De lente komt er aan

Stilaan wordt het lente. De sneeuw in de tuin is helemaal weggesmolten. De zonnebril ligt weer in mijn auto, want de zonnestralen op een achtergrond van strak blauwe lucht zorgen er voor dat je je ogen dicht knijpt. Toch zijn de temperaturen nog verrassend koud, zeker in combinatie met de wind die we de afgelopen week hadden. Maar we kijken uit naar de komende week, waar de temperaturen boven het vriespunt uit gaan komen!

De eekhoorns zijn erg aktief geworden, de Red Robins zitten ‘s morgens te kwetteren in de tuin, zoekend naar aardwormen en andere insecten om te eten. Meer en meer ganzen trekken over ons huis. Tijdens de winter trekken de ganzen naar warmere oorden, maar voor sommige ganzen die van meer noordelijke streken komen, lijkt Oakville warm genoeg te zijn. Dus wij hebben de ganse winter door ganzen. Maar nu zie je de groepen groter worden, en ook meer frequent over vliegen. En ook de plantjes beginnen ons het lente gevoel te geven. Dit zijn de eerste groene kopjes die we in de tuin zien:

DSC06569

Erwin heeft het de afgelopen weekends erg druk gehad. Hij probeert natuurlijk in recordtempo vat te krijgen op alles wat nieuw is. Vrijdag heeft hij een Dikke Schouderklop gehad van de CEO, en het is duidelijk dat hij zelfs na amper 3 maanden al op veel respect van het Senior Team kan rekenen. Het lijkt er op dat hij zijn dada weer gevonden heeft. Na bijna 5 jaar. Het is niet altijd makkelijk om je carrière terug op niveau te brengen bij een immigratie. Onderzoek toont aan dat het, voor professionelen op het hogere niveau, zo’n 7 jaar duurt vooraleer je je carrière hier terug hebt op het niveau dat je had voor je verhuisde. (Als je emigreerde zoals wij, zonder dat je werkgever je overplaatst, maar dus echt van nul moet beginnen.) Ik heb me ingeschreven voor een webinar over ‘Perceptions of Employment Barriers and Solutions’ op basis van het nieuwe ALLIES report: Widely differing perceptions of employment barriers and solutions between newcomers and employers contribute to poor employment outcomes for skilled immigrants.
Researched and written by R.A. Malatest & Associates and funded by the Government of Ontario, the report offers recommendations to employers, the settlement sector, governments, and newcomers on how to improve employment outcomes for skilled immigrants.
Op de volgende team meeting moet ik verslag uit brengen, want in mijn job worden wij ook dagelijks met deze problematiek geconfronteerd. Alle trainingen die met werkzoekende immigranten te maken hebben, lijken automatisch naar mij toe geschoven te worden. Dat vind ik natuurlijk niet erg! Toen ik mijn huidige job aangeboden kreeg, vond ik het een beetje spijtig om Settlement Services achter te moeten laten, want dat werk lag me echt wel. Maar de nieuwe job in Employment Services bood me ook heel wat leermogelijkheden en sloot weer aan bij andere ervaring die ik had. Het is leuk om te zien hoe ik nu beide toch een beetje kan combineren. Mijn oud-collega verwijst nu ook veel sneller naar ons door. Spijtig dat we op 2 verschillende locaties zitten. Volgens mij zouden we de cliënten nog beter kunnen dienen als beide departementen in hetzelfde gebouw zaten. Maar door allerlei bepalingen van Ministeries, is verhuizen niet zo evident. Zij vallen onder CIC (Citizenship and Immigration), terwijl wij onze funding (en regels) krijgen via Employment Ontario. Een Federaal en een Provinciaal ministerie, dat vergemakkelijkt de communicatie niet. En dan is er nog eens een verschillende doelgroep/focus, dus vergeet die communicatie maar.

Het broodoventje wordt hier nog steeds gebruikt. Ik denk dat ik 1 keer per 2 maanden nog eens bij de bakker kom om een brood te kopen.
Twee weken geleden heb ik pistolets gebakken in de gewone oven (nadat ik het deeg eerst had gemaakt in het broodoventje, dat bespaart me het kneden). Dat was goed gelukt, en deze ochtend heb ik dat dan op vriendelijk verzoek van manlief nog eens overgedaan.

De witte pistolets van twee weken geleden:

DSC06568

Vandaag maakte ik bruine pistolets (whole wheat):
DSC06574

Gisteren vroeg Erwin ook wanneer ik nog eens appelcake maakte. Dus dat heb ik gisterenavond gedaan. Ik was ondertussen ook een grote pot stoofvlees aan ’t maken (met het recept dat ik van vriendin Magda ooit gekregen heb!), en een grote pot spaghettisaus (kalfsgehakt, varkensgehakt, gepelde tomaten, erwtjes, wortelen, ajuin, champignons). Het huis rook heerlijk!
De appelcake:
DSC06576

Ondertussen ontdekte ik hier ook The Danish Pastry House in Oakville

http://www.danishpastryhouse.ca

Vrijdag tijdens mijn lunchpauze was ik een doos koffiekoeken gaan halen, en ik had de doos in mijn auto laten staan (lekker fris!). Oh, wat heerlijk toen ik om 16.30u de deur van mijn auto open deed!!! Vers bladerdeeg van die koeken ruikt overheerlijk. Ik moest op mijn tanden bijten om niet al stiekem een stuk uit een van de koeken te bijten op weg naar huis. Spijtig dat ze zo duur zijn. Al is dat natuurlijk ook een voordeel; het zal een weekendtractatie blijven. 😉

Broodoventje

In Belgie had ik een Panasonic broodoventje waar ik meestal ons brood in maakte, met de mixen van Aveve. Die broden waren zo lekker! Omwille van het verschil in voltage hebben we dat oventje niet mee verhuisd. Gelukkig kregen we hier al snel de tip (van Amanda Diependaal-Bekker, denk ik) om ons brood te kopen bij Cobs Bakery. Het was geen Belgisch brood, maar het was in ieder geval betere kwaliteit dan het brood dat je hier bij de supermarkt kan vinden.


Maar toch, vaak dachten we aan dat lekkere Belgische brood. Ik had allerlei excuses om hier geen broodoventje aan te schaffen: ik vond hier geen brood mixen / ik had al zoveel verhalen gehoord van mensen die zonder broodmix werkten maar die hun oventje na een paar weken de kelder in kieperden omdat het brood maar bleef mislukken / ik vond hier niemand met een broodoventje die haar succesverhalen (recepten!) met me kon delen / de Panasonic was >$200 en dan wil ik dat risico niet lopen. Ik weet het, zwakke excuses. Achteraf bekeken weet ik ook niet waarom ik niet veel eerder de knoop heb doorgehakt.
In ieder geval kwamen we een paar weken geleden toevallig in de Lowe’s voor lampjes voor ons deck toen ik voorbij een broodoventje kwam dat in de aanbieding stond. Een Hamilton Beach voor $60. Geen excuses meer, gewoon meenemen dat ding.
’s Avonds direct beginnen zoeken naar beproefde recepten. (hemeltje, het is duidelijk dat men in Noord-Amerika brood op een andere manier benaderd dan in Belgie, want ik werd overstelpt door recepten voor de meest ‘vreemde’ broden: glutenvrij, kaneelbrood, lookbrood, muffinbrood, fruitbrood, chocolade-en-pistache brood, enz. Maar gelukkig vond ik ook een aantal recepten die aansluiten bij de Vlaamse broodcultuur. En sindsdien ben ik niet meer bij de bakker geweest. Ik heb nu een 3-tal recepten (voor spelt, volkoren en wit brood) die ik afwissel, en ik heb mijn machientje ook al gebruikt om het deeg te maken voor een overheerlijk focaccia brood.
De foto’s op dit blog zijn dus allemaal mijn eigen baksels.
Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn, hahaha!