Papierwerk

Op 27 augustus zullen we 5 jaar in Canada zijn. Terugkijkend naar 5 jaar geleden, zie ik dat we rond deze tijd vol spanning zaten te wachten op onze oproep om de paspoorten naar Parijs te sturen om ons Canadese visum te krijgen.

Bij landing in 2010 kregen we onze Permanent Resident status, en dus de bijhorende kaart (in de Verenigde Staten ook ‘green card’ genoemd). Die kaart is 5 jaar geldig, dus onlangs hebben we weer een hoop papieren in mogen vullen over wat we de voorbije 5 jaar hebben uitgespookt en zo, om een verlenging van die kaart te vragen. Dit is een louter administratief iets, aangezien wij de afgelopen jaren niet iets gedaan hebben dat ons niet meer wenselijk maakt (geen moorden of overvallen gepleegd, en lang genoeg in Canada verbleven om aan te tonen dat we het serieus menen om hier te wonen).
Fotootjes laten maken, $50/persoon betaald, en papierwerk opgestuurd. Wachttijd is rond de 80 dagen.

Zo ziet zo’n PR card er trouwens uit:
CIC_PR-Card_22

Dinsdagavond ben ik ook naar de UPS winkel gereden om een dikker pakket op te sturen: de aanvraag om Canadees staatsburger te worden. Voor ons alle drie.
We konden dit na 3 jaar al doen, maar dan hadden we nog heel wat papierwerk uit België nodig, en daar zagen we wat tegenop. En zo zijn we dus ondertussen bijna 5 jaar verder, en vonden we dat het wel eens tijd werd om er werk van te maken. Zoonlief voelt zich helemaal niet meer verbonden met België, en manlief en ik hebben dat gevoel ook wel maar dan in mindere mate. Aanvankelijk las ik elke dag nog trouw de Belgische kranten, maar nu is dat een snel scannen van de titels geworden, en zelden klik ik nog op het artikel zelf om het te lezen. (schame on me!)
Weer dus een hele stapel papieren invullen en allerlei bewijzen verzamelen (dat we lang genoeg op Canadese bodem verbleven zijn, bewijzen dat we voldoende Engels spreken, dat zoonlief hier naar school gaat (transcripts van school), copies van permanent resident kaarten, al onze paspoorten, copies van onze belastingaangiftes, voor mij bewijs van wettelijke naamsverandering, enz. En dan $630/persoon aan fees en hup de post op. Want per 1 juni is de wet weer eens veranderd, en in plaats van 4 jaar terug te moeten gaan in de tijd met allerlei bewijzen, moet je dan 6 jaar terug gaan. Wat wil zeggen dat we weer Belgische papieren nodig hebben, en dat wilden we natuurlijk vermijden.
Wachttijd voor dit: ongeveer 2 jaar!!! Dan moeten we nog een examen afleggen (dit is de leerstof) en als we dan ondertussen ook nog braaf blijven, dan mogen we ons in 2017 ‘Canadian Citizen’ noemen (en moeten we ook niet meer naar het consulaat in Ottawa als we een nieuw paspoort nodig hebben, omdat we dan gewoon met ons Canadese paspoort kunnen reizen. Wel zouden we in theorie onze Belgische identiteitskaart nog moeten geldig houden.

passport

Dus: 5 jaar verder, en weer een (grote) stap gezet!
‘Grote’ tussen haakjes, omdat het als Belg nog altijd toegestaan is om dubbele nationaliteit te kiezen. Onze beslissing is dus minder drastisch dan die van Nederlanders die die stap zetten, omdat zij dan ‘Nederlander-af’ zijn (tenzij ze gehuwd zijn met een buitenlander en diens nationaliteit aannemen).

Hervorming in de immigratiewetgeving op komst

Canada tracht altijd kort op de bal te spelen wat de immigratie wetgeving betreft. Jaarlijks wordt er wel iets aangepast aan het systeem. Soms tot grote spijt van kandidaat-immigranten, want zeker de afgelopen jaren is het er niet makkelijker op geworden.

De hervorming die er nu aan gaat komen lijkt me zeker niet negatief te zijn voor het land, al zal het de lat voor sommige kandidaat-immigranten wel hoger leggen.

Naast het feit dat je aan bepaalde voorwaarden moet voldoen que job die uitoefent, moet je ook nog voldoende punten scoren. Dat laatste deel wordt dus wat aangepast.
Verder verwacht ik ook tegen juni nog een aanpassing van de Federal Skilled Worker list.

Enkele stukken uit de krant:

A new immigration point system for Canada starts in 2012

A revised points-based selection grid will be introduced to favour young immigrants with strong language skills, says federal Immigration Minister Jason Kenney.

Prospective immigrants in licensed professions will need to be pre-assessed to ensure they are likely to get certification in Canada before their applications are processed, Kenney said in Toronto at the annual gathering of Metropolis, an immigration research network that is about to lose its federal funding.

Currently, immigration applicants can skirt the mandatory language requirement by entering through the Provincial Nominee Program, which allows provinces to select immigrants with job offers from local employers.

Under the new grid, to be introduced by the end of the year, Kenney said provincial nominees will face a higher bar as well, because research has shown that language proficiency enhances social and economic integration in the long run.

“We must make better choices. We must select immigrants who have the skills and traits we know will lead to their success, and qualifications that are already recognized in Canada, or can be recognized in a short time,” he said.

While the federal government does not plan to require spouses of applicants in the federal skilled worker program to undergo language tests, Kenney said they will be awarded more points if their spouses are proficient in English or French.

Calling the revised system “more flexible and intelligent,” Kenney said a welder with a job offer in Prince George would not face the same expectations with regard to language skills as someone expecting to work as a physician.

Plans are also underway to change the federal immigration programs for entrepreneurs and investors, though Kenney gave few details.

“In the United States, half of the top 50 venture-capital backed companies are founded by immigrants. We do not nearly do as well in Canada. We must do a better job attracting entrepreneurs and investors to Canada,” he said.

Meanwhile, Kenney said Canada will continue to offer protection to refugees and the family reunification program.

“I strongly believe that economic integration is the best path to social integration,” he said. If new Canadians can maximize their contribution to the labour market, social integration will quickly follow.”

Source

Beetje laat: 1 jaar Canada

Op 27 augustus waren we exact 1 jaar in Canada.
Verwacht nu geen reflectie op het voorbije jaar, ik ben er gewoon veel te druk voor bezig om daar echt een diepgaande analyse over te kunnen maken. Maar de korte samenvatting is:

we hebben er nog geen moment spijt van gehad!

Ik had als verrassing een etentje geboekt in het 360 Restaurant van de CN Tower. Zo konden we 351 meter boven het straatniveau genieten van het mooie panorama dat Toronto en Lake Ontario biedt, want het restaurant draait dus langzaam rond (net zoals bij de Space Needle in Seattle). Dat leek me heel erg gepast. En het was heerlijk! We hebben lekker gegeten, en ondertussen hebben we genoten van de zonsondergang.

Als jullie concrete vragen hebben omtrent ons 1-jarige jubileum, dan lees ik het hier wel en zal ik een antwoord geven.

Ondertussen laat ik jullie mee genieten van enkele sfeerbeelden van ons etentje:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Parijs, vorig jaar.

Zo stilletjesaan naderen we onze 1ste verjaardag in Canada, op 27 augustus. Wow, wat ging de tijd snel!
Dus dit is de periode dat je wel vaker terugdenkt aan dat jaar geleden, de aanloop naar het visum en het uiteindelijke vertrek in de weken nadien. Het is  haast niet te geloven dat dat nog maar een jaar geleden is, zoveel is er ondertussen gebeurd. En toch voelt het nog ‘vers’ aan, kunnen we ons zo die dagen in Parijs weer voor de geest halen en voelen wat we toen voelden.

Zo ging het toen:

https://roots2wings.wordpress.com/2010/08/07/we-hebben-ons-visum/

Dus, voor diegenen die nog  op hun visum zitten te wachten: nog even geduld, en straks gaan jullie hier ook door, en voor je het weet woon je al weer een jaar in je nieuwe thuisland. 🙂

 

Afvalrecyclage en de walk-in clinic

Afval sorteren gaat hier anders dan in België. We hebben hier:
– blauwe bakken: papier, karton, plastic flesjes, glazen bokalen, blik,…
– groene bakken: organisch afval
– bruine zakken: tuinafval
– grof huisvuil
– grijze (of groene) grote vuilzakken: restafval

Vooral de combinatie van wat in die blauwe bak mag, vind ik dus vreemd aangezien wij gewoon zijn om die dingen redelijk apart in te zamelen. In ieder geval heeft Erwin aan den lijve mogen ondervinden dat het best gevaarlijk is. Hij duwde het materiaal in de blauwe bak wat bij elkaar (het lijkt op van die curverboxen), en plots sneed hij zich aan zo’n metalen blikje. Echt een jaap van een snede! En vreselijk bloeden natuurlijk, na een half uur was het nog erg aan ‘t bloeden. Dus ik wou gelijk naar de walk-in clinic rijden. In de urgent care van een ziekenhuis ben je met zoiets niet dringend genoeg en zit je misschien wel een halve dag te wachten. Maar Erwin wou niet mee, want hij had even later nog een telefonisch interview voor een job…

Dat gesprek ging echt heel goed, morgen heeft hij al een vervolggesprek met de  Vice President van de afdeling! En gelukkig wou hij na dat gesprek dus wel mee naar de walk-in clinic.

Men vroeg natuurlijk direct naar onze health card, maar aangezien we 3 maanden wachttijd hebben vooraleer we recht hebben op OHIP (Ontario Health Insurance Plan), legden we uit dat we nieuwkomers waren in hun wachttijd, maar dat we wel een privé verzekering hadden.
Na een half uurtje wachten mochten we in de behandelkamer. Daar vroeg de verpleegster of men ons had ingelicht dat een consultatie minstens  $ 75 zou gaan kosten. Maar we stelden haar gerust dat dat geen probleem was. De wonde werd mooi uitgewassen, maar omdat het geen mooie rechte snede was, de snede ook heel diep liep en deze ook nog gedeeltelijk in de plooi van zijn wijsvinger zat, vond dokter Katarey het raadzaam om dit niet te naaien, maar trachten te plakken met van die strips. Daar stuurde ze de verpleegkundige weer voor. Maar dat plakken van die strips was makkelijker gezegd dan gedaan! Het bloeden was nog steeds niet gestopt (ondanks mijn poging tot knelverband die ik thuis gemaakt had). Dus die strips verdronken telkens in het bloed… Men heeft het dan zo goed mogelijk ‘gestript’, en er dan een verband  om gelegd, en nadien heel de vinger in zo’n soort ‘kousje’ stopt. Met de opdracht deze vooral niet te bewegen, niet nat te maken, onmiddellijk met antibiotica te starten (oh ja, een tetanusprik hebben ze ook nog gegeven), en als het bloeden morgen (vandaag dus) niet helemaal gestopt was, moesten we terugkomen.
We moesten $ 85 betalen. Dat viel goed mee. Maar de baliebediende zei wel dat mevrouw de dokter iets niet aangerekend had, wat mogelijk wel aangerekend zou worden indien we een andere dokter zouden gehad hebben.
We zijn dan langs de apotheker (Shoppers) gegaan, en daar moesten we voor een potje antibiotica, een tube zelfbereide antibacteriële zalf en een doosje Tylenol pijnstillers iets van een $ 52 betalen. Ach, het kon erger dan dat. En gelukkig hebben we een expatplus verzekering bij Van  Breda International die ons meer dan €1000/maand kost, dus dit brengen we in als kost!

Maar vandaag zijn we dus terug geweest. Niet dat het echt nog bloedde, maar er kwam wel nog vocht uit, en die strips zaten ondertussen natuurlijk ook helemaal onder het geronnen bloed. De wonde zag er helemaal niet netjes uit, en ik durfde het niet aan om dat uit te gaan wassen en er zelf van die strips die in ons EHBO-kistje zaten op te plakken. Stel je voor dat er toch een infectie in zat of zo…

Vandaag kregen we mijnheer de dokter. Die was niet zo vriendelijk als die mevrouw van gisteren (die trouwens zijn echtgenote bleek te zijn). Maar hij verzorgde de vinger wel heel mooi, en op het einde zag de wonde er een stuk beter uit! En omdat het niet echt meer bloedde, konden er dus nu wel mooi strips over gekleefd worden.
Het onderste hoekje heeft de dokter open gelaten, om het wondvocht een uitweg te laten krijgen. Zelf mogen we er nu 2 dagen niet aankomen, en dan elke dag goed ontsmetten en er een nieuw verband om leggen. Minstens een week. En ook minstens een week zo min mogelijk bewegen met de vinger (omdat de snede dus tot in de plooi van het vingerkootje gaat), en zeker niet nat maken. Deze keer moesten we een pak meer betalen: $ 125.

Ik zal mijn ventje de komende dagen dus goed mogen verzorgen. Zijn haren wassen, hem wassen als hij in bad gaat, zijn biefstukje snijden, enz…

We zijn dus weeral een Canadese ervaring rijker…

En we gaan het inzamelen van afval in die blauwe bak hier anders organiseren. We hebben een grote en een kleinere bak, en in die kleinere gaan we dus het gevaarlijke spul verzamelen in plaats van –zoals het gewoon wel mag- alles in een bak.

Foto’s!!!

Zo, eindelijk eens tijd genomen om dat kabeltje te zoeken en foto’s over te laden. Niet dat dat de moeite is, ik vergeet namelijk foto’s te maken (of delete ze weer omdat ze onscherp waren of zo).
Maar de komende berichten zal ik  hier even de schade inhalen.

We beginnen met ons bezoek aan Parijs, begin augustus. We moesten naar de Canadese ambassade om onze paspoorten af te geven en nadien terug op te halen met ons visum er in.
Aanschuiven in de rij voor de ambassade:

En nadien natuurlijk weer aanschuiven om de paspoorten met visum terug op te halen:

Institut du Monde Arabe. Een pareltje architectuur dat een beetje verborgen ligt voor de doorsnee toerist:

Arene du Lutece, ook een beetje verborgen en niet zo ver van het Institut du Monde Arabe:

Container + leuke dag voor Dario + autoverzekering

Maandag zijn we dus naar Taylor International gereden om onze douanedocumenten te overhandigen en om de papieren te tekenen waarmee we hen toestemming gaven om in onze naam alles verder aft e handelen. En zaterdag komt onze container toe! Aanvankelijk wou men dat vandaag laten doen, maar Erwin heeft weer een gesprek met een recruiter vandaag, en dus kwam zaterdag beter uit.
Nu moet ik dus nog eens grondig de lijst van dozen bekijken die in onze container zitten, om te bepalen wat naar welke slaapkamer moet, wat in de basement geplaatst mag worden, wat in de garage, de keuken, … En de overschot (en dus ook die enkele meubeltjes die we over laten komen hebben) gaan nog tot het einde van het jaar in de opslag bij die verhuisfirma. Zij vragen daar een schijn van een prijsje voor, in tegenstelling tot de honderden dollars per maand die we hier in self storage zouden moeten betalen. Enige ‘nadeel’: het wordt in grote kratten gestoken, en die worden in een geklimatiseerd warehouse geplaatst. Je kunt er dus niet meer tussentijds aan, tenzij je extra handelingskosten gaat betalen. Maar he, die spullen die we denken nodig te hebben, die laten we in ons huis. En de rest is voor als we verhuizen naar een huur- of koopwoning. Momenteel kan ik dus niets doen met tafelkleedjes, handdoeken, Tupperware, decoratiemateriaal, lakens en dekens, potten en pannen, kampeermateriaal, een tuinstel enz. Alles wat we nodig hebben is immers in de huis aanwezig.

Dario had gisteren een wel heel erg leuke dag op school:
– tijdens het eerste lesuur wiskunde was hij als eerste aan de klas. De leerkracht kwam naar hem toe, en zei dat hij een dikke proficiat verdiende omdat hij de enige van de 3 wiskundeklassen was die een perfecte test had afgelegd!
Dit is natuurlijk heel goed nieuws, want volgens semester is het de bedoeling dat hij naar grade 12 Advanced Functions zou gaan, maar dan moet hij op grade 11 Functions natuurlijk wel goede punten behalen. Een deel van wat ze nu leren is voor Dario wel herhaling. Er zijn sommige stukken die zij nu (nog) niet doen, en die hij ook al leerde (bv. om de functies om te zetten in grafieken, dus werken met de grafische rekenmachine). Maar anderzijds zien ze binnen die functies dan weer wel dingen die hij nog niet eerder gezien heeft (ik geloof iets met vermenigvuldigen of zo, maar eerlijk gezegd ken ik daar weinig van)
– toen hij in het lokaal van Entrepreneurship kwam, riep de leerkracht plots 3 namen van leerlingen af, en zei dat ze moesten gaan rechtstaan. Dario’s naam was er ook bij, en vol verbazing vroeg hij zich af wat hij mispeuterd zou hebben… De leerkracht zag de verbazing op Dario’s gezicht en zei “Don’t worry, this is good!”. Toen ze rechtstonden vroeg hij de klas om een applaus te geven voor deze 3 medeleerlingen. Wat is namelijk het geval? Aangezien sommigen bij de aanvang van deze les nog geen break gehad hebben, mogen ze snel een snack halen en die dan nog opeten tijdens de eerste minuten van de les. Afspraak is dus wel dat ze dan alles netjes opruimen. Indien de lkr 3 keer een opmerking geeft omdat ze de klas niet netjes achter laten, mag de ganse klas een hele maand geen snack eten tijdens zijn les. Woensdag hadden leerlingen hun spullen dus niet opgeruimd, en Dario en 2 meisjes van zijn klas hadden dat opgemerkt dus zij hebben dat dan snel opgeruimd bij het verlaten van de klas. De lkr had dat gezien, en nu moest de klas hun dus danken door dat applaus omdat zij er voor gezorgd hadden.
Die man heeft wel zijn manier om dingen duidelijk te maken. Want een eerdere les waren sommigen gewoon te lang weggebleven (toen ze hun snack gingen halen). Dus besloot hij om de deur op slot te doen, zodat ze buiten moesten blijven wachten. En ondertussen zei hij dat hij een test af ging nemen van de andere leerlingen.
Vraag 1: Welke dag is het vandaag?
Vraag 2: Wat is de meest dominante kleur van het gras buiten?
Vraag 3: Welk is jouw lievelingsgetal?
De aanwezige leerlingen scoorden dus een 3/3, ROFL! En diegenen die te laat waren een 0/3.
In een maatschappij waar punten dus echt zeer cruciaal zijn (want die bepalen of je toegelaten wordt tot een goede universiteit of niet +je kunt er studiebeurzen door krijgen), is dit dus een zeer efficiënte methode, veel doeltreffender dan het laten schrijven van een straf of het laten nablijven.

Maar de lol was nog niet over! Toen we thuis kwamen van school stond er een grote doos voor de deur, van Amazon Canada. Dario is namelijk een grote fan van Halo (Xbox), en er kwam nu een speciale editie uit van Halo Reach. Als je een pre-order plaatste, dan kreeg je nog een heleboel extra’s. En dat was wat hij voor zijn verjaardag gevraagd had, wetende dat de doos wel maar na zijn verjaardag zou arriveren. Dit was dus De Doos die voor de deur stond.
Gelukkig komt de Xbox dus dit weekend uit de container.

Ondertussen ben ik er ook in geslaagd om een autoverzekering af te sluiten.
Sommige maatschappijen willen je niet eens verzekeren omdat je een nieuwkomer bent. En de prijzen van een autoverzekering zijn hier ook ontzettend hoog in vergelijking met Belgie.
Enerzijds heb je hier in Ontario een deel dat de maatschappijen verplicht moeten in hun polis steken (dat gaat dan vooral over lichamelijke schade en zo). En dat kan je dan zelf aanvullen indien je ook de auto zelf wilt laten verzekeren. Elke provincie heeft zo zijn eigen regels. Bijvoorbeeld in BC of New Brunswick zou de basisdekking veel lager zijn qua bedragen (dixit de makelaars), maar die premie kost dus ook maar de helft van wat we in Ontario betalen.
De prijzen laten eigenlijk allemaal vrij dicht bij elkaar. We betalen nu voor een Chevrolet Equinox LT van 2005, een All Wheel Drive met 3.4l motor en V6, iets van een $ 3,500. Daar zit dan inbegrepen een beperkte verzekering voor de inboedel van ons huis (kost iets van een $ 15 per maand en de korting die je daarmee kreeg op je autoverzekering was een stuk groter dan de kostprijs van die verzekering). We zijn verzekerd bij State Farm. Bedoeling is dat we over een half jaar terug gaan ‘shoppen’, en hopelijk wat korting krijgen.