Het leven, zoals het momenteel is ten huize Van Hout

En ondertussen razen we hier maar gewoon door. De dagen vliegen in een wip voorbij, maar we zijn ontzettend productief. J

Om je een idée te geven een kleine weerslag van vandaag:

– 6.45u: de wekker loopt af. Erwin springt in zijn kleren en gaat met Dusza een wandelingetje maken.

Ondertussen zet ik Dario uit zijn bed. Even online kijken naar het weerbericht, want het lijkt wel koud deze ochtend. We starten met 16 graden een mogelijk een bui in de voormiddag, om dan naar de 22 graden te gaan. Dus geen warme trui nodig, enkel een vest voor ‘s morgens. Klaar maken, eten, en om 7.40u rijden we naar school.

– rond 8.10u ben ik terug thuis. Erwin leest de mails door die vanwege het tijdsverschil met Europa reeds binnen gekomen zijn, en ik lees mijn berichten. Vandaag wordt ons huis in Kasterlee bij de notaris overgedragen aan de nieuwe eigenaars. Daartoe hebben we een notariële volmacht laten uitschrijven zodat de juriste van onze notaris in onze naam aanwezig kan zijn en kan tekenen.

Vriendin Carine is deze voormiddag (Belgische tijd) al langs geweest om de meterstanden te noteren, samen met de kopers. En nadien heeft zij alle documenten en sleutels afgeleverd bij de notaris. Dat is allemaal vlotjes verlopen.

– afgelopen weekend hebben we een auto gekocht, een Chevrolet Equinox. Aangezien het heel belangrijk is om credit history op te bouwen (een term die menig Amerika- en Canada liefhebber heel erg bekend in de oren zal klinken!), willen we niet alles cash betalen. Maar omdat we nog geen job hebben, kunnen we geen lening krijgen via de dealer, ondanks al het geld dat we kunnen aantonen dat we hebben.  Dus vandaag moet ik naar onze bank, TD Trust. Eigenlijk wilden we iets van een 2000 dollar financieren, maar dat blijkt niet mogelijk te zijn, we moeten minstens 7.500 dollar doen. De logica hiervan ontgaat me, maar ach, maak niet uit. Ook bij hen krijgen we natuurlijk niet zomaar een lening. Dus we storten 8000 dollar van onze spaarrekening op een secured deposit, en in ruil kan ik dan 8000 dollar lenen. Ik leen dus eigenlijk mijn eigen geld, LOL. Omdat wij met een secured deposit werken wordt dit onmiddellijk goedgekeurd. In principe mag ik nu dat bedrag over 3 jaar gespreid terugbetalen, maar dat doen we natuurlijk niet, want ondertussen betaal je 5,5% interest. Dus we betalen 1 maand gewoon de afbetaling, en de volgende maand betalen we het ganse bedrag in 1 keer terug. Voor de opbouw van de credit history maakt dat geen verschil, en zo heb ik maar 1 keer interest moeten betalen.

In ieder geval hebben we nu al 2 credit Lines uitstaan: beiden hebben we van de bank een (onsecured!) visa kaart gekregen waarmee we per maand per persoon tot $1,000 mogen uitgeven, en daar komt nu nog deze lening bij. Straks nog de utility bills, en we zijn goed bezig.

– bellen met de dealer om te laten weten dat alles financieel rond is. Bij de zoektocht naar een wagen hadden we ons bij laten staan door Marc. Hij is thuis in de autowereld (sorry Marc, ik gebruik waarschijnlijk niet de juiste term?). Maar daarnaast is hij nog een goed onderhandelaar, want hij negotieerde voor ons ook nog 4 spatlappen en een bug shield. Die zijn besteld en moeten nog geïnstalleerd worden. Donderdag gaan we onze huurauto terug inleveren op Pearson Airport, nadat we onze eigen wagen afgehaald hebben in de garage in Mississauga.

– ondertussen is het al middag. We eten wat, en rijden dan naar Drive Test Ontario.

http://www.drivetest.ca/en/license/License.aspx

Nu we een auto gekocht hebben, moeten we deze verzekeren, en dan hebben we natuurlijk ons Canadese rijbewijs nodig. Trouwens, met ons Belgische rijbewijs mogen we maar 3 maanden rijden hier. Gelukkig heeft België een overeenkomst met Ontario, dus in tegenstelling tot de Nederlanders mogen wij hier gewoon ons rijbewijs omwisselen (na het afleggen van een oogtest en het betalen van $ 75,00).  We krijgen een voorlopig rijbewijs mee, het echte volgt over 4-6 weken per post.

Het is hier laaaang aanschuiven, er is 23 man voor ons…

– om 14.40u zijn we klaar met het rijbewijs. We vertrekken nu naar Burlington. Daar zit Taylor International. Dat is de firma die de Canadese kant van onze verhuis op zich neemt.

Onze container is afgelopen weekend in de haven van Toronto toegekomen, en eind deze week wordt deze bij ons afgeleverd. Aangezien wij alle douaneformaliteiten op de luchthaven al vervulden, moeten we nu gewoon even langs gaan met wat documenten (bewijs van landed immigrant, kopie paspoort, bewijs van ‘goods to follow’ en de douaneafhandeling op de luchthaven, …), en we tekenen een papier dat zij in onze naam de container mogen gaan claimen. Joepie, dat bespaart ons weer een trip en wachten! Einde deze week staat de container hier voor de deur. Dat is vlotjes gegaan, vertrokken op 24 augustus en 17 september al hier!!! Vaak hoor ik dat die dingen 7 weken onderweg zijn.

We proberen nog wel of ze zaterdag kunnen komen leveren ipv vrijdag, want Erwin heeft weer job interviews, en die verzet je natuurlijk niet graag. Morgen weten we daar meer over.

– we rijden een kilometertje of zo verder, naar de Ikea. Een van de eerste dagen kochten we daar voor Dario een bureautafel, zodat hij goed de ruimte had om zijn schoolwerk te doen. We gaan nu nogmaals dezelfde tafel kopen, deze keer voor Erwin.

Na deze drukke dag trakteren we onszelf op de befaamde gehaktballetjes van de Ikea. Voor Dario nemen we een pizza mee. Die is ondertussen natuurlijk al lang thuis van school (hij komt rond 15u thuis), en voor hem zal het zeker geen straf zijn om pizza als maaltijd te krijgen.

– het verkeer is druk op dit tijdstip, we doen er dus een kwartiertje langer over (45 minuten) om thuis te geraken. En we beseffen dat we hier al aardig onze weg kennen. Dat doet deugd.

– thuisgekomen eerst even de mails checken. De notaris laat weten dat de overdracht vlot gegaan is, de kopers van ons huis laten ons per mail weten dat ze heel blij zijn om zo’n proper huis in handen te krijgen. Wendy is drie jaar lang heel trouw onze hulp geweest bij het poetsen, en we hadden haar gevraagd om afgelopen weekend nog eens een keer grondig door het huis te gaan en de ramen te wassen. Haar vader was het gras ook nog komen afrijden. Fijn dat de kopers dat toch opmerken en de moeite er voor nemen om ons te danken. Ik zal dadelijk dus ook nog mijn dank per mail overbrengen aan Wendy!

Nog even met Carine chatten, zij hebben momenteel problemen met de bouw van hun woning, we zijn nu weer helemaal bij.

– Marc en Karine laten weten dat alles voor de auto in orde is, en dat we waarschijnlijk geen extra hulp gaan nodig hebben als ze de container komen lossen

– ondertussen heb ik ook wat zitten babbelen met onze zoon. Die had weer een fijne schooldag gehad en zit vlijtig zijn huiswerk te maken. Tussendoor voert hij ook nog wat gesprekjes met zijn Belgische vrienden.

– Erwin komt zeggen dat hij maandag weer een jobinterview heeft met een van de grote consultancy bedrijven. Dat wordt gesprek nr. 6 met dit bedrijf. Ze doen er lang over om beslissingen te nemen…

Hij forward ook een leuke mail van Nicole, een voormalige collega. Leuk om zo’n berichten te lezen! Ze zijn ons nog niet allemaal vergeten.

– tussen de bedrijven door typ ik dit bericht, en nu is het 19.45u. Ik ga dadelijk even van een tasje thee genieten, en dan moet ik nog wat telefoontjes doen. Met Liliane om te horen of zij nog wat oude dekens/lakens heeft die we hier op de slaapkamers op het tapijt kunnen leggen. We gaan een aantal dozen op onze kamer laten zetten (die is gigantisch groot, ik denk wel 30m2!), en we willen het tapijt niet beschadigen. Dan nog mailen met Danute, die ik een bericht voor haar zoon Darius wil geven. Hij vertrekt over enkele dagen terug naar de UK om aan zijn Phd te beginnen.

Daarna nog eens een wandeling maken met Dusza, en dan is het al weer donker.

Je ziet, we blijven druk bezig!

Advertenties

Dario zijn vakken op school

Met de verhuis naar Canada stonden we voor het vraagstuk of we Dario gewoon verder zouden laten gaan naar het laatste jaar (grade 12), zoals hij dat in Belgie ook zou gedaan hebben, of dat we hem zijn 5de jaar zouden laten overdoen.

Het voordeel van grade 12 zou zijn dat hij dan mogelijk toch een beetje (meer) uitdaging zou vinden in zijn schoolvakken, het nadeel zou zijn dat hij zich op dat jaar niet voldoende credits zou kunnen halen om automatisch toegelaten te worden aan een goede universiteit. Dat zou hij kunnen opvangen door evening classes te volgen + summer school en nog een extra semester. Natuurlijk krijg je dan wel een heel erg zwaar schema te verwerken, en we dachten dat dat toch net weer teveel zou zijn, tenslotte verhuisde ook toch ook naar een nieuw continent en moest hij school lopen in een taal die niet zijn eerste taal is.
Nadeel van grade 11 zou zijn dat hij mogelijk niet voldoende uitdaging in de vakken zou kunnen vinden.

De school heeft dit trachten op te vangen door hem voornamelijk in grade 11 te zetten, maar met vakken op University level, en elk semester 1 hoofdvak in Grade 12.

Een schooljaar wordt hier ingedeeld in twee semesters. En voor beide semesters heb je een apart lessenrooster (time table).

Dario zijn vakken voor semester 1:
1ste lesuur = 8.10 – 9.24u: Biology (grade 12)
2de lesuur = 9.29 – 10.43: English
3de lesuur = 10.48 – 12.02: Entrepreneurship
4de lesuur = 13.26 – 14.40: Functions (wiskunde)

In het 2de semester wordt dit zijn schema:
1: Phyciscs (Fysica)
2: Computer Science
3: Visual Art (kunst)
4: Advanced Functions (wiskunde), grade 12

Op de oneven dagen (de 1ste, 3de, 5de, enz van de maand) heeft hij het bovenstaande schema, en op de even dagen worden het eerste en het laatste lesuur omgekeerd, dus dan start hij met Functions en rondt hij de dag af met Biology.

Hij volgt deze vakken op wat ze hier noemen “University level”. Dat wil zeggen dat zij je toegang geven tot de universiteit. Of beter: zij geven je de mogelijkheid om te solliciteren voor een plaats bij de universiteit. Want in tegenstelling tot Belgie is het hier niet zo dat jij, als je het 6de jaar ASO met success afgewerkt hebt (of voor de Nederlanders: laatste jaar VWO) je zomaar naar de universiteit mag. Je moet daar namelijk voor ‘solliciteren’.

 Ergens tussendoor gaat hij ook nog een special examen English Literacy moeten afleggen om zijn einddiploma te kunnen behalen. Waarschijnlijk zal hij dat in het 2de semester gaan doen, ofwel volgend jaar. Men ging eerst even een tijdje aanzien hoe het met zijn Engels staat, en of hij nog veel bijschaving nodig heeft om te kunnen slagen in dat examen. In ieder geval is zijn Engels goed genoeg om geen English As a Second Language (ESL) te krijgen! Meer nog, op een test woordenschat Engels vorige week bleek hij een van de topscoorders te zijn! “He’s European and he probably reeds a lot of books”, was de uitleg van de klasgenoten. De meesten kunnen het blijkbaar  niet geloven dat hij nog maar 2 weken in Canada woont…

In ieder geval zijn de eerste 2 schoolweken al heel goed meegevallen. Daarnet gingen we met Dusza haar avondwandelingetje maken, en toen zei hij “Ik kijk echt weer uit naar school morgen”… Wie had dat ooit kunnen denken!!!

Thuis + De eerste schooldag

Gisteren tijdens de avondwandeling die we met Dusza maken, verbaasden Erwin en ik er ons over dat we hier nog maar 11 dagen wonen. Het voelt allemaal al zo vertrouwd aan!

We hebben het zeker naar onze zin in ons huisje en voelen ons hier echt al thuis. Zeker nu ik mij een deftige stofzuiger aangeschaft heb. Een Miele, een echte ‘canister’, dus zo’n Europees model i.p.v. die rechtopstaande lompe Noord-Amerikaanse gevallen.

Het is een hele aanpassing om van zo’n riante woning zoals we in Kasterlee hadden, plots te verhuizen naar een rijhuis met veel minder ruimte en amper 30 vierkante meter tuin. Maar toch voelen we ons hier goed in Oakville. De locatie is zeer handig: op 7’ van het Go Train station van Mississauga, en op 10’ minuten van het station van Oakville. Die Go trein is de commuter trein naar downtown Toronto. En we zitten op 5’ van de oprit van de autostrades.
De omgeving is groen, met heel wat parkjes en trails, en veel grote bomen tussen de huizen door.

Natuurlijk is het wel de bedoeling dat we op termijn verhuizen naar een ruimere woning. En waarschijnlijk gaan we eerst nog een tijd naar een huurwoning, zodat we de regio toch nog beter kunnen leren kennen alvorens een huis te kopen. Al hebben we afgelopen weekend echt wel een droomhuis te koop gezien. Maar vergelijkbaar met ons huis in Kasterlee kunnen we niet gaan wonen, die huizen kosten hier makkelijk 1,5 miljoen dollar!

Dario beleefde gisteren, op zijn 16de verjaardag, zijn eerste Canadese schooldag. Die is heel goed meegevallen. Hij werd onthaald door een andere jongen van Grade 11, en hij is onmiddellijk opgenomen geweest in een groepje van een 7-tal kerels, die allen met hem Wiskunde volgen.

Hij gaat naar de Oakville Trafalgar High School.  

De verschillen met school lopen in het Sint-Jozef College/Belgie zijn groot!
De leerlingen zijn hier op zijn leeftijd vele zelfstandiger en hebben veel meer vrijheid. Je ziet hier dus geen ouders rondlopen op school, behalve dan die van de 9th graders, die dus net gestart zijn op high school. Dario regelt alles dus ook zelf, en dat doet hij goed.

Ze mogen tijdens de pauze ook gewoon buiten het schoolterrein gaan. En aangezien er een plaza valkbij is (zo’n plein met allerlei winkels), trekken ze daar dan naartoe. Ze gaan bij de Tim Hortons een wrap en een pop (frisdrank) eten, of gaan binnen in de Sobeys (de Canadese Carrefour) om een bagel en wat drinken te kopen, en wandelen dan terug naar school.

Ze mogen bijvoorbeeld in het biologie laboratorium tijdens het uitvoeren van proeven gerust een ipod opzetten. En ook een Blackberry is niet verboden in de school.

Verder wordt je al nieuwkomer erg goed opgevangen en opgenomen in de groep. En dat heeft Dario in het verleden toch anders meegemaakt in de Belgische scholen.
Besluit: hij voelt zich echt in zijn nopjes!

Dario heeft ‘maar’ 4 lesuren, maar de lesuren duren hier i.p.v. de 50 minuten van België, wel 74 minuten. Verder hebben we op woensdagnamiddag geen vrije halve dag, maar lopen ze dus van maandag t.e.m. vrijdag school van 8.10 tot 14.40 uur. Dus als je het herrekent naar uren van 60 minuten, dan hebben ze hier een 2-tal uren per week minder les.
Tijdens elke leswisseling hebben ze 5 minuten pauze om van lokaal te wisselen9.24u, en de volgende begint dan om 9.29u. (daarmee ‘winnen’ ze weer wat tijd op Belgie, waar men gewoon binnen de 50 minuten die een les’uur’ duurt van lokaal moet wisselen)

Het volgende bericht zal ik wat meer schrijven over de vakken die Dario hier volgt.

Immigrations, customs en de aankomst in ons huis

Daar staan we dan, op Pearson International Airport in Toronto!

Eerst aanschuiven bij Immigrations. De rij gaat vlot vooruit, en wanneer we aan de beurt zijn ziet de man dat we immigranten zijn, dus hij verwijst ons door naar een ander bureau wat verderop.

Bleek dat we aanvankelijk in een foute rij stonden aan te schuiven. Het was ook “Immigration”, maar toen we daar aan de beurt kwamen (gelukkig al heel snel!) verwees men ons door naar een volgende zaal. Daar dus weer aanschuiven. Het valt ons op dat wij zowat de enige ‘blanke Westeuropeanen’ zijn die staan aan te schuiven. We zien Indiers, o.a. een jong koppel met twee kleine kindjes die bij ons op het vliegtuig zaten, en die ik in Zaventem nog geholpen heb om hun spullen te dragen tot in het vliegtuig. En we horen in de rij ook talen die we thuiswijzen in Oost-Europa. Hier duurt het aanschuiven wat langer, er valt immers telkens wat papierwerk door te worstelen. Wanneer wij aan de beurt zijn, gaan we met ons drietjes vol ongeduld en spanning op het loket af. En daar maken we voor de eerste keer kennis met iets typisch Canadees: een Canadees zal een boodschap niet snel negatief zeggen, of je zal hem ook niet snel “neen” horen zeggen. Zij beheersen de kunst om zich daar netjes omheen te werken terwijl jij toch duidelijk de boodschap krijgt. Zo ook hier dus:
mevrouw aan loket: “You two can sit over there”, zei ze tegen Dario en mij, terwijl ze naar een soort wachtzaaltje wees.
Erwin: “But do you mind if they wait here?”
mevrouw, op een vriendelijke doch zeer besliste toon “They can sit over there.”
De boodschap was zeer duidelijk, Dario en ik mochten er dus niet bij blijven staan, Erwin is de principal applicant, en hij moest het dus afhandelen, ook al was ik diegene die heel de administratie gedaan had.

Natuurlijk is Erwin een paar keer tot bij mij moeten komen om te vragen waar bepaalde documenten zaten, want ik had alles wel in een map gestoken, maar dat was natuurlijk een hele boterham.
Ondertussen zei de mevrouw dat hij dus gerust tot bij mij kon komen, ‘no need to hurry’.

Helemaal op het einde mochten Dario en ik dan ook tot daar komen, en moesten we onze handtekeningen plaatsen. Zo, nu was het echt, nu waren we ‘landed immigrants’.
We kregen de voorlopige papieren mee, de Permanent Resident Card wordt met de post opgestuurd.

Dat ging dus al vlotjes!

Eerst nog even langs 2 verschillende info standen passeren waar we een volle tas met documentatie en informatie meekregen. En toen op naar de volgende stop: Dusza!

We moesten naar de hal waar de koffers toekwamen, en daar zouden we ook Dusza kunnen vinden, had men ons gezegd. In die hal toegekomen vroegen we aan een personeelslid waar we Dusza zouden kunnen vinden. De man wees ons vriendelijk de weg naar de oversized luggage en zei dat ze ons miste. Dario liep al vooruit, en we zagen inderdaad de bench al staan. Als enige hond stond zij tussen kinderwagens en andere grote spullen.

Dusza was door het dolle heen! Ze had geen plasje of kakje in de bench gedaan. Dus de washandjes en zo die ik bij had, hebben we niet nodig gehad. Eigenlijk mag je de hond daar helemaal nog niet uit de bench halen maar moet je wachten tot na customs. Maar we deden maar of we dat niet wisten, deden snel haar leiband aan (voor in geval dat ze er vandoor zou willen gaan) en haalden haar uit de bench. Kwispelend en knuffelend viel ze ons aan, zo blij en opgewekt om ons weer te zien.
Aan een waterfonteintje ging ik haar drinkbakje vullen, want dorstig was ze wel na zoveel uren avontuur en spanning! Net op het moment dat we haar terug in de bench wilden zetten, kwam er een beambte aan die met een glimlach op zijn gezicht zei dat je de hond eigenlijk niet uit de bench mocht halen. Zagen we daar een knipoogje?
Dusza terug in de bench, en wij met 3 volle trolleykarretjes op naar de volgende halte: customs.

Bij customs verliep ook alles vlot. We overhandigden de lijst met de spullen die we bijhadden. Die papieren bekeek hij niet eens. “Als ik wil weten wat je bij hebt, dan kan ik dat zien”, zei hij al lachend. Toen gaven we hem de lijst van de ‘goods to follow’. Elke pagina werd afgestempeld, en 1 exemplaar van die lijst kregen we terug, samen met nog een ander formulier dat we moeten afgeven wanneer we onze container gaan inklaren.
Hij vroeg of we op de hoogte waren dat we $ 50,00 moesten betalen voor de hond. Dat wisten we inderdaad. Toen bekeek hij het paspoort van Dusza en haar papieren van de dierenarts. Er volgde een kort gesprek over welk soort hond het was, en toen overhandigde hij ons alles terug  en zei dat hij “You know what? I’m not gonna charge you for the dog”. Wij hebben hem bedankt voor dit leuke welkomstgeschenk!
En daarmee was het administratieve deel van het landen als immigrant afgehandeld.

Op naar de volgende halte: de aankomsthal. Karine en Mark gingen ons komen ophalen, maar we moesten nog iemand met een gsm te pakken zien te krijgen om hen op te bellen dat we er waren, want de gsm die ik in april gekocht had, had geen geldig belkrediet meer, daar moest ik nog een nieuwe prepaid kaart voor kopen. Gelukkig stonden ze ons gewoon al op te wachten. Enthousiast begroetten we elkaar.
Mark ging ons wat te drinken halen, en daar waren we wel aan toe! Ondertussen even bijkomen en kort vertellen hoe de trip geweest was.

En dan op naar weer een volgende halte:
Eerst gingen we onze bagage en Dusza naar hun auto’s brengen. Die Ford Explorers waar zij mee rijden zijn toch ontzettend groot! Er was dus meer dan plaats genoeg voor de bagage en de bench.
Dan naar de balie van National, waar we via usareisen.de weer een midsize suv gehuurd hadden. We mochten kiezen uit een aantal wagens, en Mark raadde ons aan om de Ford Escape te nemen. Dat is immers een auto die we overwegen aan te kopen, dus zo konden we al eens proefrijden. We kregen er eentje met lederen zetels en een sun roof.

En weer op naar een volgende halte: ons huis in Oakville. Met 3 auto’s in rij reden we dus naar Oakville. Mark omzeilde de drukke wegen, want het was spitsuur en dan is het niet evident om met 3 auto’s samen te kunnen blijven.

De wijk waar ons huis ligt viel direct goed mee. Verzorgde huizen, sommige losstand, sommige geschakeld, veel hoge bomen, nette tuintjes en zo. Wat ze hier dus een “mature neighbourhood” noemen. Aanvankelijk wist ik niet goed wat dat wou betekenen, ik vroeg me af of dat misschien wou zeggen dat er geen (kleine) kinderen welkom waren. Maar het duidt dus op een wijk die niet, zoals zovele hier in de GTA (Greater Toronto Area) pas de afgelopen paar jaartjes gezet is, zodat de bomen nog niet volgroeid zijn.
En ook de eerste indruk van ons huisje was goed. De slaapkamers vielen zelfs nog ruimer uit dan we gedacht hadden, er was een grote ingemaakte kast in de doorgang naar de ruime badkamer (master bedroom). Op Dario zijn kamer kom je in een gangetje waar rechts de badkamer ligt, dan een ingemaakte kast, en dan kom je in de slaapkamer zelf. Er staan 2 eenpersoonsbedden, en er is ook een heel ruime ingemaakte kast.
(ik zal eens een keer kijken of ik een filmpje kan maken van het huis, en dat hier plaatsen. Maar dat zal moeten wachten tot ik wat meer tijd heb, want momenteel ren ik nog steeds de dag door)
De grootste verrassing was dat we een basement hadden! Dat stond niet in de beschrijving, dus we dachten dat we de garage ook als bergruimte zouden moeten gebruiken. Maar neen hoor, in de basement bergruimte genoeg, en daar staat ook de wasmachine en de droogkast.

Na de rondgang door het huis nog even een beetje kletsen, en dan zijn we iets te eten gaan zoeken. Vlakbij bleek een Boston Pizza te zijn, en daar hebben we van een deugddoende maaltijd genoten.
Daarna zijn Erwin, Dario en Mark terug naar ons huis gereden. Zij hebben ondertussen eens bekeken waar de dichtstbijzijnde winkels zijn die we de komende dagen kunnen gebruiken. En Karine en ik zijn de hoogstnodige inkopen gaan doen bij de Metro die vlakbij is.

Niet lang daarna zijn Karine en Mark terug naar Utopia gereden, en zijn wij in ons bedje gekropen. Want van heel die trip waren we aardig moe geworden.
We hebben heerlijk geslapen, net zoals al de andere nachten die sindsdien al volgden.

Karine en Mark, nogmaals bedankt voor dit alles!!!

De vlucht (van emigrant naar immigrant)

Op vrijdagochtend, na een nachtje heerlijk slapen, staken we de straat over en liepen we met onze 4 valiezen, 2 reistassen, 3 laptoptrolleys en de grote hondenbench de vertrekhal in.

Bij Jet Airways werden we vriendelijk onthaald en ingechecked. Ook Dusza. Zij werd al snel opgehaald om apart naar het vliegtuig te worden gebracht.

Wel hadden we nog een minder leuke ervaring: toen ik met Jet Airways gebeld had om te informeren hoe het zat met het meenemen van extra valiezen (buiten die ene koffer van max. 23 kg) die je mee mag nemen) + het meenemen van Dusza, had men mij gezegd:
– je mag 1 stuk bagage van max. 23 kg gratis meenemen + je handbagage
– je mag 1 extra stuk bagage van max. 23 kg meenemen, en daar betaal je 50 euro (of dollar, dat herinner ik me niet meer) per traject voor
– je mag een 2de extra stuk bagage van max. 23 kg meenemen, en daar betaal je dan 150 euro (dollar?) per traject voor
Dusza, onze hond, telde ook als 3de stuk bagage, dus zij zou ook 150/rit kosten.
Maar… eenmaal ingechecked bleek dat totaal anders te zijn! We moesten immers voor 3 extra bagagestukken (die maximaal 20 kg/stuk wogen) en Dusza samen 750 dollar betalen!!! In plaats van de 300 euro die wij dachten dat het ging kosten op basis van wat men mij aan de telefoon had gezegd.

Daar ga ik dus nog wel eens een brief voor schrijven naar Jet Airways. Niet dat dat veel uit zal halen, maar dan heb ik het toch gezegd.

De vlucht zelf vertrok met een uur vertraging. Eerst vertraging omdat iemand zijn papierwerk voor immigrations niet in orde was. Na een tijd bleek dat men dat niet in orde kreeg, dus moest die persoon zijn bagage uit het vliegtuig gehaald worden.

Ondertussen deed men een oproep “is er een dokter in de zaal”, want er bleek iemand aan boord te zijn die medische assistentie nodig had. Op zich geen probleem, want ik zat naast een Indische dokter en die man wist me te zeggen dat er nog een aantal dokters aan boord waren, zij waren op weg naar een congres in Quebec. Na een tijd bleek dat die persoon toch niet aan de vliegreis mocht beginnen, dus moest hij van boord gehaald worden en moest ook zijn bagage en die van zijn reisgezel uit het vliegtuig gehaald worden.

Ondertussen maak je je dan wel zogen om Dusza, want zij zit daar maar helemaal in haar eentje, niet wetende wat er aan ’t gebeuren is.

Verder verliep de vlucht heel rustig. Jet Airways is een fijne maatschappij om mee te vliegen: comfortabele stoelen, het eten was relatief lekker en het aanbod aan films en muziek was ook goed, met individuele schermpjes.

Tijdens die uren onderweg denk je natuurlijk na over wat er op dat moment aan ’t gebeuren is. Eigenlijk had ik verwacht emotioneel te gaan reageren op het moment dat we de voordeur van ons huis definitief achter ons dichttrokken. Maar dat was niet gebeurd. En dan had ik het verwacht op het moment van opstijgen, het verlaten van Belgie. Maar ook dat deed me niet echt iets.
Wel besef je dat je eigenlijk een soort van ‘transformatie’ doormaakt: in Belgie ben je een emigrant die het land gaat verlaten om naar Canada te trekken. En onderweg naar Canada (en eenmaal daar geland) ben je plots een immigrant, iemand die nieuw een land binnen komt.

Ruim acht uur nadat we vertrokken werd het tijd om te gaan landen in Toronto…
Maar dat zal iets voor de volgende keer zijn. Het is bijna 23.00u, en ’s avonds ben ik echt wel moe. De dagen hier zijn zeer intensief. Morgen gaan we naar downtown Toronto. Erwin heeft een sollicitatie en Dario en ik gaan lekker rondwandelen ginder, en natuurlijk ons bezoekje brengen aan een aantal boekenwinkels….

We zijn er!

We zijn er!
We zijn er natuurlijk al sinds vrijdag, maar eerder heb ik nog niet echt tijd gehad om hier iets te komen vertellen.

Donderdag was nog een drukke dag! Ik die de laatste dingen in huis nog in orde bracht (opruimen, alles uitsorteren zodat het klaar lag voor de betrokken personen die bepaalde spulletjes nog mee gaan nemen of op gaan ruimen,… En dan met een volle auto (bijna allemaal verfblikken) een laatste rit naar het containerpark, om daar te moeten besluiten dat zij gesloten zijn op donderdagnamiddag. Sorry, Carine, jij gaat dus toch nog langs het containerpark moeten.

Erwin belde rond 14.30u dat hij ging stoppen met werken, dus ik kon met mijn auto naar Beerse rijden om hem daar te parkeren bij (een andere) Carine die de auto gekocht had. [Dario moet altijd lachen dat ik heel wat vrienden en bekenden heb die ofwel “Carine”-“Petra” of “Dennis” – “Luc” noemen]
En daar kwam Yves mij oppikken (hij had Erwin ondertussen al opgehaald). Een laatste rit naar Kasterlee… Nog kort afscheid genomen van Yves (we zien jullie zeker terug hoor!), en dan beginnen met het inpakken van de valiezen. Dat duurde toch langer dan gedacht. Ik was maar net op tijd klaar. Stom dat we voor een paar spulletjes nog een 6de valies moesten inpakken (een kleine in vanvas die in totaal maar 9 kilo woog).

Terwijl de taxi op ons stond te wachten zijn we nog een laatste keer door het huis gewandeld. Dario wou nog eens op zijn bed zitten, terwijl hij uitkeek over de tuin en de weilanden en het bos achter ons huis.

Nadat alle valiezen en de bench in de taxibus stonden zijn we terug gewandeld naar de voordeur, en hebben deze symbolisch met ons 3-tjes dichtgetrokken…

 We hadden een rustig ritje naar het Sheraton hotel. Op onze ruime kamer nog even een laatste hand gelegd aan de Goods to  Follow lijst, en dan zijn we gaan smullen!: dinsdag had ik een doos eitjes meegegeven aan Mieke. Eigenlijk was ik nog van plan om een cake te bakken, maar dit slimmeke had er niet bij stilgestaan dat mijn bakblikken inmiddels in een container zaten. Mieke had ons leuk verrast door donderdag met Yves een cake mee te geven die zij van die eitjes gebakken had! Daar hebben we dus van gesmuld, en we hebben het doorgespoeld met die roze champagne die we ook we dinsdag ook van hen gekregen hadden.

Dario en ik zijn met Dusza nog een wandelingetje gaan maken, o.a. in de vertrekhal van de luchthaven. Zo zou die omgeving voor haar op de ochtend van ons vertrek niet helemaal vreemd meer zijn.
Ze deed dat goed, heel rustig.

En dan was het tijd om te gaan slapen, de laatste Belgische nacht.
We verbaasden ons er weerom over dat we nog steeds alle drie ontzettend rustig waren. En zo zijn we dan ook in slaap gevallen.

Zo, nu moet ik even nog wat papierwerk in orde gaan maken voor morgen, en deze namiddag rijden we nog naar onze vrienden Danute en David in Markham, waar we uitgenodigd zijn voor een BBQ dinner.

Even geduld dus voor het vervolg…

Afscheidsfeestje – Auto verkocht

Daarnet zat ik met Wendy aan de koffiepauze, toen plots mijn franske viel: volgende week rond deze tijd hangen we in de lucht, op weg naar Toronto!

Gisterenavond hadden we afscheidsfeestje van Erwin zijn collega’s. Of tenminste, een “tot ziens”-feestje had hij het genoemd. Erwin had die collega’s uitgenodigd die in de loop der jaren elk op hun eigen manier er voor gezorgd hebben dat hij met mooie herinneringen terug kan kijken op zijn 9 jaar bij Johnson & Johnson. Het was heel erg gezellig! Ik vond het tof dat er –ondanks de vakantieperiode- toch heel wat mensen aanwezig waren. Sommigen waren zelfs special van hun vakantie aan de Belgische kust teruggekeerd!

Blijkbaar verwachten mensen een ‘freakend’ Elke te zien op dit moment, vol spanning voor de Grote Verhuis die nu echt wel heeeel erg dichtbij komt. Maar tot mijn eigen verbazing moet ik zeggen dat ik mij heel erg rustig voel. Ja, ik heb het druk met nog allerlei geregel en gedoe, maar toch voel ik me daardoor niet opgejaagd. En neen, we hebben ons ook nog geen enkel moment afgevraagd waar we in godsnaam mee bezig zijn. Dat zal nu voor later zijn, denk ik.

Vandaag hebben we de ‘compromis’ van de verkoop van ons huis eindelijk kunnen ondertekenen. Het bodemattest had lang op zich laten wachten omdat wij hier tijdens de bouw van het huis een ongeval met een vrachtwagen gehad hebben, waardoor olie gelekt was op de oprit. Dit is toen onder toezicht van een gerechtsdeskundige en een afgevaardigde van Ovam afgegraven, zodat er geen resten olie overbleven in de grond. Maar dat moest men natuurlijk allemaal nakijken bij Ovam of dat echt wel in orde was, vandaar dat het zo lang duurde vooraleer we de compromis konden ondertekenen. Gelukkig is het financieel bij die mensen allemaal al in orde, en zijn willen het huis asap beschreven hebben. Dat zal dus waarschijnlijk nog iets voor september zijn. Daartoe hebben wij een notariële volmacht laten opstellen. Hoeven we dus niet meer terug te keren uit Oakville.

En dan heb ik net ook mijn auto verkocht aan een vriendin. Leuk, net zoals een aantal andere spullen gaat de auto dus ook naar een bekende.
Enkel de droogkast staat hier nu nog te wachten op een nieuw baasje…

Alle puzzelstukjes vallen dus mooi netjes in elkaar. 🙂

Nog 6 nachtjes in ons eigen huis slapen…