Het onofficiële begin van de zomer

We hebben een verlengd weekend gehad: vandaag was het Victoria Day.
Victoria-day-590x230Dit wordt gevierd op de maandag voor de 25ste mei, ter ere van de Engelse koningin Victoria. Het is een ‘federal statutory holiday’, aka ‘betaald verlof’. Hier in Canada wordt Victoria Day gezien als de officieuze start van de zomer en traditioneel heb je dus overal vuurwerk en allerlei activiteiten voor jong en oud om dat te vieren. We zijn niet naar een van de grote vuurwerken gaan zien, aangezien we geen van beide van die drukte houden. Net zoals met oud-op-nieuw hebben we altijd genoeg mensen in de buurt die prachtig vuurwerk afsteken, dus we kunnen gewoon vanop ons terras kijken.

Hoe wij ons verlengd weekend gevierd hebben?
Zaterdagochtend hebben we eerst iemand van Pella Ramen over de vloer gehad. We gaan dit jaar onze ‘hoofdbadkamer’ helemaal vernieuwen, en het leek ons een goed idee om de 2 ramen in die badkamer dan al maar direct te vervangen. Ten eerste omdat men er  dan direct mooi rond kunnen tegelen, en ten tweede omdat ik dan ein-de-lijk de ramen zelf (van binnen uit) kan wassen. We hebben een offerte voor het ganse huis gevraagd. Pfff… Waarom vallen die prijzen nu nooit eens echt mee?!

Eerder deze week was er al iemand die Andersen Windows doet hier in Oakville. Door Noord-Amerikaanse vrienden heb ik me laten vertellen dat dat goede merken zijn voor PVC ramen (met metaal versterkt). We kiezen in ieder geval geen glasvezel omdat de meerprijs ons niet de energiebesparing op gaat leveren, en niet voor hout omdat dat in dit klimaat echt niet om te doen is qua onderhoud!

Na de middag zijn we naar Toronto gegaan. Erwin en ik zijn eerst nog naar het Eaton Centre geweest. Interior_Toronto_Eaton_Centre_looking_north
De grote mall downtown Toronto. Daar is een Geox winkel waar ik een paar schoenen gekocht heb. Ze zijn volledig leder (ook aan de binnenkant) en zitten erg lekker.
D4245A00032_C6738_1
Nadien wandelden we langs Erwin zijn kantoorgebouw tot aan Beer Bistro, dat bij daar om de hoek ligt. Daar hadden we met onze vrienden Danute & David afgesproken. We waren er nog nooit geweest, maar dit weekend bleek erg druk te zijn voor de leuke restaurants in Toronto, want onze 1ste en 2de keuzen waren een week geleden al volgeboekt. Dus ging ik op zoek naar een alternatief, en vond goede feedback over deze plaats.
124245Grappig was dat, terwijl we nog buiten stonden te babbelen nadat we elkaar begroet hadden, er een koppel buiten gestapt kwam. De man bleek een collega van David te zijn, en de vrouw was een van mijn cliënten. Het was hun eerste bezoek aan Beer Bistro geweest, en ze hadden erg lekker gegeten, zeiden ze. Vol verwachting stapten wij dus binnen. Ik had een tafel gereserveerd, maar gelukkig was er nog plaats op de patio (terras), waar ze geen reservaties voor doen. De temperatuur was erg aangenaam, dus we besloten om buiten te gaan zitten. Het was toen 17:00 u.
20120529-beerbistro-01_jpg_1022x496_q95_up_ctfEerst een biertje gedronken. Lieve deugd, de Mort Subite Framboise heeft nog nooit zo lekker gesmaakt! Het was inmiddels al meer dan 5 jaar geleden dat ik dat nog eens gedronken heb. De reden is o.a. omdat het Belgische bier hier erg duur is. Dit biertje kostte me $13 (+ taxes). Maar het was het waard.
beeradvent-day-10

Ook het eten was erg lekker. Is had mosselen provencaal, Erwin en David hadden (natuurlijk!) steak en fritten en Danute had speenvarktje met allerlei groenten. Nadien dessert (tiramisu, chocolade cake, crème brulee). Vier uur (!) later stapten we buiten. Nog steeds was het lekker warm (25 graden!).

Zondag lekker uitgeslapen, en dan Erwin zijn verjaardagscadeautjes gegeven. Nadien zijn we gaan winkelen:
lg_riocanburloak02eerst langs Burloak shopping waar ik een zomerkleedje teruggebracht heb omdat het niet zo mooi paste. Daar zijn we dan bij Artisano nog gaan eten.
artisano-burlington-02

Nadien zijn we naar een tuincentrum Holland Park gereden.
g-history-2We kochten basilicum, bieslook, salie en peterselie. En ook nog allerlei bloemetjes voor in de plantenbakken aan de voordeur en op ons terras. We kochten ook nog een Pinky Winky Hydrangea. Dit op aanraden van een van hun werknemers, omdat we in de linker hoek achter in de tuin een vrij ‘vochtige’ plaats hebben, en een plant zochten die daar tegen kon. We hebben geen groene vingers, dus we hopen dat deze kerel gelijk had toen hij zei dat dit erg makkelijk in leven te houden is. We hebben al een kriekenboom en een pruimenboom staan, en beide hebben witte bloesems. Daarom zochten we iets dat geen witte bloemen gaf.
We hebben er eentje op stam gekocht. Lijkt wat op dit, maar de bloemen zouden roziger moeten zijn…:
hydrangea-paniculata-pinky-winky-op-stam

Nadien nog de gewone boodschappen gedaan, en dan nog langs het overdekte winkelcentrum in Oakville (Oakville Place)
DSC_7035-2
naar The Bay, want daar ging Erwin nog een cadeautje halen voor zijn verjaardag: een mooie computertas van Kenneth Cole, in donkerbruin leder.
100876_1_1

‘s Avonds hebben we film gekeken: The Judge met Robert Downey Jr. en Robert Duvall. Prachtige film.
The_Judge_2014_film_poster-2

Vandaag, maandag, ook weer lekker uitgeslapen. Ook nu was het weer weer ontzettend aangenaam. We hebben de planten geplant, Erwin heeft het gras afgereden. En natuurlijk hebben we het on-officiele begin van de zomer gevierd door de hoes van de BBQ te halen, deze een grondige beurt te geven, en nadien te BBQ-en. Lekker!
Nu is Erwin film aan ‘t kijken terwijl ik dit lange lange blog schrijf. De patiodeur staat nog wijd open (het is inmiddels 21:15u.), de vinkjes zitten te fluiten.

Life is good.

dropsofmagiclifeisgood

Hier zijn we weer!

Neen, het heeft niets te maken met goede voornemens maar alles met ‘goesting’. Gisteren zijn we weer eens aan het meer (Lake Ontario) gaan wandelen. Winter of zomer, we vinden het daar altijd leuk. En na meer dan 3,5 jaar voelt het dan voor ons nog steeds aan alsof we op vakantie zijn.

De havengeul lag vol met ijs.
DSC05646

DSC05645

DSC05652

En de bootjes zijn mooi ingepakt:
DSC05648

Veel mensen hebben een hekel aan de ganzen (Ontario geese aka de grote Canadese gans) maar ik hou er wel van. Ze vliegen vaak boven ons huis op weg van hun rustplaats in de weien achter ons, naar het meer. Je hoort ze al aan komen vliegen door hun gekwaak. Soms zijn het kleine groepjes van slechts 5 ganzen, soms zijn het grotere groepen van wel 30 of meer ganzen!

DSC05656

DSC05657

De pier was erg ijzig, dus het was uitkijken geblazen. Maar het was prachtig!
DSC05655

DSC05659

Nog enkele sfeerbeelden:
DSC05649

DSC05651

DSC05664

Nadien wandelden we tot aan ons favoriete koffiehuis,The Green Bean, voor een dampende kop chocomelk. We hadden gelukkig nog een plaats aan het raam en zo konden we ook genieten van de ijspiste die de BIA (organisatie van handelaars in Downtown Oakville) dit jaar voor de eerste keer opgezet heeft. Rond kerstmis staat er op dat plein ook altijd een prachtige kerstboom. Ik leen even een prent van het internet om je een idee te geven:
Woodley5resized
(bron: http://thesheridansun.ca/oakville-residents-gather-to-celebrate-christmas-tree-lighting-ceremony/)

Met rode wangen (van de kou en nadien de warmte) en met een voldaan gevoel reden we nadien weer naar huis. We hadden het ons nooit kunnen voorstellen dat we het zo leuk vinden om dicht bij ‘het water’ te wonen!

Toch een ‘goed voornemen’ + update

Ik ben helemaal niet voor de ‘goede’ voornemens die men maakt bij de start van een nieuw jaar. Meestal komt er van die dingen toch niet veel in huis. Maar dit jaar wil ik een uitzondering maken. Mijn voornemen is om vaker te schrijven. Immers, het voorbije jaar heb ik amper iets geschreven, en daar heb ik nu spijt van omdat ik dit blog toch ook voor mezelf schrijf, voor mijn gezin. Het is altijd leuk om op een bepaald moment nog eens te grasduinen in de berichten, te zien wat er op bepaalde momenten gebeurde of wat er leefde, enz. Maar dan moet je natuurlijk wel iets schrijven. Bij deze dus.

Manlief
Nu we al 2,5 jaar in Canada wonen staat het leven van manlief en zoonlief wel op de rit.
Voor manlief is het niet altijd even makkelijk geweest, omdat er hier amper jobs te vinden zijn op het niveau van wat hij al jaren deed. Hij verveelde zich dus nogal snel. Vandaar dat hij inmiddels aan zijn 3de job toe is. Sinds een half jaar is hij IT Director van 2 ziekenhuizen en een kleinere kliniek die gefusioneerd zijn. Zijn team is stilaan ook gegroeid, en bestaat nu uit 50 mensen. De werksfeer is blijkbaar heel aangenaam; heel erg ‘supportive’ en met een goede team spirit. En hij blijft zich verbazen over de kwaliteit van zijn teamleden; heel erg kundige en fijne mensen, harde werkers.
In januari start hij aan de University of Toronto nog met een opleiding in Enterprise Architecture, en dit voorjaar gaat hij ook nog een programma rond Leadership volgen aan Queens University in Kingston. Dat is voornamelijk online, maar hij zal ook een aantal keren naar daar moeten. Ik hoop dat dat een beetje uitkomt met mijn opleiding en job, zodat ik mee kan. Want Kingston moet een prachtige omgeving zijn!

Zoonlief
Onze zoon heeft inmiddels zijn 1ste semester aan de universiteit afgewerkt. Het was hoog tijd dat hij de deur van de high school achter zich kon dicht trekken, en Game Development blijkt tot nu toe op zijn lijf geschreven te zijn. Een fijne combinatie van exacte vakken als wiskunde, fysica, programmeren dat aangevuld wordt met Design en Writing en Marketing en Business. Al de punten zijn nog niet binnen, maar het ziet er naar uit dat het voornamelijk A’s zijn (en vermoedelijk ook 1 of 2 B’s).

En ikke
Ik heb van september tot december een intensieve cursus Engels gevolgd die voornamelijk op Business English gericht was. Naast de klassieke taalcompenenten was er ook veel aandacht voor Business Writing, Change Management, Leadership, Communication Styles,… Binnen de cursus was ook een onderdeel rond het maken van presentaties voor de werkvloer, en een van die onderdelen rond Business Communication, meer bepaald via e-mail mag ik nu gaan geven aan de nieuwe groep cursisten! Ze waren dus blijkbaar content van de mini-cursus die ik had samengesteld.
Vandaag ben ik trouwens een 10-weekse stage begonnen bij The Centre for Skills Development and Training in Burlington. Ik ga er de Settlement Specialist assisteren (intake gesprekken, verwijzingen, counselling), en hier en daar zal ik waar nodig nog ondersteuning geven aan andere collega’s zoals de Employment Counsellor en de Outreach Worker. Tevens ben ik de co-facilitator in een computer training voor mensen die geen of slechts basiskennis hebben van het werken met computer. Ik vermoed dat mijn cursisten vooral vrouwen uit het Midden-Oosten zullen zijn.
Half januari start ik ook met avondschool, en de bedoeling is dat ik vanaf september die opleiding voorzet in voltijds dagonderwijs. Ik wil mijn diploma behalen in Career and Work Counselling.

2013 zal dus een jaar vol nieuwe dingen voor me zijn. Ik hoop dat alles een beetje naar wens verloopt. Enerzijds kijk ik vol ongeduld uit naar ‘terug naar school’, maar anderzijds vind ik het ook best wel angstaanjagend. Leren leren is iets wat ik nooit begrepen heb, dus ik hoop dat dat nu wel komt. En mijn angst voor formele testsituaties hoop ik wel onder controle te krijgen tegen de tijd dat ik examen moet doen.

Als afsluiter nog 2 fotootjes, van afgelopen zomer, ergens aan Lake Simcoe. Manlief samen met David:
Lake Simcoe ea 009

En onze zoon:
Lake Simcoe ea 013 Die helemaal uitgeteld in slaap gevallen was op het keienstrand. Hij was de 2 vorige dagen naar een metal concert geweest in Downsview Park in Toronto. Doodop was hij.
(dit is een goede test om te zien of hij dit blog wel leest, want ik zal het wel horen als dat het geval is! Straks is dit fotootje misschien verdwenen. 😉 )

Jumbo in Saint Thomas

Herinneren jullie je nog de verhalen over Jumbo, de olifant? Mijn grootmoeder heeft me er ooit over verteld, over een gigantisch grote olifant die met een circus reisde. Afgelopen zomer ontdekte ik dat die olifant echt bestaan heeft! De olifant werd geboren in 1861. Aanvankelijk woonde hij in de Jardin des Planes in Parijs, nadien verhuisde hij naar de London Zoo. In 1882 werd Jumbo verkocht aan P.T. Barnum van de Barnum & Bailey Circus (aka  “The Greatest Show on Earth”) En zo reisde Jumbo de wereld rond, tot ze in 1885 in Saint Thomas toe kwamen, waar hij domweg aangereden werd door een trein, en ter plekke stierf.

Zijn skelet werd gedoneerd aan het American Museum of Natural History in New York City,
zijn hart werd verkocht aan Cornell University
zijn huid werd gebruikt om hem op te zetten en op die manier kon hij nog jarenlang meereizen met het circus, tot het opgezette dier aan Tufts University geschonken werd (waar het vernietigd werd in een brand in 1975).

Jumbo was ongeveer 4 meter hoog toen hij stierf, en dat moet dus erg imposant geweest zijn.

Momenteel staat er nog een betonnen exemplaar aan de westkant van Saint Thomas (Talbot Street).

Om in Saint Thomas te geraken, neem je de 401 snelweg, richting London. Deze foto is typisch voor een groot deel van die snelweg: plat en groen. 😉

We bezochten in Saint Thomas ook nog Pinafore Park, met de Memory Garden. Niks spectaculairs, maar wel een leuk park als je in de buurt bent. Om je een idee te geven:

Voor de rest heeft Saint Thomas niks te bieden, tenzij je erg van treinen houdt. Het is de ‘railway capital’ van Canada.

Dus reden we door naar een kustdorpje, Port Stanley. Foto’s volgen later.

There’s an app that might be able to convince me to buy a smart phone!

I’m more the functional type of girl (a phone is a phone). So no smart phone for me. But a while ago, Petra was talking about a bird app on her blog:

“Verder dacht ik altijd dat je vogels lokt met lekker voer en dat, als je mazzel hebt, je een mooi exemplaar op de kiek kunt leggen. Nee helemaal fout. Dat is echt van voor de mobilisatie 1820 denk werk. Natuurlijk niet Petra. Dat gaat zo echt niet meer. Je neemt je iPhone, zet daar van elk merk vogels het gezang op en de vogels zullen tot je komen! Echt!!! De vogels worden met geluiden van andere iPhone vogels gelokt.”

And I was thinking “Wow, I would like to try that one too!”, because I really like watching birds foraging and hopping around (in my garden). It would be so neat if I could lure my favourite ones into my back yard… (I try this with food now, but it doesn’t always seem to be so efficient).
But hey, so much money, and that only to see some birds? So no iPhone for me. I will stick to my $30 phone.

But then this morning, I was reading the newspaper:

“On a sunny day, light streams into the Allen Lambert Galleria at Toronto’s Brookfield Place, drenching the hustle-and-bustle of the financial district below.
Take a moment inside the atrium to glance upward and you’ll see an arched, treelike canopy of criss-crossing steel and glass. Some may know the atrium, one of Toronto’s seminal architectural masterpieces, was designed by Spanish architect Santiago Calatrava.”
Brookfield Place really is something special. It’s a gem, hidden away, hard to discover if you are a tourist and you did not read about it somewhere. Even hard to notice if you are just one of these passer byers.

I love Brookfield Place!
This is what you see on the outside:

And this is the hidden gem inside:

And Toronto has a lot of these buildings!

Luckily, Vincent Hui, an Architecture Professor from Ryerson University, together with 60 volunteer students, has developed a mobile app, free for most smartphones, to help understand and engage with Toronto’s architecture, past and present!

The app uses geolocation data to plot out architectural landmarks in Toronto’s downtown core. It offers detailed information about more than 90 buildings around the city — including information about buildings’ form and function, the architects involved, design sketches and photos from past and present.

It operates on “augmented reality” technology, using the phone’s camera to display the real-world environment as the user walks around the city, but adds detailed information about the scene in view.

Just launch the app, lift your phone in front of you and let it do the work.

When launched, a series of small photos of buildings included in the app float on the screen. Those photos — of St. Michael’s Cathedral or Brookfield Place, for example — can be tapped to retrieve detailed architectural information of the building’s history and significance or directions to the location.

The app is still in its infancy, but it’s a work in progress! And colleagues in Seattle and Las Vegas have shown their interest too.

More info in the Globe and Mail
Or the Toronto Star

So maybe, one day, I will buy myself a smart phone. 😉

Santa Claus Parade

In tegenstelling tot de US, waar het overmorgen gevierd wordt, hebben wij hier in Canada Thanksgiving al achter de rug. Dus de gekte rond Kerstmis kan losbarsten. Sommige mensen hebben hun huis al een week of 2 geleden helemaal versierd met lichtjes en ornamenten. “Omdat het nu nog niet zo koud is”, hebben ze wel eens als excuus. Maar waarom steken ze die stekkers dan toch elke avond in? Waarschijnlijk om te testen of de lichtjes nog wel werken. 😉
Zelf vind ik heel de sfeer rond kerst echt wel heerlijk hoor: warmte, gezelligheid, lichtjes, familieavonden, warme  chocomelk, leuke decoraties,… Maar toch hou ik voorlopig mijn principe aan dat ik in november echt nog niets uit de dozen met kerstdecoratie haal. Ter compensatie heb ik al wel leuke kerstservetten gekocht. Maar die zitten nog even in de schuif dus.

Zaterdag was er hier in Oakville de traditionele Santa Claus Parade. Elk zichzelf respecterend dorpje of stad heeft zo’n jaarlijkse parade. Het thema is kerstmis, het begin natuurlijk zoals wel vaker met parades in Noord-Amerika met de brandweer, en de laatste wagen is natuurlijk Santa Claus in hoogst eigen persoon. Maar tussenin heb je dus allerlei groepen uit de community die zich hier komen laten zien, gaande van de diverse high schools, humane society, kerkelijke groepen, scouts, home builders, marching bands, sportclubs, de vrijmetselaars en zo verder.
Onze zoon moest om 7.30am al van de partij zijn, want zij hadden met hun Robotics groep ook een afvaardiging. En hij ging snoep uitdelen aan de kindjes die langs het traject staan. Het is hier trouwens verboden om snoep zomaar weg te smijten, je moet het in de handen van de kinderen leggen.

Nadat ik Dario afgezet had, ben ik Erwin op gaan halen, hebben we nog samen wat gegeten, en gingen we op pad: eerst zijn auto wegbrengen naar een gespecialiseerde garaga die de auto een speciale oliebehandeling geeft om zo het koetswerk beter te beschermen tegen het inwerken van het zout dat hier in de winter gestrooid wordt. En dan op weg naar de Parade die om 9am begon. We hebben geparkeerd op de parking van een van de high schools die vlak bij het parcours ligt. Men vroeg een vrijwillige bijdrage van $5 voor de Salvation  Army, dus dat hebben we met veel plezier betaald.
Ook in de parade zelf worden de goede doelen onder de aandacht gebracht. Zo ging de brandweer rond om speelgoed op te halen om nadien te bedelen aan minderbedeelden in de gemeenschap. Er werden ook van die rode neuzen verkocht voor een of ander goed doel, en de Foodbank ging ook rond want er was vooraf opgeroepen dat je niet bederfbare voeding mee kon brengen om af te geven. We hebben ons trouwens voorgenomen om in de week voor kerstmis een leuk pakketje samen te stellen in de winkel, zodat we een gezin in de streek ook een feestelijke kerstavond kunnen bezorgen wat eten betreft.

Het weer was echt nog schitterend, met een stralende zon. En de sfeer zat er goed in. ‘k Heb heel wat foto’s gemaakt, zodat Dario achteraf ook kon zien wat er allemaal te zien was. Want als je meeloopt, dan zie je niet veel van de rest he. Het is immers een grote stoet, er waren meer dan 50 groepen!

Hier volgen wat sfeerbeelden. En ik start natuurlijk met onze zoon en de wagen van hun club:

Beetje laat: 1 jaar Canada

Op 27 augustus waren we exact 1 jaar in Canada.
Verwacht nu geen reflectie op het voorbije jaar, ik ben er gewoon veel te druk voor bezig om daar echt een diepgaande analyse over te kunnen maken. Maar de korte samenvatting is:

we hebben er nog geen moment spijt van gehad!

Ik had als verrassing een etentje geboekt in het 360 Restaurant van de CN Tower. Zo konden we 351 meter boven het straatniveau genieten van het mooie panorama dat Toronto en Lake Ontario biedt, want het restaurant draait dus langzaam rond (net zoals bij de Space Needle in Seattle). Dat leek me heel erg gepast. En het was heerlijk! We hebben lekker gegeten, en ondertussen hebben we genoten van de zonsondergang.

Als jullie concrete vragen hebben omtrent ons 1-jarige jubileum, dan lees ik het hier wel en zal ik een antwoord geven.

Ondertussen laat ik jullie mee genieten van enkele sfeerbeelden van ons etentje:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.