Het onofficiële begin van de zomer

We hebben een verlengd weekend gehad: vandaag was het Victoria Day.
Victoria-day-590x230Dit wordt gevierd op de maandag voor de 25ste mei, ter ere van de Engelse koningin Victoria. Het is een ‘federal statutory holiday’, aka ‘betaald verlof’. Hier in Canada wordt Victoria Day gezien als de officieuze start van de zomer en traditioneel heb je dus overal vuurwerk en allerlei activiteiten voor jong en oud om dat te vieren. We zijn niet naar een van de grote vuurwerken gaan zien, aangezien we geen van beide van die drukte houden. Net zoals met oud-op-nieuw hebben we altijd genoeg mensen in de buurt die prachtig vuurwerk afsteken, dus we kunnen gewoon vanop ons terras kijken.

Hoe wij ons verlengd weekend gevierd hebben?
Zaterdagochtend hebben we eerst iemand van Pella Ramen over de vloer gehad. We gaan dit jaar onze ‘hoofdbadkamer’ helemaal vernieuwen, en het leek ons een goed idee om de 2 ramen in die badkamer dan al maar direct te vervangen. Ten eerste omdat men er  dan direct mooi rond kunnen tegelen, en ten tweede omdat ik dan ein-de-lijk de ramen zelf (van binnen uit) kan wassen. We hebben een offerte voor het ganse huis gevraagd. Pfff… Waarom vallen die prijzen nu nooit eens echt mee?!

Eerder deze week was er al iemand die Andersen Windows doet hier in Oakville. Door Noord-Amerikaanse vrienden heb ik me laten vertellen dat dat goede merken zijn voor PVC ramen (met metaal versterkt). We kiezen in ieder geval geen glasvezel omdat de meerprijs ons niet de energiebesparing op gaat leveren, en niet voor hout omdat dat in dit klimaat echt niet om te doen is qua onderhoud!

Na de middag zijn we naar Toronto gegaan. Erwin en ik zijn eerst nog naar het Eaton Centre geweest. Interior_Toronto_Eaton_Centre_looking_north
De grote mall downtown Toronto. Daar is een Geox winkel waar ik een paar schoenen gekocht heb. Ze zijn volledig leder (ook aan de binnenkant) en zitten erg lekker.
D4245A00032_C6738_1
Nadien wandelden we langs Erwin zijn kantoorgebouw tot aan Beer Bistro, dat bij daar om de hoek ligt. Daar hadden we met onze vrienden Danute & David afgesproken. We waren er nog nooit geweest, maar dit weekend bleek erg druk te zijn voor de leuke restaurants in Toronto, want onze 1ste en 2de keuzen waren een week geleden al volgeboekt. Dus ging ik op zoek naar een alternatief, en vond goede feedback over deze plaats.
124245Grappig was dat, terwijl we nog buiten stonden te babbelen nadat we elkaar begroet hadden, er een koppel buiten gestapt kwam. De man bleek een collega van David te zijn, en de vrouw was een van mijn cliënten. Het was hun eerste bezoek aan Beer Bistro geweest, en ze hadden erg lekker gegeten, zeiden ze. Vol verwachting stapten wij dus binnen. Ik had een tafel gereserveerd, maar gelukkig was er nog plaats op de patio (terras), waar ze geen reservaties voor doen. De temperatuur was erg aangenaam, dus we besloten om buiten te gaan zitten. Het was toen 17:00 u.
20120529-beerbistro-01_jpg_1022x496_q95_up_ctfEerst een biertje gedronken. Lieve deugd, de Mort Subite Framboise heeft nog nooit zo lekker gesmaakt! Het was inmiddels al meer dan 5 jaar geleden dat ik dat nog eens gedronken heb. De reden is o.a. omdat het Belgische bier hier erg duur is. Dit biertje kostte me $13 (+ taxes). Maar het was het waard.
beeradvent-day-10

Ook het eten was erg lekker. Is had mosselen provencaal, Erwin en David hadden (natuurlijk!) steak en fritten en Danute had speenvarktje met allerlei groenten. Nadien dessert (tiramisu, chocolade cake, crème brulee). Vier uur (!) later stapten we buiten. Nog steeds was het lekker warm (25 graden!).

Zondag lekker uitgeslapen, en dan Erwin zijn verjaardagscadeautjes gegeven. Nadien zijn we gaan winkelen:
lg_riocanburloak02eerst langs Burloak shopping waar ik een zomerkleedje teruggebracht heb omdat het niet zo mooi paste. Daar zijn we dan bij Artisano nog gaan eten.
artisano-burlington-02

Nadien zijn we naar een tuincentrum Holland Park gereden.
g-history-2We kochten basilicum, bieslook, salie en peterselie. En ook nog allerlei bloemetjes voor in de plantenbakken aan de voordeur en op ons terras. We kochten ook nog een Pinky Winky Hydrangea. Dit op aanraden van een van hun werknemers, omdat we in de linker hoek achter in de tuin een vrij ‘vochtige’ plaats hebben, en een plant zochten die daar tegen kon. We hebben geen groene vingers, dus we hopen dat deze kerel gelijk had toen hij zei dat dit erg makkelijk in leven te houden is. We hebben al een kriekenboom en een pruimenboom staan, en beide hebben witte bloesems. Daarom zochten we iets dat geen witte bloemen gaf.
We hebben er eentje op stam gekocht. Lijkt wat op dit, maar de bloemen zouden roziger moeten zijn…:
hydrangea-paniculata-pinky-winky-op-stam

Nadien nog de gewone boodschappen gedaan, en dan nog langs het overdekte winkelcentrum in Oakville (Oakville Place)
DSC_7035-2
naar The Bay, want daar ging Erwin nog een cadeautje halen voor zijn verjaardag: een mooie computertas van Kenneth Cole, in donkerbruin leder.
100876_1_1

‘s Avonds hebben we film gekeken: The Judge met Robert Downey Jr. en Robert Duvall. Prachtige film.
The_Judge_2014_film_poster-2

Vandaag, maandag, ook weer lekker uitgeslapen. Ook nu was het weer weer ontzettend aangenaam. We hebben de planten geplant, Erwin heeft het gras afgereden. En natuurlijk hebben we het on-officiele begin van de zomer gevierd door de hoes van de BBQ te halen, deze een grondige beurt te geven, en nadien te BBQ-en. Lekker!
Nu is Erwin film aan ‘t kijken terwijl ik dit lange lange blog schrijf. De patiodeur staat nog wijd open (het is inmiddels 21:15u.), de vinkjes zitten te fluiten.

Life is good.

dropsofmagiclifeisgood

Hier zijn we weer!

Neen, het heeft niets te maken met goede voornemens maar alles met ‘goesting’. Gisteren zijn we weer eens aan het meer (Lake Ontario) gaan wandelen. Winter of zomer, we vinden het daar altijd leuk. En na meer dan 3,5 jaar voelt het dan voor ons nog steeds aan alsof we op vakantie zijn.

De havengeul lag vol met ijs.
DSC05646

DSC05645

DSC05652

En de bootjes zijn mooi ingepakt:
DSC05648

Veel mensen hebben een hekel aan de ganzen (Ontario geese aka de grote Canadese gans) maar ik hou er wel van. Ze vliegen vaak boven ons huis op weg van hun rustplaats in de weien achter ons, naar het meer. Je hoort ze al aan komen vliegen door hun gekwaak. Soms zijn het kleine groepjes van slechts 5 ganzen, soms zijn het grotere groepen van wel 30 of meer ganzen!

DSC05656

DSC05657

De pier was erg ijzig, dus het was uitkijken geblazen. Maar het was prachtig!
DSC05655

DSC05659

Nog enkele sfeerbeelden:
DSC05649

DSC05651

DSC05664

Nadien wandelden we tot aan ons favoriete koffiehuis,The Green Bean, voor een dampende kop chocomelk. We hadden gelukkig nog een plaats aan het raam en zo konden we ook genieten van de ijspiste die de BIA (organisatie van handelaars in Downtown Oakville) dit jaar voor de eerste keer opgezet heeft. Rond kerstmis staat er op dat plein ook altijd een prachtige kerstboom. Ik leen even een prent van het internet om je een idee te geven:
Woodley5resized
(bron: http://thesheridansun.ca/oakville-residents-gather-to-celebrate-christmas-tree-lighting-ceremony/)

Met rode wangen (van de kou en nadien de warmte) en met een voldaan gevoel reden we nadien weer naar huis. We hadden het ons nooit kunnen voorstellen dat we het zo leuk vinden om dicht bij ‘het water’ te wonen!

Toch een ‘goed voornemen’ + update

Ik ben helemaal niet voor de ‘goede’ voornemens die men maakt bij de start van een nieuw jaar. Meestal komt er van die dingen toch niet veel in huis. Maar dit jaar wil ik een uitzondering maken. Mijn voornemen is om vaker te schrijven. Immers, het voorbije jaar heb ik amper iets geschreven, en daar heb ik nu spijt van omdat ik dit blog toch ook voor mezelf schrijf, voor mijn gezin. Het is altijd leuk om op een bepaald moment nog eens te grasduinen in de berichten, te zien wat er op bepaalde momenten gebeurde of wat er leefde, enz. Maar dan moet je natuurlijk wel iets schrijven. Bij deze dus.

Manlief
Nu we al 2,5 jaar in Canada wonen staat het leven van manlief en zoonlief wel op de rit.
Voor manlief is het niet altijd even makkelijk geweest, omdat er hier amper jobs te vinden zijn op het niveau van wat hij al jaren deed. Hij verveelde zich dus nogal snel. Vandaar dat hij inmiddels aan zijn 3de job toe is. Sinds een half jaar is hij IT Director van 2 ziekenhuizen en een kleinere kliniek die gefusioneerd zijn. Zijn team is stilaan ook gegroeid, en bestaat nu uit 50 mensen. De werksfeer is blijkbaar heel aangenaam; heel erg ‘supportive’ en met een goede team spirit. En hij blijft zich verbazen over de kwaliteit van zijn teamleden; heel erg kundige en fijne mensen, harde werkers.
In januari start hij aan de University of Toronto nog met een opleiding in Enterprise Architecture, en dit voorjaar gaat hij ook nog een programma rond Leadership volgen aan Queens University in Kingston. Dat is voornamelijk online, maar hij zal ook een aantal keren naar daar moeten. Ik hoop dat dat een beetje uitkomt met mijn opleiding en job, zodat ik mee kan. Want Kingston moet een prachtige omgeving zijn!

Zoonlief
Onze zoon heeft inmiddels zijn 1ste semester aan de universiteit afgewerkt. Het was hoog tijd dat hij de deur van de high school achter zich kon dicht trekken, en Game Development blijkt tot nu toe op zijn lijf geschreven te zijn. Een fijne combinatie van exacte vakken als wiskunde, fysica, programmeren dat aangevuld wordt met Design en Writing en Marketing en Business. Al de punten zijn nog niet binnen, maar het ziet er naar uit dat het voornamelijk A’s zijn (en vermoedelijk ook 1 of 2 B’s).

En ikke
Ik heb van september tot december een intensieve cursus Engels gevolgd die voornamelijk op Business English gericht was. Naast de klassieke taalcompenenten was er ook veel aandacht voor Business Writing, Change Management, Leadership, Communication Styles,… Binnen de cursus was ook een onderdeel rond het maken van presentaties voor de werkvloer, en een van die onderdelen rond Business Communication, meer bepaald via e-mail mag ik nu gaan geven aan de nieuwe groep cursisten! Ze waren dus blijkbaar content van de mini-cursus die ik had samengesteld.
Vandaag ben ik trouwens een 10-weekse stage begonnen bij The Centre for Skills Development and Training in Burlington. Ik ga er de Settlement Specialist assisteren (intake gesprekken, verwijzingen, counselling), en hier en daar zal ik waar nodig nog ondersteuning geven aan andere collega’s zoals de Employment Counsellor en de Outreach Worker. Tevens ben ik de co-facilitator in een computer training voor mensen die geen of slechts basiskennis hebben van het werken met computer. Ik vermoed dat mijn cursisten vooral vrouwen uit het Midden-Oosten zullen zijn.
Half januari start ik ook met avondschool, en de bedoeling is dat ik vanaf september die opleiding voorzet in voltijds dagonderwijs. Ik wil mijn diploma behalen in Career and Work Counselling.

2013 zal dus een jaar vol nieuwe dingen voor me zijn. Ik hoop dat alles een beetje naar wens verloopt. Enerzijds kijk ik vol ongeduld uit naar ‘terug naar school’, maar anderzijds vind ik het ook best wel angstaanjagend. Leren leren is iets wat ik nooit begrepen heb, dus ik hoop dat dat nu wel komt. En mijn angst voor formele testsituaties hoop ik wel onder controle te krijgen tegen de tijd dat ik examen moet doen.

Als afsluiter nog 2 fotootjes, van afgelopen zomer, ergens aan Lake Simcoe. Manlief samen met David:
Lake Simcoe ea 009

En onze zoon:
Lake Simcoe ea 013 Die helemaal uitgeteld in slaap gevallen was op het keienstrand. Hij was de 2 vorige dagen naar een metal concert geweest in Downsview Park in Toronto. Doodop was hij.
(dit is een goede test om te zien of hij dit blog wel leest, want ik zal het wel horen als dat het geval is! Straks is dit fotootje misschien verdwenen. 😉 )

Jumbo in Saint Thomas

Herinneren jullie je nog de verhalen over Jumbo, de olifant? Mijn grootmoeder heeft me er ooit over verteld, over een gigantisch grote olifant die met een circus reisde. Afgelopen zomer ontdekte ik dat die olifant echt bestaan heeft! De olifant werd geboren in 1861. Aanvankelijk woonde hij in de Jardin des Planes in Parijs, nadien verhuisde hij naar de London Zoo. In 1882 werd Jumbo verkocht aan P.T. Barnum van de Barnum & Bailey Circus (aka  “The Greatest Show on Earth”) En zo reisde Jumbo de wereld rond, tot ze in 1885 in Saint Thomas toe kwamen, waar hij domweg aangereden werd door een trein, en ter plekke stierf.

Zijn skelet werd gedoneerd aan het American Museum of Natural History in New York City,
zijn hart werd verkocht aan Cornell University
zijn huid werd gebruikt om hem op te zetten en op die manier kon hij nog jarenlang meereizen met het circus, tot het opgezette dier aan Tufts University geschonken werd (waar het vernietigd werd in een brand in 1975).

Jumbo was ongeveer 4 meter hoog toen hij stierf, en dat moet dus erg imposant geweest zijn.

Momenteel staat er nog een betonnen exemplaar aan de westkant van Saint Thomas (Talbot Street).

Om in Saint Thomas te geraken, neem je de 401 snelweg, richting London. Deze foto is typisch voor een groot deel van die snelweg: plat en groen. 😉

We bezochten in Saint Thomas ook nog Pinafore Park, met de Memory Garden. Niks spectaculairs, maar wel een leuk park als je in de buurt bent. Om je een idee te geven:

Voor de rest heeft Saint Thomas niks te bieden, tenzij je erg van treinen houdt. Het is de ‘railway capital’ van Canada.

Dus reden we door naar een kustdorpje, Port Stanley. Foto’s volgen later.

There’s an app that might be able to convince me to buy a smart phone!

I’m more the functional type of girl (a phone is a phone). So no smart phone for me. But a while ago, Petra was talking about a bird app on her blog:

“Verder dacht ik altijd dat je vogels lokt met lekker voer en dat, als je mazzel hebt, je een mooi exemplaar op de kiek kunt leggen. Nee helemaal fout. Dat is echt van voor de mobilisatie 1820 denk werk. Natuurlijk niet Petra. Dat gaat zo echt niet meer. Je neemt je iPhone, zet daar van elk merk vogels het gezang op en de vogels zullen tot je komen! Echt!!! De vogels worden met geluiden van andere iPhone vogels gelokt.”

And I was thinking “Wow, I would like to try that one too!”, because I really like watching birds foraging and hopping around (in my garden). It would be so neat if I could lure my favourite ones into my back yard… (I try this with food now, but it doesn’t always seem to be so efficient).
But hey, so much money, and that only to see some birds? So no iPhone for me. I will stick to my $30 phone.

But then this morning, I was reading the newspaper:

“On a sunny day, light streams into the Allen Lambert Galleria at Toronto’s Brookfield Place, drenching the hustle-and-bustle of the financial district below.
Take a moment inside the atrium to glance upward and you’ll see an arched, treelike canopy of criss-crossing steel and glass. Some may know the atrium, one of Toronto’s seminal architectural masterpieces, was designed by Spanish architect Santiago Calatrava.”
Brookfield Place really is something special. It’s a gem, hidden away, hard to discover if you are a tourist and you did not read about it somewhere. Even hard to notice if you are just one of these passer byers.

I love Brookfield Place!
This is what you see on the outside:

And this is the hidden gem inside:

And Toronto has a lot of these buildings!

Luckily, Vincent Hui, an Architecture Professor from Ryerson University, together with 60 volunteer students, has developed a mobile app, free for most smartphones, to help understand and engage with Toronto’s architecture, past and present!

The app uses geolocation data to plot out architectural landmarks in Toronto’s downtown core. It offers detailed information about more than 90 buildings around the city — including information about buildings’ form and function, the architects involved, design sketches and photos from past and present.

It operates on “augmented reality” technology, using the phone’s camera to display the real-world environment as the user walks around the city, but adds detailed information about the scene in view.

Just launch the app, lift your phone in front of you and let it do the work.

When launched, a series of small photos of buildings included in the app float on the screen. Those photos — of St. Michael’s Cathedral or Brookfield Place, for example — can be tapped to retrieve detailed architectural information of the building’s history and significance or directions to the location.

The app is still in its infancy, but it’s a work in progress! And colleagues in Seattle and Las Vegas have shown their interest too.

More info in the Globe and Mail
Or the Toronto Star

So maybe, one day, I will buy myself a smart phone. 😉

Santa Claus Parade

In tegenstelling tot de US, waar het overmorgen gevierd wordt, hebben wij hier in Canada Thanksgiving al achter de rug. Dus de gekte rond Kerstmis kan losbarsten. Sommige mensen hebben hun huis al een week of 2 geleden helemaal versierd met lichtjes en ornamenten. “Omdat het nu nog niet zo koud is”, hebben ze wel eens als excuus. Maar waarom steken ze die stekkers dan toch elke avond in? Waarschijnlijk om te testen of de lichtjes nog wel werken. 😉
Zelf vind ik heel de sfeer rond kerst echt wel heerlijk hoor: warmte, gezelligheid, lichtjes, familieavonden, warme  chocomelk, leuke decoraties,… Maar toch hou ik voorlopig mijn principe aan dat ik in november echt nog niets uit de dozen met kerstdecoratie haal. Ter compensatie heb ik al wel leuke kerstservetten gekocht. Maar die zitten nog even in de schuif dus.

Zaterdag was er hier in Oakville de traditionele Santa Claus Parade. Elk zichzelf respecterend dorpje of stad heeft zo’n jaarlijkse parade. Het thema is kerstmis, het begin natuurlijk zoals wel vaker met parades in Noord-Amerika met de brandweer, en de laatste wagen is natuurlijk Santa Claus in hoogst eigen persoon. Maar tussenin heb je dus allerlei groepen uit de community die zich hier komen laten zien, gaande van de diverse high schools, humane society, kerkelijke groepen, scouts, home builders, marching bands, sportclubs, de vrijmetselaars en zo verder.
Onze zoon moest om 7.30am al van de partij zijn, want zij hadden met hun Robotics groep ook een afvaardiging. En hij ging snoep uitdelen aan de kindjes die langs het traject staan. Het is hier trouwens verboden om snoep zomaar weg te smijten, je moet het in de handen van de kinderen leggen.

Nadat ik Dario afgezet had, ben ik Erwin op gaan halen, hebben we nog samen wat gegeten, en gingen we op pad: eerst zijn auto wegbrengen naar een gespecialiseerde garaga die de auto een speciale oliebehandeling geeft om zo het koetswerk beter te beschermen tegen het inwerken van het zout dat hier in de winter gestrooid wordt. En dan op weg naar de Parade die om 9am begon. We hebben geparkeerd op de parking van een van de high schools die vlak bij het parcours ligt. Men vroeg een vrijwillige bijdrage van $5 voor de Salvation  Army, dus dat hebben we met veel plezier betaald.
Ook in de parade zelf worden de goede doelen onder de aandacht gebracht. Zo ging de brandweer rond om speelgoed op te halen om nadien te bedelen aan minderbedeelden in de gemeenschap. Er werden ook van die rode neuzen verkocht voor een of ander goed doel, en de Foodbank ging ook rond want er was vooraf opgeroepen dat je niet bederfbare voeding mee kon brengen om af te geven. We hebben ons trouwens voorgenomen om in de week voor kerstmis een leuk pakketje samen te stellen in de winkel, zodat we een gezin in de streek ook een feestelijke kerstavond kunnen bezorgen wat eten betreft.

Het weer was echt nog schitterend, met een stralende zon. En de sfeer zat er goed in. ‘k Heb heel wat foto’s gemaakt, zodat Dario achteraf ook kon zien wat er allemaal te zien was. Want als je meeloopt, dan zie je niet veel van de rest he. Het is immers een grote stoet, er waren meer dan 50 groepen!

Hier volgen wat sfeerbeelden. En ik start natuurlijk met onze zoon en de wagen van hun club:

Beetje laat: 1 jaar Canada

Op 27 augustus waren we exact 1 jaar in Canada.
Verwacht nu geen reflectie op het voorbije jaar, ik ben er gewoon veel te druk voor bezig om daar echt een diepgaande analyse over te kunnen maken. Maar de korte samenvatting is:

we hebben er nog geen moment spijt van gehad!

Ik had als verrassing een etentje geboekt in het 360 Restaurant van de CN Tower. Zo konden we 351 meter boven het straatniveau genieten van het mooie panorama dat Toronto en Lake Ontario biedt, want het restaurant draait dus langzaam rond (net zoals bij de Space Needle in Seattle). Dat leek me heel erg gepast. En het was heerlijk! We hebben lekker gegeten, en ondertussen hebben we genoten van de zonsondergang.

Als jullie concrete vragen hebben omtrent ons 1-jarige jubileum, dan lees ik het hier wel en zal ik een antwoord geven.

Ondertussen laat ik jullie mee genieten van enkele sfeerbeelden van ons etentje:

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

African Lion Safari

Om 10am kwamen Chris en Liliane ons ophalen en reden we naar de African Lion Safari in Hamilton, hier 45 minuten vandaan. We bleken niet de enigen te zijn met dit idee, het was aanschuiven om op de parking te geraken.
Na het parkeren van de auto zijn we onmiddellijk naar de winkel gegaan waar we kaarten konden kopen om met de bus door het safaripark te rijden. We kennen de verhalen over de apen die graag souvenirs van je auto hebben, dus dat risico wilden we niet  nemen. Trouwens, met de bus heb je ook een veel beter zicht op de dieren. Immers, je moet in 2 rijen rijden met de auto’s (op 2 rijstroken naast elkaar), dus als je de auto bent die aan de andere kant staat van de dieren, dan zie je niet zoveel. Met de bus kom je boven die auto naast je bovenuit, dus je hebt een mooi zicht op de dieren.
Ruim een uur duurde deze tocht, en we zagen heel wat dieren. Het was geleden van toen Dario nog een kleutertje was dat we zoiets gedaan hadden, in de Beekse Bergen in Hilvarenbeek (Nl).

Een beperkte selectie uit de meer dan honderd foto’s van vandaag:

Deze diashow vereist JavaScript.

We zagen ook nog een Takin. Nog nooit hadden we van dit dier gehoord, noch hadden we het ooit gezien: een Takin. Dit is een Chinees dier. Spijtig genoeg is mijn foto mislukt, dus ik leen er even eentje van het internet:

Ook zagen we nog een aantal Mennonieten. Niet verwonderlijk, we zitten hier immers vlak bij de streek waar zij leven (Saint Jacobs/Waterloo).

Voor diegenen die zich afvragen hoe je het verschil ziet tussen Amish en Mennonieten: Amish mannen moeten een baard laten groeien zodra ze trouwen, Mennonieten niet. Ook zijn Mennonieten veel ‘wereldser’, je zal hen dus echt wel zien reizen en naar toeristische attracties zien gaan.

Ook vraag ik me al een tijdje iets af i.v.m. bepaalde hoofdbekledingen die ik hier zie. Ik ken de tulband die de Sikhs hier dragen. Maar vaak zie je ook een soort van ‘smurfenmuts’ (en ik bedoel dit echt niet beledigend, ik weet alleen niet hoe ik het anders moet omschrijven). Aanvankelijk dacht ik dat dit de voorloper van de tulband was die dus door de kleine jongetjes gedragen werd. Maar ik ben ook al een aantal keer een aantal mannen tegengekomen die toch geen kleine jongetjes meer zijn, en die toch nog die ‘smurfenmuts’ dragen. Zouden ze pas de tulband mogen dragen vanaf het moment dat ze gehuwd zijn? Of is dit nog iets anders? Vroeg of laat zal ik wel eens in omstandigheden zijn waarin ik dit op een respectvolle manier aan deze mensen kan vragen. Maar ondertussen is er hier misschien iemand die mij het antwoord kan geven? Ik heb het over deze dingen:

En tot slot nog even onze favoriet in aktie: de Bald Eagle (Amerikaanse zeearend) in aktie:


Het was een prachtige dag!

Morgen lassen we nog eens even een rustdag in. Maandag gaan we naar Toronto, waar we met Natasja en Andrew afgesproken hebben, twee kersverse immigranten die we hier vorig jaar (toen we zelf nog maar net toegekomen waren) ook al hebben mogen verwelkomen. Maar nu zijn ze officieel ‘geland’, om te blijven.
(@Natasja: ik wou hier de link naar jullie blog plaatsen, maar ik zie dat je het nog hebt over de sneeuw in Nederland… Updaten dus! 😉 )

 

Elora Gorge

Dit was echt wel de week van de mislukte uitstapen. 😦 Nadat we dus eerder deze week al pech hadden dat er geen water in de watervallen zat, hadden we gisteren ook weer pech.
We reden naar Elora, een oud stadje. Best een gezellig stadje. Maar we verloren er een half uur door te zoeken naar een adres van het Information Centre terwijl we zowat alles huisnummers vonden in de straat behalve diegene die op het internet stond. Een bankdirecteur van de TD Bank -waar ik toevallig geld ging tappen- vroeg me of hij me nog ergens anders mee kon helpen, dus ik zei hem wat ik zocht. Die man is dus zelfs mee op straat gelopen om te gaan kijken en zo. Hoe vriendelijk! En hij verwees ons dan maar naar het Civic Centre. Daar vonden we ook wat brochures maar niet diegene die ik zocht.
Ondertussen was het bijna middag, dus besloten we maar te gaan eten bij Corck, dat zag er gezellig uit en er zat best wat volk op het terras. Nou, we hadden misschien dan toch maar beter dat pannenkoekenhuis even verderop gekozen, want we hebben hier maar liefst 1,5 uur gezeten! Neen, we namen geen 3-gangen menu: Dario had een Ceasar Salad, Erwin een wrap met kip en ik een ‘heirloom tomato salad with bocconcini’. Maar het duurde en duurde, en ik had ondertussen krampen van de honger. En toen brachten ze dit:

Jaja, ik kreeg maar liefst 5 schijfjes tomaat met een ietsie pietsie mozarella en 3 blaadjes basilicum. Even had ik nog de idee dat ze nog een schoteltje salade gingen komen brengen, maar neen, dat was ijdele hoop. Het was lekker, daar  niet van. Maar kan je zoiets nou een ‘salad’ noemen (het stond opgelijst bij de Ceasar Salad)? En zouden 5 schijfjes tomaat niet beter passen bij je voorgerechten ipv bij de salads? Mijn $9 salad was dus snel op, en zwaar teleurgesteld en eigenlijk best wel boos ben ik naar de overkant van de straat gegaan om bij de bakker (die tevens ‘spychic reader’ bleek te zijn) 2 croissants te gaan kopen en die ostentatief  en smaakvol op te eten. Ik had samen met mijn tafelgenoten gedaan met eten.

Toen wandelden we naar het park, want op een plannetje hadden we gezien dat je van daaruit ook zicht had op de waterval. Park bleek midden in een opknapbeurt te zitten, waardoor we ons een weg moesten banen door vochtige kleihopen die aan onze schoenen bleven plakken, om dan tot de constatering te komen dat de doorgang naar het uitkijkpunt afgesloten was. Pech nr. 2.
Ok, terug naar de modder en op naar het volgende. We konden die waterval namelijk, volgens de folders en het internet, ook heel erg goed bekijken vanaf de Elora Mill Inn. Zo gezegd zo gedaan, we wandelen tot daar en zien dit:
Alles hermetisch afgesloten wegens restauratie van deze historische molen… Pech nummer 3 dus.

We besloten dus maar de auto te nemen, en naar het Elora Gorge Conservation Park te rijden. Daar hebben we nog een leuke wandeling gemaakt, maar eigenlijk was ze ook het inkomgeld niet waard. Want… je kan niet eens tot aan de buurt van de waterval wandelen. De Tooth of Time was ook niet te bereiken van daar uit. Er stond ook weer heel weinig water in de rivier dus een ‘woeste’ rivier zagen we niet echt stromen. Wel enkele mooie plaatjes van wat we zagen:
De half droge rivier:



In het dorpje zelf:

Pech nr. 4: ik heb mijn voet, die ik een maand of 2 geleden omgeslagen heb en die nog steeds niet helemaal genezen is, weer omgeslagen. Tranen in mijn ogen, maar achteraf viel het wel mee, het is momenteel niet blauw.

Na de wandeling door de gorge besloten we dan nog even langs een oude brug te rijden die men jaren geleden heeft willen vervangen door een moderner exemplaar, maar waar de bewoners toen protest hebben tegen aangetekend met als gevolg dat de brug herbouwd is naar het oude model. Ik had op  het internet een adres gevonden… en toen bracht de gps ons tot bij de brug die je hier boven op de foto kon zien. Maar wat was het dus niet. Dus ergens op het internet zijn 2 bruggen met elkaar verwisseld geweest in naam… Pech nr. 5.

Op de terugweg kwamen we nog langs dit water:

Dario scoorde in een Iers winkeltje in Elora nog een mooi zilveren hangertje waar hij heel blij mee is.
En wij hebben ons wel geamuseerd gisteren, al zagen we niet echt wat we wilden zien.
Besluit: we betalen dit seizoen geen inkomsgeld meer voor een park. Inmiddels hebben we onze jaarpas van de Halton Conservation Authority, waarmee we gedurende een jaar lang gratis in 6 parken hier in de regio binnen mogen, en 3 daarvan hebben we al bezocht en die waren echt wel de moeite waard.

Vandaag waren we op de BBQ uitgenodigd bij een ex-collega van Erwin. ’t Was heel gezellig, zij woont hier eigenlijk vlakbij (6 minuten rijden). Maandag start ze in een nieuwe job bij de Toronto Stock Exchange. Best wel spannend voor haar!

En morgen gaan we naar de African Lion Safari. Ben benieuwd! Het zal in ieder geval weer warm genoeg zijn, tegen de 30 graden…

Huwelijksverjaardag – Watervallenjacht

Vandaag 19 jaar geleden zijn we getrouwd. Op zich voor ons niet echt heel speciaal, want er zijn zoveel momenten waarop we ons realiseren hoe gelukkig we zijn om elkaar gevonden te hebben. We hebben het dus niet speciaal gevierd. Alhoewel, terwijl ik dit bericht schrijf realiseer ik me dat we dus getrouwd zijn terwijl we met een salonboot de Leie af aan ’t varen waren, ergens in de buurt van Sint-Martens-Latem (Gent). We brachten die dag dus door op het water. En naar dat water ben ik vandaag, in min of meerder mate, ook op zoek geweest. 😉
We zijn namelijk eens op ontdekking gegaan naar de vele watervallen die Hamilton heeft. Want iedereen kent natuurlijk de gigant even verderop, in Niagara. Maar dichterbij zijn er ook heel veel, op de Niagara Escarpment.
Stopplaats 1 was niet aan echte watervallen, maar aan Lower en Upper Hopkins Cascades. Die we niet gevonden hebben. Ten eerste omdat het plan dat we op het internet gevonden hadden van geen meter klopte (als we hadden moeten parkeren waar daar de parking stond aangegeven, dan hadden we eerst een vangrail moeten rammen en zelfs dan hadden we nog wat serieuze bomen moeten omzagen om de auto er tussen geperst te krijgen. Gelukkig parkeerde Erwin netjes op de kleine gravel parking die aan de overkant van de straat lag.
We hebben er een deel van de Bruce Trail gelopen. Wel heel speciaal, in die zin dat het heel erg steil omhoog ging en dat het paadje smal was en bezaaid was met kleine en grotere rotsen. Op de foto hier krijg je een indruk, al ben ik er niet in geslaagd om vast te leggen hoe steil het was:

Erwin was dus al aan ’t lachen met mijn watervallen die niet te vinden waren. We hebben zelfs geen water gehoord of gezien…

Dus reden we een stukje verder, naar de Borer’s Falls. Dat is een Echt Waterval die bijna 18 meter hoog is en 6 meter breed! We parkeerden de auto en wandelden weer een klein stukje langs de Bruce Trail (straks kan ik stoer zeggen dat ik tientallen kilometers van de Bruce Tail bewandelde!). Oh jee oh jee, had ik toch weer even een “help ik heb hoogtevrees” momentje, en dat was jaren geleden! Dacht echt dat ik er vanaf was. Maar het paadje liep parallel met de weg, en er was een smalle betonnen richel waar je over moest gaan. Vlak voor het smalle stuk dacht ik daar toch ook een stuk betonrot te zien waar het beton weg was en je dus het ijzer in het resterende beton zo zag zitten. Slik. Was dat richeltje wel stevig genoeg? Zo lang ik gewoon maar recht voor mij keek viel het best goed mee. Maar als ik zo zijdelings rechts keek…. Aaaahhhh! Diep diep diep! Vooral dus niet wandelen en kijken tegelijkertijd. Neem me niet kwalijk, maar ook daar heb ik geen foto gemaakt. Was op de heenweg te druk bezig met me te verwonderen over het feit dat die hoogtevrees dus echt nog wel in me zit, en op de terugweg te druk bezig met schietgebedjes dat ik heelhuids de overkant zou halen. [nota aan mezelf: doe niet onnozel! Dat smalle stukje was waarschijnlijk niet eens 10 meter lang]
Op een veiliger plekje maakte ik deze foto:

Je ziet dat het daar dan toch ook wel heel diep is he, onder mijn voeten?!

Op weg naar deze waterval moesten we er eigenlijk ook nog 2 andere zien: de (little) Rock chapel Falls (maar ik had gelezen dat die aan ’t opdrogen was) en de Lower Borer’s Falls. Geen van beide gezien. Ook niet echt iets gezien dat je ‘rivier’ zou noemen.

We komen dus bij de grote Borer’s Falls aan, echt letterlijk er bovenop! Dat bemoeilijkt het zich op de waterval natuurlijk wel… En aangezien de rivier zo laag stond, zijn we gewoon door de rivier naar de overkant kunnen waden zonder ook maar 1 natte teen op te lopen:

Daar kregen we een klein beetje een zicht op de waterval, maar het was “gene vette”, om het op zijn Kempisch te zeggen. Onze douchekop geeft meer water af!
Ik heb een poging gedaan om de ‘waterval’ vast te leggen op foto… Als je heel goed je best doet, dan zie je dat er een waterstraaltje naar beneden sijpelt op deze foto:

Ok, nu moest ik het wel toegeven: we hadden gewoon een heel slecht jaargetijde gekozen om watervallen te gaan bekijken. Het is hier al maanden droog en warm, en daar hebben ook de riviertjes last van. Dat zie ik ook heel duidelijk aan de Sixteen Mile Creek hier in Oakville: ik zie rotsen bloot liggen in het midden van de rivier die ik daar dus in maanden niet heb zien liggen omdat ze in de winter onder water staan.
Om je een idee te geven: de Rock Chapel Creek die de Borer’s Falls van water voorziet is dus droog. Heel. Erg. Droog. De foto hier boven, waar Erwin door de rivier wandelt, toont dat al aan. En dit is het zicht op de “rivier” beneden aan de waterval:

Op dit punt werd dus beslist om “ontdek de watervallen” uit te stellen tot in de herfst. (als het dan maar niet te glad is om over die richel te lopen!)

We zijn nog naar Hamilton zelf doorgereden om bij de Toeristische Dienst wat folders te gaan halen. En mijn eerste indruk van downtown Hamilton is niet zo geweldig. Ik vond er ‘raar volk’ rondlopen, er stonden een stuk of 3 stakerspiketten, … Sommige gebouwen waren wel knap en zo, maar zit je 1 zijstraat verder dan King Street of Main Street, dan zie je heel wat gebouwen die serieus onderhoud nodig hebben. Heel het sfeertje vond ik niet echt “hier komen we nog eens naartoe!”. Waarschijnlijk gaan we er ooit nog wel eens komen, en ik ben benieuwd of ik het dan ook terug zo ervaar.

Vanavond zijn we nog lekker mijn z’n tweetjes uit gaan eten. Onze zoon was druk bezig en bleef liever thuis met een pizza in de oven… Tja, dat heb je he met tieners in huis!

En tot slot nog 2 fotootjes die ik gemaakt heb hier in de straat toen ik vanavond naar de brievenbus wandelde. Vond die wolken en de kleuren toch weer zo speciaal…