Vandaag ben ik dus mijn wandeling door ‘historisch Oakville’ gaan verder zetten waar ik die dinsdag onderbroken had nadat ik mijn verrassende ontmoeting met Jean had, na welgeteld 200 meter wandeling en 1 historisch gebouw.
Ook Chris en Liliane waren vandaag van de partij. Ze hadden hier ook al wel eens eerder gewandeld, maar ik zal maar denken dat ze het leuk vonden om het nog eens in mijn gezelschap te doen. 😉
Natuurlijk heb ik niet al de huizen gefotografeerd, dat zijn er tientallen. Maar hier volgt een fotoverslagje dat je een indruk geeft van hoe leuk deze buurt is. De huizen zijn gelegen aan smalle straten die in een dambordpatroon lopen en afgezoomd zijn met hoge bomen. Het is een heel mooie buurt, gelegen aan het meer, netjes verzorgd met leuke tuintjes en huizen die dateren van in de beginjaren tot vrij recent. Op een warme dag is het leuk kuieren onder de bomen, en er rijdt amper een auto.
Ik ben blij dat de Oakville Historical Society zo aktief geweest is hier, zodat ze er in geslaagd zijn om een deel van het oorsponkelijke Oakville te beschermen en het de toewijzing laten krijgen van “Heritage Conservation District”, waardoor de originele architectuur van die begindagen behouden zal blijven.
Wist je trouwens dat de naam ‘Oakville’ in de beginjaren van 1800 gekozen is voor deze plaats omdat er ontzettend veel eikenbomen stonden? En omdat ze op die manier ook hulde brachten aan de stichter van de stad, William Chisholm, omdat zijn bijnaam “The White Oak” was?
Eerste stop was het Murray House op 75 Navy Street. “Canadian Hotel”
Dit gebouw werd gebouwd in 1857 en diende als overnachtingsplaats voor de steeds groter wordende groep bezoekers aan de stad. Het is opgetrokken in rode kleibaksteen uit Ontario. Er waren 21 kamers die niet eens 2 x 2 meter groot waren! Verder waren er 4 salons, waar de gasten konden zitten.
^^^^^
Volgende stop was het “John and Thomas Sweeney” gebouw, uit 1834.
Deze twee broers waren houtbewerkers die boten bouwden. Zoals heel veel van de inwoners van Oakville in die tijd.
Dit huis is een mooie illustratie van wat men qua opbouw een ‘centre hall Georgian plan” noemt, iets wat hier typisch was tijdens een groot deel van de 19de eeuw. De deur in het midden met een glasrij er boven zodat er lichtinval was in de hall, en dan de ramen symmetrisch in de rest van de voorgevel. Soms met veel versiering, soms vrij basic. Dat was afhankelijk van het geld dat de eigenaar aan die opsmuk kon spenderen.
Aanvankelijk was dit een houten huis, maar rond 1850 werd het –zoals veel houten huizen uit die tijd- voorzien van stucco omdat dit meer duurzaam was en dus minder onderhoud vereiste.
^^^^^
308 Williams Street: “The Rose Cottage”, ca. 1850
Dit was het huis van Isaak Clarke, een schrijnwerker/meubelmaker. Tegen 1905 was het in handen van de familie Rose. Vandaar die naam.
^^^^^
295 King Street: Justus Williams, ca. 1850
In 1831 kwamen Justus Williams en zijn echtgenote naar Oakville, waar ze een ijzerwarenwinkel begonnen. Ze verkochten er ook droge voeding en medicijnen. Omstreeks 1850 betrokken ze het bovenstaande huis.
Justus was lid van de Methodistenkerk, maar was ook werkzaam in wat je wel een voorloper van de AA (anonieme Alcoholisten) kan noemen. Hij was een van de voortrekkers die er voor zorgde dat in 1843 de eerste ‘Temperance Hall’ van Ontario in Oakville gebouwd werd. De klemtoon lag meer op ‘matigheid’ dan op geheelonthouding. Daar waar ze aanvankelijkrijde trokken tegen whiskey, brandy en rum, viseerden ze nadien ook nog cider en bier. Ze werden ook wel eens de “damned cold water society” genoemd.
Justus stond aan het hoofd van Oakvilles eerste “Board of Health” in 1843, hij was ook betrokken bij de lokale school en werd vice-president van de mekaniekersschool voor volwassenen, waar ook een bibliotheek aan verbonden was. Ook fungeerde hij als Vrederechter, en de penningmeester van de stad vanaf 1857 tot aan zijn dood in 1875. Deze man heeft dus best wel wat betekend voor het toenmalige Oakville.
^^^^^
Dit huis heeft geen plaque van de Oakville Historical Society aan zijn deur hangen maar ik vond het wel mooi:
Er staan wel meer van die statige woningen in de buurt.
^^^^^
Maar er staan dus ook heel kleine huisjes, zoals het huis aan 212 King Street, The James Kelley House (smid), 1860
In de jaren 1840 kwam James Kelley zich als smid in Oakville vestigen. Zijn gezinswoning werd gebouwd rond 1860 en kreeg nadien nog een aanbouw.
Lang lang geleden leefden in dit huis ook nog de grootouders van de Canadese auteur Farly Mowat (°1921), die vooral gekend is voor de romans die hij schreef over het leven in het Canadese noorden. Maar vooral van het boek “Never Cry Wolf” dat nadien door Disney verfilmd werd.
^^^^^
Ook passeerden we deze keer weer aan het Thomas House (1829) dat men verplaatst heeft naar Lakeside Park, naast het oude postkantoor.
Oude Postkantoor (1835)
Dit postkantoor stond vroeger op de hoek van Navy Street en Lakeshore Road. Het werd in 1835 gebouwd voor William Chisholm, de eerste postmeester, en zijn assistent Robert Kerr Chisholm.
Tot 1856 was dit postkantoor in gebruik, nadien deed het achtereenvolgens dienst als smidse, bouwschuur voor een boot, houtopslagplaats en opslagplaats van de lokale leerlooier.
In 1952 heeft de Chisholm familie het stuk grond waar nu Lakeside Park is aan de gemeente geschonken, en Mrs. Hazel Mathews (iemand die ook een grote rol heeft gespeeld in de bescherming van Oakvilles historische monumenten) heeft er voor gezorgd dat het oude gebouw gesloopt werd, en heeft het over laten brengen naar het park. Momenteel zijn ze het gebouw volop aan ’t restaureren.
De naam Chisholm zal je in de loop van de geschiedenis heel veel tegen blijven komen in Oakville. Deze familie is zeer nauw verbonden met de groei van de stad en is ook tegenwoordig nog steeds aanwezig. Maar daarover zou ik later wel eens een blogpost kunnen schrijven, als ik me wat meer ingelezen heb over deze familie.
In “The Thomas House” tref je tijdens de zomermaanden vaak een vrijwilliger van de Historical Society die je vriendelijk zal uitnodigen om een kijkje te nemen in het huis. Ik deed dit nu voor de 2de keer, en telkens krijg je toch nog andere aspecten te horen, wat ik wel fijn vind, want zo leer je elke keer weer iets bij.
Dit huis stond aanvankelijk aan de boerderij van Merrick Thomas (aan Lakeshore Rd, waar nu St. Jude’s begraafplaats is, en de St. Thomas Aquinas High School). De Historical Society kocht het gebouw in 1955 en verhuisde het originele deel van de boerderij naar de site in Lakeside Park, waar het nu staat.
Het is een mooi gerestaureerd gebouwtje, en je kan je moeilijk inbeelden dat hier ooit een gezin met 7 kinderen leefde. Nou ja, niet helemaal: de tweelingdochters zijn gestorven bij de geboorte, en hun andere dochtertje overleed toen ze 2 jaar was. Dus eigelijk leefden ze hier vooral met hun 4 zonen. Maar dan nog! Het huisje heeft 2 kamers, waarvan 1 slaapkamer.
We hadden inmiddels al wat afgewandeld, en besloten om tot aan Lakeshore Road te gaan om bij The Second Cup iets te gaan drinken. En je weet nooit wat er toen gebeurde!…
We botsten terug op Jean! Die kwam nietsvermoedend weer buiten gestapt om een van zijn zovele dagelijkse wandelingetjes te gaan doen, en hij keek dus vol verbazing naar het gezelschap dat plots de straat over stak in zijn richting. 🙂
De onvermijdelijke Canadese ganzen:
Vind-ik-leuk Aan het laden...
You can have Roots and Wings 