog een studie vergelijkbaar met Bibliotheekwezen bij te gaan doen, maar met al de besparingen die ook in Ontario doorgevoerd worden, zie je toch steeds ook gesnoeid worden in de budgetten van de bibliotheken, zowel bij de overheid zelf als bij de School Boards. Studeren in Canada is een serieuze financiele investering, en ik vrees dan ook dat ik die kost er niet snel uit zal kunnen krijgen. Dus bekijk ik andere mogelijkheden om aan mijn ontwikkeling te werken. Ik hoop dat ik tegen september 2012 iets leuks heb kunnen vinden.
In januari ga ik ook eens kijken bij de Conversation Circles. Blijkbaar is er eentje in de buurt van een ‘advanced’ level, dus misschien steek ik daar nog iets op.
En in januari staat ook mijn eerste afspraak met de Newcommerc Club op de agenda. Op die manier hoop ik meer mensen te leren kennen en zo mijn vriendenkring wat groter te maken.

Dusza heeft, achteraf bekeken, wel wat aanpassingsproblemen gehad. We wisten al dat ze gevoelig was aan haar voeding (allergische reacties die oorontsteking in de hand werken). En in het begin gingen we van de ene ontsteking naar de andere. Het vinden van de juiste voeding was dan ook niet zo simpel. Tot we back to basics gingen, en op zoek gingen naar organic green tripe. Ik maak nu soms wel eens het grapje dat haar vlees haast even duur is als het onze, maar het doet haar goed. Ze heeft nu al een maand of 9 geen oorontsteking meer gehad!
En ook het nieuwe huis was voor haar een leuke verandering. Ze heeft nu weer heel wat ramen waar ze aan kan gaan liggen en naar buiten kan kijken. En er is geen tapijt meer in huis waar ze jeuk van krijgt (we hebben hier vloer en parket).
Haar favoriete seizoen is weer aangebroken, meerdere malen per dag ligt ze te rollen in de sneeuw. Ijs(jes) zijn zo lekker he!

2012 staat voor de deur. Geen idee wat het ons gaat brengen, maar we kijken het vol vertrouwen tegemoed en duiken er heel enthousiast in!

Vervolg van de ontmoeting met de raccoon

Deze voormiddag gingen we buiten, want ik moest het laatste deel van het deck nog sealen. Erwin en ik begonnen het dek stofvrij te maken, en ondertussen liep Dusza rond in de tuin. Plots zie ik uit mijn ooghoek een tafereel waarbij mijn hart bijna stil ging staan (of sloeg het net helemaal op hol?): Dusza haar plasweide ligt in de hoek van de tuin en is afgeboord met een klein hekwerk. Pal in de hoek, met de rug tegen het hekwerk van de plasweide en het hoge hek van onze tuinafscheiding staat, helemaal op zijn achterpoten, een raccoon! Het leek haast alsof hij met zijn handen in de lucht stond (“Ik geef me over!”). En onze Dusza? Die stond heel dreigend op 10 cm afstand van de raccoon, met haar tanden ontbloot. Slik! Dus ik slaat een kreeg van paniek. En Dusza begrijpt de paniek in mijn stem, denk ik. Want ze haalt een keer uit naar de raccoon en draait zich om en komt afgelopen.
Erwin en ik staan perplex… die raccoon staat daar nog steeds stomverbaasd, en stuikt dan in elkaar. En plots beseffen we beiden dat het om een ziek dier moet gaan. Immers, het is klaarlichte dag en dit zijn nachtdieren! En in plaats van uit te halen met die scherpe klauwen, leek het dier als aan de grond genageld te staan, echt bang. En nu de dreiging op veilige afstand van haar was, bleef ze nog gewoon in dat hoekje zitten…
Oh sh*t, dat ook nog, een zieke raccoon… Wat moet je daar mee doen? Je kan dat beestje toch niet zomaar daar laten? Niet alleen is het gevaarlijk voor onze hond, maar je wilt een dier ook niet zien lijden.
Maar wat moet je doen? Als nieuwkomer ken je de geijkte wegen van “wat als…” nog niet. Humane  Society maar bellen? (de Belgische Dierenbescherming) Zij zullen zeker wel weten waar we wel terecht kunnen.
Natuurlijk is het zondag, maar gelukkig is er ook permanent, en voor  ‘animals in distress’ mogen we het noodnummer draaien. Wel, we hadden eigenlijk 2 animals in distress, en ook 2 mensjes die een beetje in distress zaten, dus bellen dat nummer maar. Maar ook dieren nemen niet vrijaf op zondag, er bleken dus diverse oproepen te zijn, en de officers waren allen al op pad, maar ze gingen onze situatie doorgeven.
Ondertussen observeerden wij onze raccoon maar goed. Ik smeet een paar kleine stukjes appel naar het diertje toe. Misschien dat het wel wat wou eten… En zo zouden we hem in onze tuin kunnen houden. Maar het diertje keek er niet naar  om. We bleven op een veilige afstand staan kijken, maar het beestje geraakte toch wel in de stress van onze aanwezigheid, en hij trachtte het hekwerk op te klimmen om uit onze tuin te geraken. Maar het ging zo traag, en halverwege bleef hij helemaal trillend hangen. We dachten dat hij elk moment naar beneden zou vallen. Ocharme. We zijn dan maar naar binnen gegaan. Raccoon is toch boven op het hekwerk geraakt, en bleef daar liggen. Vliegen omzwermden het dier. Hij lag in de volle zon, en het was warm vandaag, 25 graden…
Soms ging hij zo scheef, dat ik echt vreesde dat hij er af ging donderen.
Na een tijdje is hij dan toch het hek af gekomen (of gevallen?), en verschuilde zich gelukkig verder in de schaduw, achter een denneboom. Daar lag hij nog toen die officer van de Humane Society hier toekwam. Een heel vriendelijke jongeman.
Na een korte beschrijving van de situatie (ook van gisterenavond) was zijn eerste bezorgheid of Dusza toch geen vleeswonde opgelopen had wegens besmettingsgevaar. Maar dat was niet het geval. Toen haalde hij een hok, en groot doek (om over het hok te hangen nadat het diertje gevangen was) en zo’n grote stok met een lus aan. Zonder problemen kon hij tot vlak bij de raccoon komen. Het arme beestje hief gewoon zijn hoofdje eens op, maar veroerde zich verder niet. De lus schoof om het dier heen, en toen de officer de lus wat aanhaalde kiste het beest eens, maar dat was meer pro forma dan dat het echt afschrikkend zou werken. Hupsake het hok in, en het doek ging er over.
Een dierenarts gaat nu het dier onderzoeken. Als het te ziek is, dan geven ze het een spuitje. Maar als het dier nog ok is en er met medicatie bovenop zou kunnen geraken, dan brengen ze het over naar een gespecialiseerde opvang om hem daar verder te behandelen, en wordt hij nadien hier in de wijk terug vrijgelaten.
We hopen zo dat we dit beestje straks met meer energie terug in de buurt mogen verwelkomen! Maar eerlijk gezegd vrees ik het ergste, er zat echt niet veel leven meer in….

En dan besef je dat zo’n Humane Society toch ook wel prachtig werk verricht! Ook op zondag. Dit soort organisaties wordt voor een groot deel gedragen door giften en ondersteund door vrijwilligers. Dus in de loop van de komende week ga ik eens langs  om te horen hoe het met “ons” wasbeertje afgelopen is, en wat de behandeling ervan ongeveer kost. Dat zullen we dan maar sponsoren.

Ik heb foto’s, maar ik zal proberen die morgen te plaatsen. Ik ben bekaf, en duik mijn bedje in. Slaapwel!

Spannende ontmoeting!

Als Dusza ’s avonds nog naar haar plasweide gaat, dan ga ik eerst op verkenning; ons deck is verlicht, maar ik doe ook nog de grote tuinverlichting aan, en dan ga ik met een pillicht naar buiten om in de hoeken van de tuin te schijnen en te zien of de kust veilig is. Immers, er zijn hier toch wel een aantal dingen waar we voor uit moeten kijken.
Allereerst hebben we mijnheer of mevrouw konijn, die duidelijk de afgelopen maanden erg gegroeid is, en die dus weer volop aan ons gras komt knagen. Of beter gezegd: aan de klaver die in ons gras groeit. Dusza is ontzettend snel, en die konijnen schieten soms maar wat wild zig-zag in het rond, dus ik had al snel begrepen dat we ontmoetingen in onze tuin moeten voorkomen want dat zou gegarandeerd een keer fout aflopen voor Konijn.
Daarnaast hebben we Cindy, het stinkdier, die onze tuin regelmatig frequenteert. Dagelijks dus. Aan Dusza haar gedrag te zien, wil ze dolgraag vriendjes worden met deze dame. Ik kan me inbeelden dat ze haar leuk vindt, immers, ze hebben zowat dezelfde smaak van jasje en beiden hebben een mooie staart. Maar wij zien dit soort vriendschap niet echt zitten.
Ook hebben we nog eekhoorns, die met de winter in het vooruitzicht de afgelopen week echt massaal aanwezig zijn en overuren draaien. Die behoren voor Dusza tot dezelfde categorie als Konijn: lekker om op te eten of leuk om op te jagen.
Maar vanavond was het nog wat anders…. Dusza gaat dus -nadat ik de tuin inspecteerde- naar haar plasweide. Ze doet haar plasje, en plotst schiet ze als een pijl uit een boog uit haar plasweide, springt ze over de lage omheining van de plasweide, en duikt plat op haar buik onder de omheining! Gelukkig is zij groter dan de ruimte onder de omheining, maar ze deed verwoedde pogingen om er onderdoor te geraken. En ik hoorde allerlei gestommel aan de andere kant maar had niet dadelijk door wat er was. Een kat of zo? Dus ik loop van het deck naar beneden in de tuin, met mijn pillicht, en hoor ondertussen allerlei gekras. Ik schijn met mijn pillicht op het hekwerk rond de tuin, terwijl ik Dusza tracht te overtuigen om haar kop onder het hek onderuit te halen. Maar he, het is een schat van een beest, maar als ze wil geroken heeft is ze echt niet te houden. Heeft ze van kleins af aan gehad, en dat hebben we er nooit uit gekregen. Instinct… In ieder geval trok ik ondertussen grote ogen en sloeg mijn hart een slag over. Want wat zag ik, op een halve meter van mijn neus, ongeveer een meter boven de grond? Klauwen! Hele scherpe klauwen! En die klommen duidelijk naar boven. Heeeeelllp! Raccoon!!!! Maar zelfs de klap op Dusza haar billen weerhield haar niet van haar overduidelijke levensgevaarlijke missie. “Kom, koekjes” roepend, terwijl ik enthousiast richting deck liep deden het ook niet. Ondertussen stak ik snel mijn hoofd binnen en riep ik “Erwin, kom snel, ik zit hier met Dusza en een raccoon.”. Die brak dus ook het wereldrecord van de trap af lopen met 5 tredes tegelijkertijd, en terwijl hij buiten komt en Dusza haar naam roept, denk ik dat ze de paniek in zijn stem hoorde, en kwam ze onder het hek onderuit, plat op haar buik kwam ze tot bij Erwin gekropen. En de raccoon? Die zat dus ondertussen boven op het hek, klaar om aan onze kant van de tuin naar benden te komen!
Dusza snel in veiligheid gebracht binnen. En dan zijn Erwin en ik met het pillicht nog op de raccoon afgelopen. Ik ben zelfs tot op een meter of 2 genaderd. Ik zat hem te bekijken, en hij mij. Hij was duidelijk op zijn gemak nu die dolle hond weg was, en bleef mooi boven op het hek zitten. We zijn uiteindelijk binnen gegaan en ik ben nog een tijd blijven kijken of hij nu in onze tuin ging komen of niet. Ik had hem immers een tijd geleden al eens parmantig over ons deck zien wandelen. Maar een half uur later zat hij nog boven op het hek. En toen ik 10 minuutjes later nog eens ging kijken, was hij weg.
Ik vind zo’n ontmoeting ongelooflijk fascinerend. Maar zolang Dusza buiten rondloopt, vind ik er dus helemaal maar niets aan. Want zij snapt natuurlijk niet dat zo’n beest haar heel erg zou kunnen verwonden met zijn klauwen. En op zich is een raccoon eerder schuchter, maar als zo’n dolle hond op je af komt gevlogen, dan zou je je voor minder bedreigd voelen…
In ieder geval is het dus goed dat we de tuin altijd checken vooraleer we haar buiten laten als het eenmaal begint te schemeren!