We zijn er!

We zijn er!
We zijn er natuurlijk al sinds vrijdag, maar eerder heb ik nog niet echt tijd gehad om hier iets te komen vertellen.

Donderdag was nog een drukke dag! Ik die de laatste dingen in huis nog in orde bracht (opruimen, alles uitsorteren zodat het klaar lag voor de betrokken personen die bepaalde spulletjes nog mee gaan nemen of op gaan ruimen,… En dan met een volle auto (bijna allemaal verfblikken) een laatste rit naar het containerpark, om daar te moeten besluiten dat zij gesloten zijn op donderdagnamiddag. Sorry, Carine, jij gaat dus toch nog langs het containerpark moeten.

Erwin belde rond 14.30u dat hij ging stoppen met werken, dus ik kon met mijn auto naar Beerse rijden om hem daar te parkeren bij (een andere) Carine die de auto gekocht had. [Dario moet altijd lachen dat ik heel wat vrienden en bekenden heb die ofwel “Carine”-“Petra” of “Dennis” – “Luc” noemen]
En daar kwam Yves mij oppikken (hij had Erwin ondertussen al opgehaald). Een laatste rit naar Kasterlee… Nog kort afscheid genomen van Yves (we zien jullie zeker terug hoor!), en dan beginnen met het inpakken van de valiezen. Dat duurde toch langer dan gedacht. Ik was maar net op tijd klaar. Stom dat we voor een paar spulletjes nog een 6de valies moesten inpakken (een kleine in vanvas die in totaal maar 9 kilo woog).

Terwijl de taxi op ons stond te wachten zijn we nog een laatste keer door het huis gewandeld. Dario wou nog eens op zijn bed zitten, terwijl hij uitkeek over de tuin en de weilanden en het bos achter ons huis.

Nadat alle valiezen en de bench in de taxibus stonden zijn we terug gewandeld naar de voordeur, en hebben deze symbolisch met ons 3-tjes dichtgetrokken…

 We hadden een rustig ritje naar het Sheraton hotel. Op onze ruime kamer nog even een laatste hand gelegd aan de Goods to  Follow lijst, en dan zijn we gaan smullen!: dinsdag had ik een doos eitjes meegegeven aan Mieke. Eigenlijk was ik nog van plan om een cake te bakken, maar dit slimmeke had er niet bij stilgestaan dat mijn bakblikken inmiddels in een container zaten. Mieke had ons leuk verrast door donderdag met Yves een cake mee te geven die zij van die eitjes gebakken had! Daar hebben we dus van gesmuld, en we hebben het doorgespoeld met die roze champagne die we ook we dinsdag ook van hen gekregen hadden.

Dario en ik zijn met Dusza nog een wandelingetje gaan maken, o.a. in de vertrekhal van de luchthaven. Zo zou die omgeving voor haar op de ochtend van ons vertrek niet helemaal vreemd meer zijn.
Ze deed dat goed, heel rustig.

En dan was het tijd om te gaan slapen, de laatste Belgische nacht.
We verbaasden ons er weerom over dat we nog steeds alle drie ontzettend rustig waren. En zo zijn we dan ook in slaap gevallen.

Zo, nu moet ik even nog wat papierwerk in orde gaan maken voor morgen, en deze namiddag rijden we nog naar onze vrienden Danute en David in Markham, waar we uitgenodigd zijn voor een BBQ dinner.

Even geduld dus voor het vervolg…

Afscheidsfeestje – Auto verkocht

Daarnet zat ik met Wendy aan de koffiepauze, toen plots mijn franske viel: volgende week rond deze tijd hangen we in de lucht, op weg naar Toronto!

Gisterenavond hadden we afscheidsfeestje van Erwin zijn collega’s. Of tenminste, een “tot ziens”-feestje had hij het genoemd. Erwin had die collega’s uitgenodigd die in de loop der jaren elk op hun eigen manier er voor gezorgd hebben dat hij met mooie herinneringen terug kan kijken op zijn 9 jaar bij Johnson & Johnson. Het was heel erg gezellig! Ik vond het tof dat er –ondanks de vakantieperiode- toch heel wat mensen aanwezig waren. Sommigen waren zelfs special van hun vakantie aan de Belgische kust teruggekeerd!

Blijkbaar verwachten mensen een ‘freakend’ Elke te zien op dit moment, vol spanning voor de Grote Verhuis die nu echt wel heeeel erg dichtbij komt. Maar tot mijn eigen verbazing moet ik zeggen dat ik mij heel erg rustig voel. Ja, ik heb het druk met nog allerlei geregel en gedoe, maar toch voel ik me daardoor niet opgejaagd. En neen, we hebben ons ook nog geen enkel moment afgevraagd waar we in godsnaam mee bezig zijn. Dat zal nu voor later zijn, denk ik.

Vandaag hebben we de ‘compromis’ van de verkoop van ons huis eindelijk kunnen ondertekenen. Het bodemattest had lang op zich laten wachten omdat wij hier tijdens de bouw van het huis een ongeval met een vrachtwagen gehad hebben, waardoor olie gelekt was op de oprit. Dit is toen onder toezicht van een gerechtsdeskundige en een afgevaardigde van Ovam afgegraven, zodat er geen resten olie overbleven in de grond. Maar dat moest men natuurlijk allemaal nakijken bij Ovam of dat echt wel in orde was, vandaar dat het zo lang duurde vooraleer we de compromis konden ondertekenen. Gelukkig is het financieel bij die mensen allemaal al in orde, en zijn willen het huis asap beschreven hebben. Dat zal dus waarschijnlijk nog iets voor september zijn. Daartoe hebben wij een notariële volmacht laten opstellen. Hoeven we dus niet meer terug te keren uit Oakville.

En dan heb ik net ook mijn auto verkocht aan een vriendin. Leuk, net zoals een aantal andere spullen gaat de auto dus ook naar een bekende.
Enkel de droogkast staat hier nu nog te wachten op een nieuw baasje…

Alle puzzelstukjes vallen dus mooi netjes in elkaar. 🙂

Nog 6 nachtjes in ons eigen huis slapen…

We hebben een (tijdelijke) woning

Zo, hier zijn we weer.
Dat het er hier best druk aan toe gaat, dat hadden jullie vermoedelijk al wel door, hahaha!

Wat is hier de stand van zaken momenteel?

We hebben een gemeubelde woning gehuurd in Oakville, al vast tot het einde van het jaar. Foto’s:
De voorkant van het huis. Het is het linkse deel, met 1 garage dus.

Het halletje:

Het is een gemeubelde woning. Dat maakt dat we flexibel blijven, want we kunnen dit per maand opzeggen. We hebben deze woning toevallig gevonden via John Christiani, een Nederlander die al enkele jaren in Oakville woont en daar makelaar is. Hem hadden we info gevraagd over een bedrijf in Mississauga waar we aanvankelijk een appartement wilden huren (maar wat uiteindelijk niet helemaal naar wens liep), en plots kwam dit binnen waaien. Leuk voor ons!

Nu moet ik de komende dagen nog contact leggen met de public en de catholic school.
De public school is Oakville Trafalgar High School (zie ook http://oths.haltonbe.on.ca/
en de catholic school is St. Thomas Aquinas . Zie ook http://sta.hcdsb.org/
We zullen moeten zien waar Dario de vakken kan krijgen die het beste bij zijn interesses aansluiten. Beide scholen liggen niet ver van het huis vandaan, dus daar hoeven we al geen rekening mee te houden.

Ondertussen is hier ook bijna alles verkocht, behalve:
– mijn auto (Opel Meriva, December 2007 met 13.000km op de teller)
– de vitrinekast
– de droogkast
– 2 onderbouwlavabo’s
en nog wat gezelschapsspelletjes

We hebben ook nog een heel leuke verrassing gekregen, eentje die ons echt roerde: Karine en Marc, een Vlaams koppel dat in Utopia (omgeving Barrie) woont en die we in april ontmoet hebben tijdens onze trip, hebben zomaar aangeboden om ons volgende week vrijdag met hun twee Ford Explorers op te komen halen op de luchthaven, zodat we met al onze bagage in 1 keer thuis geraken! Zoiets vind ik dan echt ongelooflijk. Je kent die mensen eigenlijk van haar of pluim, hebt elkaar 1 keer ontmoet en nog een aantal keren via Skype gesproken, en dan doen ze zoiets voor je… Toen ik dat aan Karine zei, antwoordde ze “Dit is Canada, schat!”. Canada, wij komen er aan!!! Op zo’n moment kan ik alleen maar hopen dat ik werkelijk kan gaan ervaren dat dat inderdaad de Canadese mentaliteit is…

We hebben ons visum!

Zo, we zijn terug van Parijs. MET ONZE VISA!!!

Dinsdagochtend met de Thalys naar Parijs. Van daar uit de metro naar ons hotel (goede ligging!).
We krijgen 2 kamers voor de prijs van 1, want ze hadden geen 3-persoonskamer meer.

Rustig op ons gemakje wandelen we richting ambassade. Eerst naar de Opéra, verder naar La Madeleine, van daaruit naar de Place de la Concorde en dan door naar de Champs Elysées.

Op het Rond Point des Champs Elysées Marcel Dassault zetten we ons even op een bankje. En zo kijken we recht de Avenue Montaigne in. In de verte zien we de Canadese vlag wapperen…

Erwin heeft best last van zenuwen. Bang dat er toch nog iets niet in orde zal blijken te zijn, of dat ze ons terug naar huis gaan sturen en zeggen dat we alles maar per post moesten opsturen, dat de foto’s niet goed genoeg zijn, of dat we iets vergeten zijn. Alle ratio is zoek. 😉 Zelf voel ik me heel rustig.

We wandelen rustig verder tot aan de ambassade. Daar blijken we niet de enigen te zijn, we moeten buiten aan gaan schuiven. Het gaat best vlot vooruit. Een personeelslid komt af en toe rond om te kijken of je wel een “Laissez-passer” bij hebt, anders mag je niet binnen. Als we aan de beurt zijn, moeten we de Blackberry en het fototoestel uitschakelen. Alles moet door een scanner, en wij stappen ondertussen zelf ook door zo’n veiligheidspoortje. En dan staan we binnen. Weer verder in de rij aanschuiven. Als het onze beurt is neemt de dame aan het loket onze documenten in ontvangst. Erwin vraagt of ze de pasfoto’s eens even na kan kijken of die ok zijn. Alles is volledig en in orde. Ze geeft ons een brief met een nummer en zegt dat we donderdagnamiddag terug langs mogen komen om de paspoorten terug in ontvangst te nemen.

En zo stappen we buiten. Opgelucht en blij. Plots voel ik me opgelucht en krijg ik de tranen in mijn ogen. Dus toch spannender dan ik gedacht had. 😉

 ’s Avonds wachten we aan de Pyramide van het Louvre op Yves en Miet. Dit koppel hebben we onlangs via een forum leren kennen. Al van ver herkennen we hen. Miet had dus een duidelijke foto van hen doorgestuurd.
Yves heeft geluk: hij heeft al een job op zak bij RIM, en zij gaan dus in Waterloo wonen. Ben ik stiekem dus een beetje jaloers op hun toekomstige woonplaats.
We eten een hapje aan haast astronomische Parijse prijzen, wandelen nadien voor een ‘dessert’ naar de Starbucks, en nemen na een tijdje terug afscheid. ’t Was leuk hen te leren kennen, en hopelijk zien we elkaar over een tijdje weer eens terug, als we allen op onze nieuwe stek zitten.

Woensdag hebben we uitgetrokken om het Louvre te bezichtigen. We zijn al zo vaak in Parijs geweest, en telkens is dit museum er bij in geschoten. Oh, wat is dit een tegenvaller! Veel te veel volk. Veel te veel museumstukken bij elkaar. Een overdaad aan alles. Weinig werken die ons echt letterlijk ‘aanspreken’. Musee d’ Orsay in december was zoveel leuker! Dus uiteindelijk spenderen we hier niet de ganse dag die we voorzien hebben. We wandelen naar de overkant van de Seine, richting Ile de la Cité. Eigenlijk wilden we Sainte Chapelle eens bezoeken, waar Dario vorig jaar een werk rond gemaakt heeft. Maar ook hier staat zo’n ontzettend lange rij aan te schuiven. We zetten ons even op een bank, en zien het maar niet vooruit gaan. Na de overdaad aan teveel mensen die we in  het Louvre opgedaan hebben, besluiten we dus niet nog eens aan te gaan schuiven, en wandelen we gewoon nog maar wat verder naar de Place Vendôme met La Colonne.
Er staat een hoop volk bij elkaar aan het Ritz, van wie de meeste met een fototoestel, sommigen zelfs met een telelens. Duidelijk wachten zij op iemand. Dus we blijven ook even wachten. Als er na 5 minuten nog altijd niets gebeurd is, vraag ik aan iemand op wie men eigenlijk aan ’t wachten is. “I have no idea at all!”, zegt deze man al lachend. Waarschijnlijk troepen hier elke avond mensen bij elkaar om te kijken of er een of andere beroemdheid in dit hotel verblijft, waar ze dan een glimp van op kunnen vangen? Wij wandelen in ieder geval verder!

Donderdag besluiten we nog eens af te zakken tot aan de place du Marché St. Honoré. Daar hebben we gisterenavond gegeten, en ik ontdekte er een Le Pain Quotidien  . Daar heb ik al heel wat over gelezen, maar nog nooit eerder heb ik er gegeten. Hier nemen we dus ons ontbijt. En daar hebben we geen spijt van!!! Versgeperst heel lekker fruitsap, heerlijke earl grey thee, boterhammen, stokbrood, croissants, 4-vruchten- en abrikozenconfituur en smeuige choco. Allemaal bio. Aangevuld met een zachtgekookt reuzenei. Hmmmm! Meteen besluiten we om hier vanavond terug te komen eten.
Ondertussen heb ik gezien dat zij ook in Toronto 2 vestigingen hebben. Daar worden wij vast en zeker klant! Ze verkopen er al die dingen ook, en ook wijn, cider, broodmandjes,… Het is een totaalconcept, heel mooi.

Na het ontbijt nemen we de metro naar het Quartier Latin om naar de Arène de Lutèce te gaan. Dit is typisch een van de dingen die je bezoekt als je zowat alles in Parijs al gezien hebt. Onderweg grappen we onder elkaar heel wat over de alom aanwezige duiven. En dus nemen we, terwijl we in de arena zitten, het besluit om voortaan bij elke toeristische uitstap die we maken een duif op een lokale attractie te fotograferen. Dario bijt de spits af, de foto volgt weldra! (ik moet de foto’s nog overzetten op de pc)

Maar een korte wandeling brengt ons verder bij het uiteindelijke doel van deze ochtend: het Institut du Monde Arabe.
Zo’n 17 jaar geleden ontdekte ik dit gebouw tijdens een van mijn trips door Parijs. De voorgevel charmeerde mij zo, en eindelijk kwam het er nu eens van om dit met mijn mannen te delen! Zij waren niet teleurgesteld. Dit is oogt heel modern en toch authentiek Arabisch tegelijkertijd.

(foto’s volgen!)

Ik heb de indruk dat de buurt ondertussen een heropleving kende. Jaren geleden voelde ik mij hier als jonge vrouw niet echt helemaal op mijn gemak. Maar vandaag hebben we heel gerust lopen lanterfanten. We zijn tot aan de Seine gewandeld, om zo tot aan de Jardin des Plantes te flaneren. ’t Is dat ik mij in december niet realiseerde dat we zo dicht bij het Institut waren, anders had onze vrienden toen ook meegesleurd om dit eens te bewonderen.

 En dan is het tijd… Tijd om richting ambassade te gaan. Per metro. Deze keer niet op het bankje zitten kijken naar de wapperende vlag, maar recht in een trek tot aan de ambassade, en weer aanschuiven in het rijtje. En dan zijn we aan de beurt! Vol verwachting wandelen we naar het loket. De mevrouw heet ons welkom, en vouwt onze paspoorten open, zodat we DE STICKER kunnen zien!!! Wow!!! Het staat er echt!!!

Ze wenst ons proficiat, en we wandelen buiten. Zooooo blij!!! We zetten ons op de trap aan de ingang van de ambassade om nog eens rustig op ons gemak onze paspoorten terug open te doen en te kijken naar dat visum. Afhankelijk van de lichtinval heeft het andere kleuren (roze, paars, groen,…) en zie je andere tekeningen (mounted police, maple leaf, …)

[foto volgt later]

Nu is het dus echt! Dolgelukkig wandelen we de straat uit, richting Place de l’Alma. En daar zetten we ons op het terras van Chez Francis  , de zaak waar we in december met onze vrienden ook langs geweest zijn. Eigenlijk wilden we een glaasje bubbels drinken op dit heugelijke moment. Maar de €14 per glas houdt ons tegen. De trip is zo al duur genoeg, en we zullen die centjes de komende maanden nog hard kunnen gebruiken. Het worden dus Perrier en Carlsberg. Ook met bubbels, hahaha!

We genieten van het heerlijke zonnetje en het uitzicht op de Eiffeltoren. Uiteindelijk wandelen we bijna de ganse weg terug naar het hotel om onze koffer op te halen en naar de Gare du Nord te vertrekken.

Nadat we rond 21.00u terug in onze auto zitten, rijden we nog naar Merelbeke om Dusza op te halen. Greet heeft weer goed op haar gepast. Voor de laatste keer… Bedankt, Greet!

Moe en heel gelukkig rijden we terug naar huis.

We vertrekken naar Parijs, ons visum ophalen.

Morgenvroeg nemen we om 9.37u de TGV naar Parijs, waar we om 10.59u zullen toekomen.

Tijdens de namiddag moeten we in het Visa Office van de Canadese ambassade zijn om onze paspoorten en pasfoto’s af te geven, en donderdagnamiddag mogen we die dan terug oppikken, maar dan MET VISA voor Canada!

In december stonden we al eens aan dat gebouw:

Over een lijkkleur, een opgeblazen hoofd en de amputatie van schouders…

Dinsdag vertrekken we dus met de TGV naar Parijs om ons visum op te gaan halen. Spannend!!! Daarvoor moesten we nog nieuwe pasfoto’s laten maken. Al jarenlang gaan wij dan naar Fotografie Focus in Turnhout Die man maakte moeiteloos onze pasfoto’s op Amerikaans formaat, en sinds vorige jaar maakte hij dan ook de foto’s die we voor onze visumaanvraag nodig hadden. Spijtig, maar momenteel is hij met vakantie. Dus belde ik vrijdag naar de enige fotograaf die ons dorp ondertussen nog heeft, en gaf ik hem de eisen door zoals vermeld op die papieren, qua afmeting. “Geen probleem, dat is een normale afmeting”, zei die vent. Dus vooraleer wij zaterdag naar Johan en Anne en tieners vertrokken, reden we nog ‘even’ langs bij die Selen… Het duurde allemaal een eeuwigheid, en het eindresultaat waren een Elke, Erwin en Dario die alle 3 gezegend waren met het soort teint dat ik best kan omschrijven als ‘lijkkleur’. Maar bovenal waren onze hoofden niet tussen de 31 – 36 mm, zoals in de eisen stond (en die we nog eens met hem overlopen hadden)! Duidelijk tegen zijn goesting ging hij even achter de schermen prutsen, en keerde terug met nieuwe pasfoto’s voor mij. Mijn hoofd voldeed aan de eisen, al leek het zo opgeblazen dat het elk moment kon gaan ontploffen. En om tot dit resultaat te kunnen komen had hij ook nog eens mijn schouders moeten ‘amputeren’, wat volgens de eisen niet toegestaan was. Eigenlijk vond hij maar dat ze niet zo moesten zeuren daar op de ambassade… En het was duidelijk dat hij niet van plan was om nieuwe foto’s te maken. Dat hoefde voor ons ook niet meer, dit zou toch niet lukken.
Gelukkig vonden we een oplossing onderweg naar Johan en Anne in Koersel, namelijk bij Denise Kenis in Paal. Even later stapten we buiten met mooie pasfoto’s die aan de eisen voldoen. Oef! We hadden nog een heel gezellige namiddag en avond bij Johan, Anne en hun tieners. En wie weet zien we hen in Toronto ook nog wel terug!
We kennen elkaar nog van toen we in Limburg woonden, waar Johan tijdens het weekend de dokter van wacht was die Erwin kwam redden van een hernia. Van het een kwam het ander, en we werden vrienden. Dat is ondertussen 13 jaar geleden…

Vandaag ben ik me door onze boeken aan ’t worstelen… En ik ben echt wel heel erg flink want ik heb heel wat boeken klaar staan voor de 2de hands winkel. We verhuizen “maar” een stuk of 9 bananendozen boeken mee. LOL!